Ο Τραμπ και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εμφυλίου στους Ρεπουμπλικανούς

Η ανοικτή ρήξη που ξέσπασε στην ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με αφορμή το «άδειασμα» του προεδρικού υποψηφίου Ντόναλντ Τραμπ από τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Πολ Ράιαν δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Η ανοικτή ρήξη που ξέσπασε στην ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με αφορμή το «άδειασμα» του προεδρικού υποψηφίου Ντόναλντ Τραμπ από τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων Πολ Ράιαν δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Εδώ και μία δεκαετία το άλλοτε κόμμα του ανθρωπιστή Αβραάμ Λίνκολν είχε παραδοθεί στην μισαλλόδοξη και εθνικιστική ρητορική του Tea Party. Και σήμερα, σε απόσταση αναπνοής από τις προεδρικές εκλογές της Τρίτης 8 Νοεμβρίου, καλείται να πληρώσει πανάκριβα τον λογαριασμό. Το οιονεί χρονικό ενός προαναγγελθέντος εμφυλίου – ο οποίος δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς την εκλογική συντριβή και την ανάδειξη ενός νέου κομματικού ηγέτη που θα επιχειρήσει να ξεβρωμίσει τη συσωρευμένη ακροδεξιά ιδεοληψία -, περιγράφει σε ανάλυσή του στη βρετανική εφημερίδα Guardian ο γνωστός Βρετανός πολιτικός αναλυτής Ρίτσαρντ Βόλφε, συγγραφέας μεταξύ άλλων των ευπώλητων βιβλίων για την κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα «Renegade: The Making of a President» (εκδ. 2009) και «Revival: The Struggle for Survival Inside the Obama White House» (εκδ. 2010).

Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα από το άρθρο του :
«Το σημερινό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δεν βγάζει νόημα. Υπήρξε επί δεκαετίες το κόμμα της εθνικής ασφάλειας, έως ότου ανέδειξε υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ έναν άνθρωπο που και υπερασπίζεται τη Ρωσία και ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτήν. Σήμερα κάθεται στο τιμόνι του ένας σταρ της reality TV ο οποίος κατέστρεψε την ίδια του την προεκλογική καμπάνια με μία τηλεοπτική συνέντευξη.
Ομως αυτές οι αντιφάσεις δεν είναι τίποτα μπροστά στο αγκάθι της στρατηγικής που καλείται να αποκτήσει η ηγεσία του κόμματος. Ο επικεφαλής της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων Πολ Ράιαν, για παράδειγμα, δήλωνε ένθερμος υποστηρικτής του Τραμπ. Και τώρα δηλώνει ένθερμος αντίπαλος της υποψηφιότητάς του. Εδωσε το σύνθημα στα ποντίκια να εγκαταλείψον το βυθιζόμενο σκάφος, λέγοντάς τους ότι θα πρέπει πάση θυσία να αποτρέψουν το ενδεχόμενο να πέσει το Νοέμβριο το Κογκρέσο στα χέρια των Δημοκρατικών και της Χίλαρι Κλίντον.
Αλλά ο Ράιαν χάνει τον καιρό του. Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτό το ναυάγιο. Οι Ρεπουμπλικάνοι παίνεψαν και παινεύουν τόσο τον μισογύνη Τραμπ, που άλλος ένας δημόσιος έπαινος να ακουστεί, αρκεί για να στρέψει μαζικά εναντίον του τις γυναίκες ψηφοφόρους που κατοικούν στα περίχωρα των μεγάλων πόλεων, οι οποίες καθορίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών.
Παρά την τρέχουσα δημοσκοπική διαφορά (τουλάχιστον 11% υπέρ της Χίλαρι Κλίντον σε όσες/όσους δηλώνουν ότι πιθανότατα θα πάνε να ψηφίσουν) η εκστρατεία του Τραμπ έχει εδώ κι ένα χρόνο αναστείλει τη λειτουργία του μηχανισμού εγγραφής συντηρητικών ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους.
