Οταν η «Λόλα» συνάντησε το «Σαλό»

Γνωστός για ταινίες που υποκλίνονται στο μεγαλείο της ελληνικής φύσης σκαλίζοντας τη σχέση της με τους ανθρώπους

Γνωστός για ταινίες που υποκλίνονται στο μεγαλείο της ελληνικής φύσης σκαλίζοντας τη σχέση της με τους ανθρώπους («Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων»), ο Δήμος Αβδελιώδης «κοιτάζει» πολύ πίσω, στη Γαλλία της δεκαετίας του 1930, και ρίχνει την ψήφο του στον «Κανόνα του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ. Στηρίζει ως εξής την επιλογή του: «Είναι πάρα πολλά χρόνια πίσω από τότε που ο αλησμόνητος φίλος, ποιητής Γιώργος Καραβασίλης κάθε φορά που συναντιόμασταν με όρκιζε να δω οπωσδήποτε τον «Κανόνα του παιχνιδιού». Και αφότου την είδα, δεν κατάφερα μέχρι σήμερα να την ξαναδώ. Ομως ο οίστρος, το ενθουσιώδες παραλήρημα και παράλληλα η γλυκόπικρη τραγική ειρωνεία που διατρέχει πηγαία και αφοπλιστικά την ταινία την κάνουν αλησμόνητη».
Γαλλική είναι και η επιλογή του Νίκου Παναγιωτόπουλου, του οποίου σύντομα θα δούμε την τελευταία ταινία, «Η κόρη του Ρέμπραντ». Γαλλοτραφής κινηματογραφικά ο Παναγιωτόπουλος εξακολουθεί να γυρίζει ταινίες επηρεασμένες από τη Nouvelle Vague όπου εντάσσεται η «Λόλα» του Ζακ Ντεμί. «Παρ’ όλο που είναι η πιο ωραία ταινία της Nouvelle Vague, δεν είναι το φιλμ που ήθελε να γυρίσει ο Ντεμί. Ομως ο παραγωγός τού έδωσε ένα ξεσκέπαστο αμερικάνικο αυτοκίνητο, 40.000 γαλλικά φράγκα – ποσό αστείο -, μερικά κουτιά μαυρόασπρο φιλμ και του ζήτησε να έχει έτοιμη την ταινία σε τρεις μήνες. Ο Ντεμί, μη έχοντας άλλη επιλογή, πήρε την Ανούκ Εμέ, τον Ραούλ Κουτάρ, τη μουσική του Μισέλ Λεγκράν, πήγε στη Νάντη και γύρισε, κυριολεκτικά στον δρόμο, την καλύτερη ταινία της καριέρας του. Το αίνιγμα της τέχνης έκανε το θαύμα του ακόμη μία φορά».
Ο κόσμος του σινεμά




Ο κόσμος του κινηματογράφου συγκινεί τον Δημήτρη Αθανίτη («Τρεις μέρες ευτυχίας»), ο οποίος προτείνει την «Κατάσταση των πραγμάτων» (1981) του Βιμ Βέντερς, «μια ταινία αρχετυπική για το μοντέρνο σινεμά. Μέσα από τις ασπρόμαυρες εικόνες της, διασχίζει τα κινηματογραφικά είδη σε ένα μοναδικό ταξίδι, επιχειρώντας ταυτόχρονα μια συνολική επανατοποθέτηση του σινεμά και της θέσης των δημιουργών του».

