Κάθε εβδομάδα μια πρόταση εναλλακτικής οικολογίας
Μαζί με τα συνήθη διλήμματα (αρνί ή κατσίκι; στο χωριό ή σε ταξίδι; κτλ.) που ορθώνονται απειλητικά στην περίοδο προετοιμασίας για τη σημερινή γιορτή, πηγή άγχους για αρκετούς, φαντάζομαι, ανάμεσά μας είναι και το ζήτημα της επιλογής των δώρων. Και εντάξει για τους μεγάλους, θυμάσαι πάνω κάτω τα γούστα του καθενός, στην περίπτωση όμως των παιδιών τα πράγματα είναι χωρίς αμφιβολία πολύ πιο δύσκολα. Τη λύση θεωρητικά προσφέρουν τα πολυώροφα καταστήματα που διαθέτουν ό,τι κεντρίζει το ενδιαφέρον της παιδικής ηλικίας και πράγματι τέτοιες ημέρες στους διαδρόμους τους επικρατεί το αδιαχώρητο. Δυσχερής όμως είναι η αποστολή, άθλος σωστός, για όποιον κουβαλάει πάντοτε μαζί του (θρονιασμένο συνήθως στον δεξί του ώμο) τον σκληρό υποβολέα, τον απροσκάλεστο οπωσδήποτε πικρόχολο τιμητή, το αόρατο για τους άλλους δαιμονικό που έχει έτοιμες ατάκες για τα πάντα: «Παλάβωσες εντελώς; Ή μήπως κρυφοβλέπεις και σαπουνόπερες» και εσύ απιθώνεις πίσω στο ράφι της την κούκλα με τη μοντελίστικη κορμοστασιά και τη σατέν τουαλέτα που προόριζες για τη βαφτισιμιά του.
Με τον ίδιο περίπου τρόπο αποκλείονται όλα τα πολεμοχαρή παιχνίδια, τα εκκωφαντικά μουσικά όργανα, τα σπασικλίδικα εργαστήρια χημείας και ηλεκτρονικών, οι μπάλες (έχει πεντακόσιες!), τα λούτρινα ζωάκια που παπαγαλίζουν τις μπουρδίτσες που τους υπαγορεύεις. Και αν έκανες το λάθος να μελετήσεις πρόσφατα το πολύ εμπεριστατωμένο φυλλάδιο της Greenpeace για τα παιχνίδια της PVC, το πουριτανικό τέρας παίζει τότε στα δάχτυλα φράσεις όπως «κίνδυνος για μόνιμες βλάβες από παιχνίδια που δαγκώνονται από τα παιδιά» ώστε να μη διανοηθείς ούτε να κοιτάξεις τα εύκαμπτα ή πολύχρωμα εμπορεύματα. Θα ήταν ασφαλώς πολύ διαφορετικά τα πράγματα στον κόσμο μας αν επιτρέπαμε στα παιδιά μας να ανακαλύψουν τον δημιουργικό οίστρο που κρύβουν μέσα τους, με τον τρόπο που το κατορθώνουν πολλά από τα παιδιά του Τρίτου Κόσμου.
Από αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών και λίγο σύρμα, με μόνο εργαλείο ένα καρφί φτιάχνουν καταπληκτικά ποδήλατα, πλάθουν από λάσπη ζώα, νεράιδες και ό,τι άλλο γεννά μια φαντασία που δεν ταριχεύτηκε ακόμη, για να τα στεγνώσουν μετά στον ήλιο, μας προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα για την ανακύκλωση κατασκευάζοντας φορτηγά από χαρτοπολτό που τα ίδια παράγουν από σακιά του τσιμέντου. Τα θαύμασα σε εκθέσεις και τα συνάντησα στα (λίγα στην Ελλάδα) μαγαζιά που υποστηρίζουν το όραμα του «fair trade», προωθώντας δηλαδή ένα μέρος των εσόδων σε εκείνους που τα έχουν πραγματικά ανάγκη. Δεν σας προτείνω βέβαια να τα αγοράσετε για δώρο, καθώς ξέρω καλά ότι όποιος χαρίσει στα ανιψούδια του ένα αυτοκινητάκι από σύρμα και λάστιχο, θα καταλάβει αυτομάτως την πρώτη θέση στη λίστα των μίζερων και ξενέρωτων συγγενών. Κάποιες σκέψεις μονάχα κάνω, μάλλον χωρίς αντίκρισμα, και σας προτρέπω απλώς στις αγορές σας να σκέφτεστε λιγάκι παραπάνω προτού ρίξετε στο καλάθι σας βαρυφορτωμένα με βαρέα μέταλλα, επικίνδυνα παιδικά παιχνίδια.