Ο ρεπουμπλικανικός εμφύλιος πόλεμος είναι σε κάθε περίπτωση μια χαμένη υπόθεση. Ο Πολ Ράιαν και οι δικοί του γνωρίζουν ήδη ποιά θα είναι η επόμενη πρόεδρος των ΗΠΑ. Ούτε αγωνίζονται – όπως λένε -, για την σύνθεση της επόμενης Βουλής. Αγωνίζονται για το ποιός θα είναι ο επόμενος ηγέτης του κόμματός τους, ο άνθρωπος που θα το βγάλει από την πολιτική έρημο.
Η έλλειψη ενός Μωυσή είναι ολοφάνερη. Ο Τεντ Κρουζ είχε την ατυχή έμπνευση να στηρίξει τον Τραμπ λίγες μέρες πριν βγει στη δημοσιότητα το σεξιστικό ηχητικό ντοκουμέντο με «ήρωα» τον Κροίσο. Ο Μάικ Πενς θα μείνει στην ιστορία για την έμπρακτη συμπαράταξή του στο πλευρό του Τραμπ. Και ο 63χρονος σήμερα Τζεμπ Μπους θα είναι 67 ετών στις μεθεπόμενες εκλογές, όταν θα προσπαθεί ξανά να ανατρέψει ένα μέλος της οικογένειας Κλίντον για λογαριασμό της οικογένειας Μπους.
Απομένει ο Πολ Ράιαν, ένα σχετικά νέο ηγετικό στέλεχος που διαθέτει όχι μόνο πιστοποιητικά συντηρητικών θέσεων αλλά και πρόγραμμα κατά της φτώχιας. Σε σύγκριση με τον Τραμπ είναι ένας Ντέσμοντ Τούτου της αγάπης και της συμφιλίωσης. Εδώ όμως η στρατηγική του Ράιαν υπονομεύεται από τις εσωτερικές της αντιφάσεις. Για να επιστρέψει κάποτε στην εξουσία το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πρέπει να απαλλάξει τη Βουλή των Αντιπροσώπων απ’ τους τρελούς που εισέβαλλαν στις τάξεις του από το 2010 με τη σημαία του Tea Party.
Πώς να επιστρέψεις στη μεσότητα μετά από τόση περιπλάνηση, τόσο καιρό, στο περιθώριο του δήθεν θέματος «πού γεννήθηκε ο Ομπάμα», της ισλαμοφοβίας, του απομονωτισμού και του σεξισμού ; Πώς να ξεφύγεις με ελαφρά πηδηματάκια από θέσεις όπως ο ενιαίος φόρος για όλους, πλούσιους και φτωχούς, και ο οικονομικός προστατευτισμός ; Πώς να σβήσεις με μια μονοκονδυλιά τη φτηνή ρητορική της υπονόμευσης του ΝΑΤΟ και της υπεράσπισης της Ρωσίας ; Απ’ αυτή την άποψη, αν σηκώσουμε τον πήχη των απαιτήσεων ψηλά, ο επόμενος Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν υπηρετεί σήμερα ούτε ως κυβερνήτης κάποιας πολιτείας, ούτε ως μέλος του Κογκρέσου.
‘Οσο για τον Πολ Ράιαν, για τους μισούς Ρεπουμπλικανούς θα είναι πάντα «αυτός που πρόδωσε τον Τραμπ» Και για τους άλλους μισούς «αυτός που δεν έκανε τίποτα εγκαίρως, όταν ο Τραμπ διέλυε τα πάντα στο κόμμα».
Την τελευταία δεκαετία κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι για τους Ρεπουμπλικάνους. Τώρα υποστηρίζουν και ταυτόχρονα αντιμάχονται τον προεδρικό υποψήφιό τους. Δεν τους αρέσει ο χαρακτήρας του, αλλά τους αρέσουν οι πολιτικές του θέσεις. Παρέδωσαν την ηθική τους πυξίδα – και θαλασσοδέρνονται στο πέλαγος της αναποφασιστικότητας».
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk