Η ελληνική δισκογραφία μπορεί να αισθάνεται υπερήφανη έστω και αν δεν το γνωρίζει. Υπερήφανη όχι για τις πωλήσεις της ή για την ποιότητα των παραγωγών της, αλλά επειδή στους κόλπους της κινείται ένας παράλληλος κόσμος από συγκροτήματα, καλλιτέχνες, παραγωγούς και, κυρίως, εταιρείες που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να δώσουν ευκαιρίες σε νέους δημιουργούς οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πωλήσεις χιλιάδων αντιτύπων, δεν έχουμε να κάνουμε με γκλαμουράτες βραδιές για «χρυσές» ή «πλατινένιες» απονομές αλλά με πωλήσεις που όταν φθάσουν τα 500 ή 1.000 «κομμάτια» θεωρείται – και είναι – μέγιστη επιτυχία. Πρόκειται για έναν κόσμο που κινείται στις ιστοσελίδες του Internet, στο myspace, στα μικρά κλαμπ των συναυλιών όχι μόνο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά και της περιφέρειας, και στηρίζεται στην αγάπη για τη μουσική αλλά και στη διάθεσή του να παραμείνει ανεξάρτητος, ώστε να συνεχίσει να ονειρεύεται.
Συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως μεταξύ άλλων είναι οι Modrec, Semen of the Sun, Expert Medicine, Bullets, Free Soul, Misuse, Socos and the Live Project Band σαφώς και δεν θα μπορούσαν να δουν τις δουλειές τους να κυκλοφορούν από τις «μεγάλες» δισκογραφικές εταιρείες. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ή, για να ακριβολογούμε, η παρουσία εκατοντάδων γκρουπ και μουσικών αποτέλεσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη ώστε ανεξάρτητες εταιρείες όπως οι Spinalonga Records, On Stage, Jes Music, PuzzleMusik να προσπαθήσουν να δώσουν βήμα στις μικρές ελληνικές μπάντες του ροκ, της τζαζ, του ροκαμπίλι ή του γκαράζ, του χιπ-χοπ και της ποπ. Σαφώς και ο δρόμος τους δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αλλά ποιος νοιάζεται για αυτό; Φθάνει να συνεχίζουν να υπάρχουν γκρουπ και – το κυριότερο – να γίνονται συναυλίες.
Οπως σημειώνουν μιλώντας στο «Βήμα» οι υπεύθυνοι της Spinalonga Records (www.spinalonga.net), η οποία μετρά ήδη τρία χρόνια ζωής, όλα άρχισαν όταν δυο-τρεις άνθρωποι αποφάσισαν να βγάλουν προς τα έξω το ηχογραφημένο υλικό που είχαν τα συγκροτήματα στα χέρια τους. «Εχουμε ήδη κυκλοφορήσει τρεις συλλογές ελληνικών συγκροτημάτων, οι οποίες πωλούνται προς 5 ευρώ, στήνουμε πάγκους σε συναυλίες, διοργανώνουμε συναυλίες και όποιος θέλει να βοηθήσει είναι ευπρόσδεκτος. Σήμερα είμαστε μια μεγάλη παρέα 200 ατόμων που ουσιαστικά λειτουργεί αυτοδιαχειριστικά».
Οσο για τις πωλήσεις, όπως λέει η Spinalonga (θέλησαν να μιλήσουν ως εταιρεία και όχι προσωπικά) οι τρεις συλλογές «Junkyard» που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα έχουν ξεπεράσει τα 2.100 αντίτυπα. «Καταλαβαίνεις ότι τα ευρώ δεν τρέχουν. Αλλωστε μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε χαμηλά το κόστος αγοράς του CD. Αλλά φθάνουν για να τα επενδύσουμε στην επόμενη κυκλοφορία. Και αυτό μας ικανοποιεί, επειδή θέλουμε το κοινό να μάθει ότι υπάρχει ελληνικό αγγλόφωνο ροκ. Το ξέρει ένα κομμάτι του, οι υπόλοιποι όμως;». Τα συγκροτήματα που αποτελούν την παρέα της Spinalonga είναι καμιά πενηνταριά (είτε έχουν συμμετάσχει στις συλλογές της είτε έχουν βγάλει ή θα βγάλουν προσωπικά άλμπουμ), με στόχο «να κάνουν το χόμπι τους σε επαγγελματική βάση. Εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία να δουλέψουν όπως θέλουν και να κάνουν κάτι αληθινό που το έχουν φτιάξει οι ίδιοι και όχι κάποια εταιρεία. Εμείς δεν μπερδευόμαστε με δικαιώματα. Τους δίνουμε απλώς τη δυνατότητα». Παράλληλα η Spinalonga δραστηριοποιείται όσον αφορά τα live. Την προσεχή εβδομάδα, στις 16/4, στο Ξυλουργείο του Μύλου της Θεσσαλονίκης και την επομένη στο Αν στην Αθήνα, φέρνει τους άγνωστους στο κοινό Τούρκους Gevende για δύο συναυλίες. «Τους ακούσαμε, μας άρεσαν, ήρθαμε σε επαφή μαζί τους και τους φέρνουμε. Ετσι απλά».
