Η Ιρλανδή ηθοποιός Μπρέντα Φρίκερ, η οποία κέρδισε Όσκαρ για τον ρόλο της στην ταινία «Το Αριστερό μου Πόδι» (1989) και αγαπήθηκε μέσα από τη συμμετοχή της στο «Μόνος στο Σπίτι 2» και την τηλεοπτική σειρά «Casualty», έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.
Η Φρίκερ απέσπασε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου το 1990, υποδυόμενη τη μητέρα του χαρακτήρα που ενσάρκωνε ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στην ταινία «Το Αριστερό μου Πόδι».
Στην τηλεόραση, ενσάρκωσε τη νοσοκόμα Μέγκαν Ρόουτς στην ιατρική σειρά του BBC «Casualty», κάνοντας την τελευταία της εμφάνιση το 2010, ενώ το 1992 άφησε εποχή ως η «κυρία με τα περιστέρια» στο Σέντραλ Παρκ, για το σίκουελ του «Μόνος στο Σπίτι».
«Δεν θα ξαναδούμε ποτέ άνθρωπο σαν κι αυτήν· ο κόσμος είναι φτωχότερος χωρίς εκείνη. Ήταν τιμή μου που τη γνώρισα, την αγάπησα και συνεργάστηκα μαζί της. Θα έχει πάντα μια θέση στην καρδιά μου, καθώς και στις καρδιές αμέτρητων θαυμαστών του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σε όλο τον κόσμο» είπε ο ατζέντης της, Φιλ Μπέλφιλντ.
Από το Δουβλίνο στο Χόλιγουντ
Γεννημένη στο Δουβλίνο, η Φρίκερ ξεκίνησε την καριέρα της με ρόλους στην τηλεόραση και το θέατρο, συμμετέχοντας στην πρώτη καθημερινή σειρά της Ιρλανδίας, το «Tolka Row» τη δεκαετία του 1960, στη σαπουνόπερα «Coronation Street» του ITV το 1977, και στο «Licking Hitler» του Ντέιβιντ Χέαρ το 1978.
Το 1986 ήταν μέλος του καστ στο πρώτο κιόλας επεισόδιο του «Casualty» στο BBC, παραμένοντας βασικό στέλεχος της σειράς μέχρι το 1990 και επιστρέφοντας τακτικά τα επόμενα χρόνια.
Έγραψε ιστορία το 1990, όταν έγινε η πρώτη Ιρλανδή ηθοποιός που κέρδισε βραβείο Όσκαρ, επικρατώντας απέναντι σε σταρ του Χόλιγουντ όπως η Τζούλια Ρόμπερτς και η Αντζέλικα Χιούστον.
Η ταινία «Το Αριστερό μου Πόδι» αφηγούνταν την αληθινή ιστορία του Ιρλανδού Κρίστι Μπράουν, ο οποίος γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση και μπορούσε να ελέγξει μόνο το αριστερό του πόδι. Ο Ντέι Λιούις κέρδισε επίσης Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του.
Ένας άλλος εμβληματικός ρόλος ήρθε δύο χρόνια αργότερα, όταν η Φρίκερ επιλέχθηκε για τον ρόλο της άστεγης γυναίκας με τα πουλιά, την οποία προσεγγίζει φιλικά ο Κέβιν (Μακόλεϊ Κάλκιν) στο «Μόνος στο Σπίτι 2». Στο ενεργητικό της είχε επίσης συμμετοχές σε ταινίες όπως «So I Married An Axe Murderer» (1993), «Angels In The Outfield» (1994), «A Time To Kill» (1996) και «Veronica Guerin» (2003).
Ωστόσο, η ίδια είχε δηλώσει αργότερα πως η καριέρα της θα είχε εξελιχθεί καλύτερα αν δεν είχε κερδίσει το Όσκαρ. «Αυτό που συνέβη ήταν η παλιά κατάρα των Όσκαρ, όπως τη λένε», είχε δηλώσει στους Times το 2024, εξηγώντας ότι η βράβευση την οδήγησε στην τυποποίηση και στον αποκλεισμό της από πολλούς ρόλους, ειδικά στο θέατρο. «Υπάρχουν λοιπόν πολλά που δεν είναι ιδανικά με ένα Όσκαρ. Και δεν σου δίνουν και χρήματα. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να σου δίνουν μερικά φράγκα μαζί με αυτό», είχε σχολιάσει αστειευόμενη.
Τα τραύματα της νιότης
Η Φρίκερ εξιστόρησε τη ζωή της στην αυτοβιογραφία της, αποκαλύπτοντας τα δύσκολα και ασταθή παιδικά της χρόνια, κατά τα οποία κακοποιήθηκε σωματικά από τη μητέρα της, ενώ σε ηλικία οκτώ ετών έπεσε θύμα σεξουαλικής εμμονής και χειραγώγησης από έναν άνδρα που της έκανε μαθήματα ορθοφωνίας, ο οποίος ωστόσο «δεν την άγγιξε ποτέ».
Στα 14 της νοσηλεύτηκε για δύο χρόνια μετά από ατύχημα με ποδήλατο, αλλά αυτό που την «τσάκισε» πραγματικά ήταν ο βιασμός που υπέστη στα 17 της σε ένα πάρτι, και αργότερα ένας δεύτερος βιασμός από Άγγλο ηθοποιό.