«To «Πέρσι στο Μάριενμπαντ» αποτελεί για εμένα την επιτομή του σύγχρονου κινηματογράφου»
λέει ο Βασίλης Μαζωμένος («Η δέκατη μέρα») για τη γαλλο-ιταλικής συμπαραγωγής 1961 ταινία του Αλέν Ρενέ που επέλεξε. «Μια ταινία για τη μνήμη και τον χρόνο, η οποία ξεκινά από το τυπικό μιας ερωτικής πολιορκίας και εξελίσσεται σε ένα έργο που ξεπερνά τις διαστάσεις μιας ταινίας. Γίνεται εμπειρία. Είναι λίγες οι περιπτώσεις που στον κινηματογράφο συντρίφτηκε η αναπαράσταση για να προκύψει μια νέα ολοκληρωμένη καθεαυτή πρόταση. Και το «Μάριενμπαντ» είναι μία από αυτές».
Γνωρίζοντας το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη («Μικρό ψάρι», «Σπιρτόκουτο»), σκληρό, ρεαλιστικό, πονεμένο, αντιλαμβάνεσαι γιατί επέλεξε τη ρουμανική ταινία του Κριστιάν Πουίου «Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου» (2005) που στην κυριολεξία αναφέρεται στην οδύσσεια ενός ηλικιωμένου ανθρώπου αναγκασμένου να μεταφέρεται από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. «Οταν την είδα στο DVD, θυμάμαι να μη με χωράει ο τόπος» λέει ο Οικονομίδης. «Μου δημιούργησε τέτοια οργή, τέτοιο παράπονο και θυμό, που σπάνια έχω βιώσει με έργο τέχνης. Τελικά σημασία έχει ένα έργο να σε μετατοπίζει, να σε βγάζει έξω από το πετσί σου».
Πρωτότυπη πρόταση




Η πιο πρωτότυπη πρόταση είναι αυτή του Δημήτρη Παναγιωτάτου («Μοναξιά μου όλα»), μια ισπανική ταινία ονόματι «Το γυάλινο κλουβί» (1953), η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αγκούστι Βιγιαρόνγκα, βασισμένη σε ντοκουμέντα για βασανιστήρια ναζιστών γιατρών σε νεαρά αγόρια και στα γραπτά του Μπατάιγ για τον περιβόητο σφαγέα παιδιών Ζιλ ντε Ρε. «Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ τόσο αλλιώτικο από τα άλλα, σκοτεινό, προκλητικό και απίστευτα τρομακτικό στην αλήθεια του, που πάντα σοκάρει όταν μας υπενθυμίζει ότι οι πιο καλοί βιαστές είναι συνήθως αυτοί που βιάστηκαν, οι πιο καλοί βασανιστές αυτοί που βασανίστηκαν» είπε ο Παναγιωτάτος.
Το «Ονομά μου είναι Τζο» (1998) του Κεν Λόουτς είναι η πρόταση του Γιάννη Σακαρίδη («Wild Duck»), «μια υπέροχη, με έντονο κωμικοτραγικό στοιχείο, βαθιά συναισθηματική και συγκινητική ταινία για τις επιπτώσεις της ανεργίας και του αλκοόλ σε μια ερωτική σχέση, στη Γλασκώβη στα μέσα της δεκαετίας του ’90». Τέλος, ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς («Miss Violence») όταν πρωτοείδε την ταινία «Σαλό – 120 μέρες στα Σόδομα» (1975) του Πιερ Πάολο Παζολίνι έμεινε τόσο πολύ εντυπωσιασμένος που δεν μπορούσε να τη βγάλει από το μυαλό του. «Στην εποχή μας» λέει ο Αβρανάς «οι τέχνες νιώθω πως έχουν λειανθεί, έχουν στρογγυλέψει. Ισως γιατί ο «εχθρός» δεν είναι ορατός, ίσως γιατί οι άνθρωποι έχουν αποκοιμηθεί μέσα στον μικρόκοσμό τους. Η ταινία αυτή έρχεται να μας θυμίσει τη δύναμη του κινηματογράφου σε μια εποχή που ο φασισμός υπάρχει και ελλοχεύει ακόμη, αφού κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει τον πόνο που προκαλεί, μόλις 70 χρόνια μετά την πτώση του εικονικού κρατιδίου του Σαλό».

πότε & πού:

Προβολές:

  • Παρ. 17/10 – «Η κατάσταση των πραγμάτων», 20.15, Ααβόρα (Ιπποκράτους 180).
  • Σάββ. 18/10 – «Λόλα», 17.30, Ααβόρα.
  • Σάββ. 19/10 – «Γυάλινο κλουβί», 20.30, Αστυ (πλ. Κοραή 4).
  • Κυρ. 20/10 – «Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου», 19.30, Αστυ.
  • Τρ. 21/10 – «Πέρσι στο Μάριενμπαντ», 18.10, Αστυ.
  • Τρ. 21/10 – «Ο κανόνας του παιχνιδιού», 20.15, Ααβόρα.
  • Τετ. 22/10 – «Σαλό», 18.00, Αστυ.
  • Σάββ. 25/10 – «Το όνομά μου είναι Τζο», 18.15, Αστυ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk