«Ο μάγος του Κρεμλίνου» (Le mage du Kremlin)
Παραγωγή: Γαλλία/ ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Ασαγιάς
Ηθοποιοί: Πολ Ντάνο, Τζουντ Λο κ.α.
Αν και ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο στην τελευταία ταινία του Ολιβιέ Ασαγιάς, είναι υο πρόσωπο που δίνει ζωντάνια στην ταινία και – αναπόφευκτα – κλέβει την παράσταση, με τον Τζουντ Λο σε τεράστια φόρμα (αν η ταινία είχε διανεμηθεί στις ΗΠΑ μέσα στο 2025 ο 53χρονος βρετανός ηθοποιός ίσως να ήταν σήμερα υποψήφιος για το Οσκαρ Β ρολου).
Όμως κεντρικός χαρακτήρας του φιλμ είναι ο Βαντίμ Μπαράνοφ (Πολ Ντάνο), ένας ευφυής νεαρός καλλιτέχνης, που σύμφωνα με το σενάριο (που στηρίζεται στο μυθιστόρημα του Τζουλιάνο Ντα Εμπολι) υπήρξε σύμβουλος του Πούτιν για πολλά χρόνια, μέχρι την στιγμή που ο τελευταίος τον απομάκρυνε καθότι δεν χρειαζόταν άλλο τις υπηρεσίες του. Ο ήρωας δεν είναι πραγματικός αλλά κάτι σαν «αμάλγαμα» πολλών πραγματικών προσώπων στο πλευρό του Πούτιν, από τα οποία εμπνεύστηκε ο συγγραφέας.
Με στάσεις σε κάποια κομβικά περιστατικά στην πορεία του Πούτιν – από το περίφημο τηλεοπτικό διάγγελμα του Μπόρις Γέλτσιν, μέχρι την κρίση της Ουκρανίας – η ταινία με διασκεδαστικό και «εύπεπτο» τρόπο, διατρέχει συνοπτικά όλη την ιστορία της Ρωσίας από την πτώση του κομμουνισμού και μετά: Ο Ασαγιάς προσέχει ώστε να καταθέσει τα γεγονότα με άξονα τον Μπαράνοφ και χωρίς ο ίδιος να παίρνει άμεση πολιτική θέση.
Ο Μάγος του Κρεμλίνου είναι μια ματιά πάνω στον τρόπο με τον οποίο η πολιτική εκμοντερνίστηκε από το νέο μιλένιουμ και μετά, έχοντας στηριχθεί στον φόβο του κόσμου. Από την πλευρά του, χωρίς ποτέ να μιμείται τον Πούτιν, ο Τζουντ Λο είναι μαγνητικός παίζοντας έναν άνθρωπο αποφασισμένο να εκπληρώσει τους στόχους του από την στιγμή που δέχεται να μπει στο παιχνίδι της πολιτικής, κάτι που αρχικά δεν τον ενδιέφερε.
Μάλιστα, σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας, ο Μπαράνοφ ήταν εκείνος που κατά κάποιον τρόπο τον έπεισε να το κάνει. Εδώ, αξίζει να αναφερθεί ότι στο σενάριο συνεργαστηκε ο Εμανουέλ Καρέρ, Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας ο οποίος έχει γράψει και το «Λιμόνοφ», γύρω από ένα άλλο πρόσωπο που έπαιξε ρόλο στην σύγχρονη ρωσική Ιστορία, τον Εντουαρντ Λιμόνοφ.
Εν ολίγοις, μια αξιόλογη και συγχρόνως ψυχαγωγική μελέτη γύρω από την γέννηση και ωρίμανση ενός θηρίου που όλοι γνωρίζουμε (και ίσως όλοι φοβόμαστε) σημερα.
- Βαθμολογία: 3
- ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΒΑΝΑ – VILLAGE THE MALL – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – WESTCITY – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΖΕΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ κ.α.
«Οδός Μάλαγα» (Calle Málaga)
Παραγωγή: Μαρόκο/ Ισπανία/ Γαλλία/ Γερμανία/ Βέλγιο, 2025
Σκηνοθεσία: Μαριάμ Τουζανί
Ηθοποιοί: Κάρμεν Μάουρα, Αχμέντ Μπουλανές
Η Μαρία (μια καταπληκτική Κάρμεν Μάουρα) έχει ζήσει όλη της την ζωή στην οδό Μάλαγα της Ταγγέρης και εκεί θέλει να πεθάνει. Ανήκει στους ηλικιωμένους νοσταλγούς των «παλιών καλών εποχών» αλλά την ίδια ώρα είναι άνθρωπος αρκετά έξυπνος για να κάνει το δικό του, μια γυναίκα άλλων εποχών που όμως αντιστέκεται στη νέα τάξη πραγμάτων.
Όπως για παράδειγμα η απόφαση της κόρης της Κλάρα (Μάρτα Ετούρα), που ζει στην Ισπανία, να πουλήσει το σπίτι (που ο πατέρας της έγραψε σε εκείνη) και να βάλει την μητέρα της σε γηροκομείο. Η Μαρία αρνείται και σε αυτό το θέμα είναι κάθετη. Και ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να ξεφύγει από το αδιέξοδο είναι που ανυψώνει την ταινία προκαλώντας στον θεατή συναισθήματα χαράς, παρά το αδιαμφισβήτητα δυσάρεστο πλαίσιο του όλου θέματος.
Η γριά αλεπού έχει άσους καλά κρυμμένους στο μανίκι της και ξέρει πως και που να τους χρησιμοποιήσει. Θαυμάσια η αντιδιαστολή των δύο γυναικών. Η Μαρία είναι πάνω από 70 ετών αλλά θέλει να ζήσει την ζωή καταβροχθίζοντας την με την κουτάλα, την ώρα που η Κλάρα έχει τα μισά της χρόνια και ζει μέσα στη θλίψη και την στεναχώρια, το οικονομικό αδιέξοδο και έναν σμπαραλιασμένο γάμο, ανίκανη να νιώσει χαρά για το οτιδήποτε. Αυτό το «εκκρεμές» δίνει τον παλμό της ταινίας που συγχρόνως κοιτάζει με αγάπη και κατανόηση τις σχέσεις της Μαρία με τους γύρω της.
Με την παλιά φίλη της, μια ανέκφραστη καλόγρια που έχει μάθει να ακούει και να μην μιλάει ποτέ (Μαρία Αλφόνσα Ρόσο), με τον παλαιοπώλη με τον οποίο κάνει παζάρια για τα έπιπλα του σπιτιού της (Αχμέντ Μπουλανές) και με όλους τους γείτονες που της προσθέτουν (όπως και στην ταινία) Ζωή με το Ζ κεφαλαίο.
Ανθρώπινη και λιτή, η ταινία της Μαριάμ Τουζανί έχει όλες τις προδιαγραφές ενός καλογυρισμένου feelgood movie με κοινωνικό περιεχόμενο που μπορεί να προκαλέσει συζητήσεις και σίγουρα να δαμάσει ακόμα και την πιο κυνική ψυχή. Είναι μια μικρή έκπληξη με μεγάλη καρδιά.
- Βαθμολογία: 3 ½
- ΑΘΗΝΑ: ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΖΕΑ κ.α.
«Η διαθήκη της Αν Λι» (The testament of Ann Lee)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2025
Σκηνοθεσία: Μόνα Φάστβολντ
Ηθοποιοί: Αμάντα Σέιφριντ, Στέισι Μάρτιν κ.α.
Η περίπτωση της Αν Λι του τίτλου της ταινίας δεν είναι και τόσο γνωστή. Γεννημένη στο Μάντσεστερ της Αγγλίας το 1736, η Αν Λι που υποδύεται η Αμάντα Σέιφριντ σε μια τολμηρή, γενναία και ασυνήθιστη στην μέχρι σήμερα καριέρα της ερμηνεία, μετανάστευσε στην Αμερική το 1758 και εκεί βρήκε το «πνευματικό καταφύγιο» που από πολύ νωρίς, ενώ βρισκόταν στην πατρίδα της ακόμα, έψαχνε: έγινε μέλος μιας θρησκευτικής οργάνωσης με επικεφαλής πρώην Κουάκερους, την Εταιρεία Γουόρντλεϊ, τους Shaking Quakers όπως ονομάζονταν τότε.
Η οργάνωση αυτή είχε πολλά κοινά με τους Κουακερους που ίδρυσε ο Τζορτζ Φοξ, ανάμεσά τους η εξάρτηση από το «εσωτερικό φως» και η διαρκής προσπάθεια για την «αποκάλυψη της πνευματικής αλήθειας». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η Λι ανακηρύχθηκε από τους οπαδούς της ως η «γυναίκα- Χριστός» αλλά και κυνηγήθηκε.
Αυτό που η ταινία της Μόνα Φάστβολντ (σύζυγος του Μπρέιντ Κορμπέτ -«The brutalist») κατά βάθος επιδιώκει είναι η απεικόνιση της αρμονίας που προσφέρει η εγκαθίδρυση μιας ουτοπικής κοινωνίας όπου όλοι είναι ίσοι χορεύοντας και τραγουδώντας, με μια σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία. Και πραγματικά αυτή η έντονη χρήση μουσικής και τραγουδιών γίνεται τόσο συχνά που σε πολλά σημεία η ταινία έχεις την αίσθηση ότι θυμίζει γοτθικό μιούζικαλ, στοιχείο που από μόνο του την κάνει να ξεχωρίζει.
Ωστόσο, παρά την πρωτοτυπία του θέματός της και παρά το εντυπωσιακό εύρημα του μιούζικαλ, η «Διαθήκη της Αν Λι» κατά κάποιο τρόπο σε κάνει να ασφυκτιάς και αυτό μπορεί να γίνει κουραστικό.
- Βαθμολογία: 2 ½
- ΑΘΗΝΑ: OPTIONS IΛION – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – ΝΑΝΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: OPTIONS – VILLAGE κ.α.
«Οι δοκιμάστριες» (Le assaggiatrici)
Παραγωγή: Ιταλία/ Βέλγιο/ Ελβετία, 2025
Σκηνοθεσία: Σίλβιο Σολντίνι
Ηθοποιοί: Ελίζα Σολτ, Μαξ Ρίμελτ κ.α.
Οι δοκιμάστριες αυτής της ταινίας – και η ιστορία είναι αληθινή – ήταν μια ομάδα γυναικών τις οποίες οι ναζιστές χρησιμοποίησαν (φυσικά με το ζόρι) για να δοκιμάζουν καθημερινά το φαγητό που επρόκειτο να φάει ο Φύρερ, ο Αδόλφος Χίτλερ. Όμως το πρόβλημα στην ταινία είναι ότι το μαθαίνουμε πολύ νωρίς, ενώ οι γυναίκες έχουν φάει το πρώτο πιάτο χωρίς να γνωρίζουν τίποτα.
Οπότε αυτό το σοκ της αρχής είναι τόσο ισχυρό που στην πραγματικότητα, τίποτα από όλα όσα θα ακολουθήσουν δεν σου κάνουν και τόση εντύπωση. Στην ουσία μιλάμε για μια ακόμη ιστορία επιβίωσης, αυτή την φορά μέσα στα σαλόνια και με γκουρμέ λιχουδιές να έχουν την μορφή της απειλής.
Ο Σίλβιο Σολντίνι ακολουθεί με σταθερότητα και χωρίς ιδιαίτερες φιοριτούρες την ιστορία εστιάζοντας σε μια από τις γυναίκες, την Ρόζα (Ελίζα Σλοτ) που λειτουργεί όσο πιο ψύχραιμα μπορεί απέναντι στην όλη παρανοϊκή κατάσταση, περιμένοντας συγχρόνως νέα από τον σύζυγό της στο Ανατολικό Μετωπο.
Όμως οι «Δοκιμάστριες» είναι μια ταινία υπερβολική σε διάρκεια για αυτό που αφηγείται, ιδιαίτερες συναισθηματικές διακυμάνσεις δεν υπάρχουν και το μόνο που ουσιαστικά απομένει είναι μια μελέτη του σαδισμού, των ναζιστών που δείχνουν να ευχαριστιούνται την όλη κατάσταση – ακόμα και ο αξιωματικός των Ειδικών Μονάδων (Μαξ Ρίμελτ) με τον οποίο η Ρόζα θα αναγκαστεί να συνάψει σχέση.
- Βαθμολογία: 2
- ΑΘΗΝΑ: CINOBO OPERA – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΑΛΙΚΗ Ν. Μάκρη κ.α.
«Good luck, have fun, don’t die»
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Γκορ Βερμπίνσκι
Ηθοποιοί: Σαμ Ρόκγουελ, Μάικλ Πένα κ.α.
Το πολυφορεμένο τα τελευταία χρόνια (και ίσως δικαίως) ζήτημα της καταστροφής του κόσμου (η «Βουγονία» του Γιώργου Λάνθιμου παραμένει νωπή στη μνήμη) επανέρχεται στην ταινία του Γκορ Βερμπίνσκι στην οποία ο Ανθρωπος από το Μέλλον (Σαμ Ρόκγουελ) επιστρέφει στο τώρα (μέσα σε ένα εστιατόριο- diner) για να προειδοποιήσει τον κόσμο ότι το τέλος έρχεται.
Προφανώς ο Βερμπίνσκι (σκηνοθέτης της τεράστιας επιτυχίας «Πειρατές της Καραϊβικής») κάτι επιδιώκει να πει για το χάος που έχει προκληθεί τα τελευταία χρόνια στον κόσμο μετά την επανάσταση του ΑΙ η που φαίνεται ότι αλλάζει ριζικά την ζωή μας. Ομως η μεθοδολογία του, όλα μέσα σε ένα μίξερ που το ανακατευεις και ότι βγει, προσωπικά δεν μπόρεσε να μου πει τίποτα – παρότι εκτίμησα την προσπάθεια και τον κόπο που καταβλήθηκε για να γυριστεί μια ταινία 134′ που είναι μια αποθέωση της παράνοιας.
Το «Good luck, have fun, don’t die» είναι ταινία τόσο ασυνάρτητη και κουραστική, που κάποιοι πρέπει κυριολεκτικά να καταβάλουν κόπο για να την παρακολουθήσουν ολόκληρη – και δεν είναι βέβαιο ότι θα τα καταφέρουν.
- Βαθμολογία: 1 ½
- ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – VILLAGE PENTH – OPTIONS ΙΛΙΟΝ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS ΘΕΣ/ΝΙΚΗ – OPTIONS ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ κ.α.
Ελληνική παρουσία
Η τριλογία ντοκιμαντέρ «Γυναίκες μαχήτριες» του Λεωνίδα Βαρδαρού ολοκληρώνεται με το Γ μέρος που αφορά την περίοδο 1960 – 1974 και προβάλλεται στο ΤΡΙΑΝΟΝ . Το ντοκιμαντέρ κινείται στο ίδιο ακριβώς μοτίβο που κινούνταν τα δύο προηγούμενα μέρη, εστιάζοντας εδώ κυρίως στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Γυναίκες που εκείνη την εποχή δραστηριοποιήθηκαν στην αντίσταση αφηγούνται τα προσωπικά μαρτύρια τους μπροστά στην κάμερα του σκηνοθέτη ο οποίος τις αφήνει να μιλήσουν μέσα από την καρδιά τους, έτσι ίσως που πολλές από αυτές δεν μπόρεσαν ποτέ να μιλήσουν δημοσίως.
Κάποιες αφηγήσεις είναι πραγματικα σπαραχτικές – αν και αυτό το το περιμένεις. Ορισμένες από τις αφηγήσεις πραγματικά σε συγκλονίζουν: της Μαρίας Καλλέργη (για την οποία μιλούν και άλλες γυναίκες), της Νάντιας Βαλαβάνη, της ιστορικού Λη Σαράφη όπως και της Αλίκης Παπαδομιχελάκη η οποία μάλιστα είχε προβεί σε απεργία πείνας κατά την διάρκεια της χούντας. Αλλά το συγκλονιστικό εδώ είναι η αξιοπρέπεια όπως και η ψυχραιμία που όλες αυτές οι γυναίκες δεν έπαψαν να διατηρούν.
Ποτέ δεν λαϊκίζουν και ποτέ δεν εκμεταλλεύονται την θέση του θύματος στην οποία βρέθηκαν.
- Βαθμολογία: 3
Στην αίθουσα CINOBO OΠΕΡΑ προβάλλεται η κυπριακή κοινωνική ταινία «Σμαράγδα – i got thick skin and i can’t jump» (2025), πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία του Αιμίλιου Αβραάμ (σκηνοθεσία – σενάριο). Είναι το πορτρέτο μιας σύγχρονης 45άρας εργαζόμενης στην κυπριακή τηλεόραση η οποία μπαίνει στον «πάγο» λόγω των αναχρονιστικών ιδεών και των μηδενικών της followers.
Αυτό το γεγονός θα σημάνει την έναρξη μιας ψυχικής αλλά και σωματικής «περιπλάνησης» της γυναίκας στο χωροταξικό παντού της Αγίας Νάπα και στο σεναριακό πουθενά της ταινίας. Βλέπουμε την Σμαράγδα να κάνει ποδήλατο, να πηγαίνει στα μπαρ, να πιάνει δουλειά σε εντελώς διαφορετικό τομέα (ξενοδοχειακή υπάλληλος), να αναζητεί τον έρωτα, να τσακώνεται με κάτι αλήτες και να εκτονώνεται μπροστά στην κάμερα του κινητού της ανεβάζοντας προκλητικά βίντεο.
Νιώθεις ότι ο Αβραάμ ακριβώς εξαιτίας της απουσίας ενός στιβαρού σεναρίου, σκηνοθέτησε επεισόδια γύρω από την ζωή της Σμαράγδας γεμίζοντας την οθόνη με δεκάδες γκρο πλαν της Νιόβης Χαραλάμπους που ομολογουμένως είναι πολύ ωραία γυναίκα, αλλά τι να το κάνεις;
- Βαθμολογία: 2
ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ
«Η μικρή Αμελί» (Amélie et la métaphysique des tubes)
Παραγωγή: Γαλλία/ Βέλγιο, 2025
Σκηνοθεσία: Μαϊλίς Βαλάντ και Λιάν-Σο Χαν
Όπως και μια άλλη ταινία κινουμένων σχεδίων, το «Arco» που είδαμε πριν από λίγο καιρό, έτσι και η «Αμελί», που στηρίζεται στην ανάπτυξη της σχέσης ανάμεσα σε ένα κορίτσι από το Βέλγιο που μεγαλώνει στην Ιαπωνία με μια… λευκή σοκολάτα, μας υπενθυμίζει ότι το κινούμενο σχέδιο δεν είναι μόνο υπόθεση κομπιούτερ και εφέ αλλά συναισθημάτων και ψυχής, ευφάνταστων ιδεών και φιλικού σχεδίου στο χέρι. Καθόλου τυχαίο λοιπόν που η ταινία σάρωσε σε υποψηφιότητες και διακρίσεις πριν τελικά φτάσει στα Οσκαρ: αφού απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανεσί και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Animation Is Film Festival, έλαβε δύο υποψηφιότητες στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (Ευρωπαϊκή Ταινία, Ευρωπαϊκή Ταινία Animation), καθώς και υποψηφιότητες στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας Animation στις Χρυσές Σφαίρες, στα Σεζάρ, στα Bafta.
- Βαθμολογία: 3
- ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ κ.α.
Το εντελώς παιδικό κινούμενο σχέδιο «Μυστικός Πράκτορας Μπέρνι: Αποστολή στον Άρη» (Bernard: Mission Marsία, Κίνα, 2026) βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά «Bernard», όπου πρωταγωνιστής είναι ένας αθεράπευτος γκαφατζής πολικός αρκούδος, ο οποίος συνηθίζει να μπλέκει σε κάθε λογής απίθανες ατυχίες. Εδώ λοιπόν τρυπώνει κρυφά σε μια αποστολή στον Άρη, ελπίζοντας ότι έτσι θα κερδίσει επιτέλους την αποδοχή και αναγνώριση της Μυστικής Υπηρεσίας. Φυσικά στην προσπάθειά του πιάσει το διαβόητο Αρειανό Τέρας μαζί με το ρομπότ – συνεργάτη του, τον Γαλιλαίο 13, θα τα κάνει θάλασσα. Σημειώνουμε ότι ο αρκούδος Μπέρνι έχει πορεία άνω των 20 ετών, παρουσία σε περισσότερες από 50 χώρες και πάνω από 30 δισεκατομμύρια online προβολές. Η σκηνοθεσία είναι του Τσάο Γουάνγκ.
- Βαθμολογία: 2
- ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ (Σάβ-Κυρ:17.20) – ΝΑΝΑ (Σάβ-Κυρ:16.45) – ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ (Σάβ-Κυρ:16.00) – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΡΕΝΤΗ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE – CINEΜΑ ΟΝΕ κ.α.
Προβάλλεται τέλος και η ταινία τρόμου «The Mortuary Assistant» (ΗΠΑ, 2026) του Τζερεμάια Κιπ με τους Γουίλα Χόλαντ, Πολ Σπαρκς, Τζον Ανταμς