Οπως απλά άρχισε και η PuzzleMusik (www.myspace. com/puzzlemusik) του συνθέτη, μουσικού και ερμηνευτή Χρήστου Αλεξόπουλου, πριν από ενάμιση χρόνο. «Το όνειρό μου ήταν στα 50 μου να κάνω εταιρεία αλλά τελικά την έκανα στα 35. Ενώ ετοιμαζόμουν για την τέταρτη προσωπική μου δουλειά, διαπίστωσα ότι η προηγούμενη εταιρεία είχε δυσκολίες ώστε να συνεχιστεί η συνεργασία μας με τους ίδιους όρους. Ως εκ τούτου έκανα τη δική μου». Αρα προσωπικοί οι λόγοι. «Θα ήταν αφελές να είναι μόνο αυτό. Είχα διαπιστώσει όμως ότι στο μουσικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαι υπάρχει πολλή γκρίνια, ενώ παράλληλα άκουγα σε συναυλίες και ντέμο πολλούς καλούς μουσικούς, οι οποίοι φυσικά δεν δισκογραφούσαν στις εταιρείες. Κάπως έτσι το αποφάσισα και ως τώρα από την PuzzleMusik έχουν κυκλοφορήσει εννέα άλμπουμ. Με πωλήσεις 300, 500 ή 1.000 αντιτύπων κατά μέσο όρο τον χρόνο κανένας μας δεν θα γίνει πλούσιος, αλλά η εταιρεία βγαίνει οικονομικά. Αλλωστε δεν βιοπορίζομαι από αυτήν. Το θέμα είναι να φτιάξω ένα κοινό: Να δημιουργηθεί σχέση μεταξύ του ακροατή και του δημιουργού. Να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον του κοινού για τη μουσική και τους ανθρώπους της».
Ο Σόλωνας Ζενετζής είναι πολύ πιο παλιός στην «πιάτσα» των ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιρειών, εφόσον η Jes Music (http: //jes. sound.gr) ιδρύθηκε πριν από 15 χρόνια. Ποπ και ροκ, χιπ-χοπ, παλαιότερα χέβι μέταλ, η Jes Music βλέπει τις παραγωγές της να καλύπτουν τα έξοδά της, «ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε την επόμενη. Οταν για παράδειγμα η πρώτη συλλογή χιπ-χοπ πούλησε 1.000 αντίτυπα και η δεύτερη 300 ως τώρα, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Θέλεις άλλο παράδειγμα; Υπάρχουν δουλειές, νέων καλλιτεχνών, που δεν ξεπερνούν τα 30 αντίτυπα. Αλλά δεν πειράζει. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ με όποιο κόστος. Πρέπει κάποιοι καλλιτέχνες να έχουν βήμα».
Εδώ Θεσσαλονίκη
Το μότο της On Stage (www. onstagerecords.gr) δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: «Rock ‘n’ roll for everyone». Είναι όμως τόσο πολλοί στην Ελλάδα αυτοί που ενδιαφέρονται για το ροκ-εν-ρολ, το ροκαμπίλι, την κάντρι, το γκαράζ, την ψυχεδέλεια, και μάλιστα να προτιμούν τα ελληνικά γκρουπ που εκφράζουν τα παραπάνω είδη; Ο Στέφανος Τσίχλης ή Shockin’ Steve, εκ των ιδρυτών της On Stage, επισημαίνει ότι όχι μόνο υπάρχει κοινό αλλά κυρίως ότι υπάρχει «σκηνή». Με περισσότερα από 10 ελληνικά συγκροτήματα στο ενεργητικό της, η εταιρεία «βλέπει» κυρίως στο εξωτερικό. «Από τις πωλήσεις των ελληνικών συγκροτημάτων το 70% απορροφάται από την αγορά του εξωτερικού και το υπόλοιπο 30% στο εσωτερικό. Οταν ξεκινήσαμε εμείς στις αρχές της δεκαετίας, δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο. Και να σκεφτείς ότι η Θεσσαλονίκη έχει εννέα ροκαμπίλι μπάντες. Υπάρχει κόσμος που έρχεται στις συναυλίες, έχουμε κατάστημα που πουλάει ανάλογα ρούχα και αξεσουάρ, αλλά και δίσκους βινυλίου, καθ’ ότι παραμένουμε εραστές του – κινείται η κατάσταση. Εμείς δεν θέλουμε πάντως να λειτουργούμε σαν “underground” εταιρεία. Εχουμε μάλιστα στο εξωτερικό δύο άτομα που ψάχνουν για νέα συγκροτήματα».
Στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει μόνο η On Stage Records. Αναζητήστε στο Διαδίκτυο και τις εταιρείες Run Devil Run (www. rundevilrun.net) και Poeta Negra (www.poetanegra. com). Το ελληνικό ρoκ, με τις όποιες προεκτάσεις, μπορεί να υπάρχει αλλά θέλει και παρέα…
