Χωρίς προκαταρκτικά

Οκτώ νεαρές καλόγριες επιδίδονται καθημερινά σε πράξεις ακολασίας με τον όμορφο κηπουρό του μοναστηριού πιστεύοντας πως είναι κωφάλαλος και δεν θα προδώσει το μυστικό τους.

Οκτώ νεαρές καλόγριες επιδίδονται καθημερινά σε πράξεις ακολασίας με τον όμορφο κηπουρό του μοναστηριού πιστεύοντας πως είναι κωφάλαλος και δεν θα προδώσει το μυστικό τους. Ο ασκητής Ρουστίκο δεν καταφέρνει να αντισταθεί στη νεαρή Αλιμπέχ, που θέλει ξανά και ξανά να υποδέχεται τον ξαναμμένο Διάβολο μέσα στην Κόλαση. Ο ψευτο-μοναχός Αλμπέρτο πείθει αμέσως την ελαφρόμυαλη Μόνα Λιζέτα ότι είναι τόσο όμορφη ώστε ο ίδιος ο αρχάγγελος Γαβριήλ εγκαταλείπει τα ουράνια δώματά του προκειμένου να την επισκεφθεί στα δικά της.
Εκατό ιστορίες, δέκα ημέρες, δέκα αφηγητές: αυτός είναι ο μυθοπλαστικός άθλος στον οποίο επιδόθηκε με όλη την ορμή της φαντασίας και της πένας του ο ιταλός συγγραφέας Τζιοβάνι Βοκάκιο στα μέσα του 14ου αιώνα.
Μια «lieta brigata», χαρούμενη συντροφιά, αποτελούμενη από επτά γυναίκες και τρεις άνδρες, αποφασίζουν να δραπετεύσουν από την επιδημία πανούκλας που σπέρνει το χάος στη Φλωρεντία και να βρουν καταφύγιο στην εξοχή, όπου περνούν ευχάριστα τα βράδια τους ανταλλάσσοντας ιστορίες. Διεφθαρμένοι και γελοίοι υπηρέτες του Θεού, εραστές που ξεπερνούν δυσθεώρητα εμπόδια ή που σβήνουν από θλίψη, γυναίκες που απατούν τους ηλικιωμένους και αδιάφορους συζύγους τους, γυναίκες και άνδρες που σκαρφίζονται ατελείωτα και θαυμαστά τεχνάσματα προκειμένου να συνευρεθούν σεξουαλικά, ένα γιγάντιο μωσαϊκό από αστεία ή μελαγχολικά επεισόδια, μικρές ή μεγάλες πλάνες, πόθους και πάθη, όλα τα παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι για να ξεγελάσουν τον θάνατο μέσα στην αγκαλιά άλλων ανθρώπων.
Στον Βοκάκιο το κάλεσμα της σάρκας είναι ανίκητο. Κανένας δεν μπορεί να του αντισταθεί, ούτε ο πιο θεοσεβούμενος χριστιανός. Το σώμα ξυπνά, επιζητεί πάση θυσία την ένωση με ένα άλλο σώμα, αψηφά κατάφωρα τις κοινωνικές συμβάσεις και διεκδικεί το αναφαίρετο δικαίωμα στην ηδονή. «Ο Βοκάκιος δεν κάνει διαχωρισμό ανάμεσα στην αγάπη και στην επιθυμία, όπως οι χριστιανοί ηθικολόγοι, και από την άποψη αυτή αποστασιοποιείται καταφανώς και από τους προγόνους και από τους συγχρόνους του» σημειώνει ο G.H. McWilliam. Ή, όπως παρατηρεί άλλος μελετητής, η Azzura Β. Givens, «στον κόσμο του «Δεκαήμερου» δεν υπάρχει ανηθικότητα που γίνεται αντιληπτή ως τέτοια, αλλά προπαντός το αίσθημα ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, η οποία δεν κυβερνάται από ηθικούς νόμους αλλά απαντά μονάχα στα ένστικτα, στις παρορμήσεις και στα βιολογικά φαινόμενα». Η παλαιά τάξη πραγμάτων καταρρέει, η φεουδαρχία μαραίνεται, η αστική τάξη πλουτίζει, οι κανόνες κλονίζονται. Δημιουργοί φωτισμένοι, όπως ο Βοκάκιος, συνεισφέρουν με την τόλμη τους στην απελευθέρωση από την υποκρισία και τον φόβο, ανοίγουν νέους ορίζοντες αμφισβήτησης και επανεξέτασης των θεσμών και των σχέσεων.
Προαναγγέλλοντας το πνεύμα της Αναγέννησης, το σώμα γιορτάζει στο «Δεκαήμερο». Σε αυτή τη γιορτή όμως δεν αρκεί να βγάλει κανείς τα ρούχα του – όσο αξιέπαινοι κι αν είναι οι ηθοποιοί που το κάνουν στην παράσταση του Εθνικού και μάλιστα για τόσο πολλή ώρα – προκειμένου να μας μεταδώσει την αίσθηση αποδέσμευσης από τις συμβάσεις. Στα χέρια του Νίκου Καραθάνου και του θιάσου οι ιστορίες του «Δεκαήμερου» (έχουν εδώ επιλεγεί περίπου δέκα) χάνουν όλους τους χυμούς τους και μένουν αγνώριστοι σκελετοί. Μεταλλάσσονται είτε σε εύπεπτα σκετσάκια – πιο απλοϊκά δεν γίνεται – είτε σε τετριμμένα σεξο-ανέκδοτα με ανώμαλες καλόγριες, πονηρούς μοναχούς και γραφικούς κερατάδες, ικανά να σκανδαλίσουν μονάχα ξεμωραμένους μεγάλης ηλικίας. Το επίπεδο του χιούμορ και των διαλόγων, όπως αυτοί προέκυψαν μέσα από αυτοσχεδιασμούς στις πρόβες, διαγράφεται εξωφρενικά χαμηλό. Οι τελευταίοι διέπονται από μια τηλεοπτική ψευτοαμεσότητα και φτώχεια, στερούνται πραγματικής τσαχπινιάς και παραδίδονται, τσακ-μπαμ, σε πρόωρη εκσπερμάτιση – ούτε κουβέντα για προκαταρκτικά παιχνίδια ή έστω ένα άγαρμπο χούφτωμα. Αν ο Βοκάκιος προκαλεί το κατεστημένο της εποχής του οραματιζόμενος τη συντριβή της ερωτικής καταπίεσης και την άνθηση του ανθρώπου μέσα από τον έρωτα, η θεατρική μεταφορά του έργου του συνιστά την άνευ όρων παράδοση σε μια μαζική λογική ανώδυνων, ψευτοχαριτωμένων, ψευτολαϊκών θεαμάτων που στην ουσία ευνοούν τον θάνατο της πνευματικότητας και της αληθινής θεατρικής έξαψης.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
  • Βηματοδότης Η γιορτή της δημοκρατίας και η παραφωνία Βελόπουλου Το κεντρικό σύνθημα στη δεξίωση για την 47η επέτειο από την... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk