Η σημασία της υπόκλισης

Εχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρείς τους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια της τελικής υπόκλισης, την ώρα που παίρνουν το χειροκρότημα.

Εχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρείς τους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια της τελικής υπόκλισης, την ώρα που παίρνουν το χειροκρότημα. Εκείνες τις στιγμές οι ηθοποιοί μοιάζουν λες και έχουν μόλις βγει από τη θάλασσα. Κοιτούν για πρώτη φορά κατάματα το κοινό και τα φώτα, λες και αντικρίζουν τον ήλιο χωρίς γυαλιά ηλίου. Κάποιοι σου δίνουν την αίσθηση ότι φορούν ακόμη τη μάσκα του ρόλου, το πρόσωπό τους δεν έχει ηρεμήσει από όλα όσα βίωναν λίγο νωρίτερα. Κάποιοι άλλοι είναι πιο χαλαροί, χαμογελούν, έχουν επιστρέψει στον εαυτό τους, με την ανακούφιση ότι άλλη μια μέρα επί σκηνής πάει, πέρασε. Οι θεατράνθρωποι λοιπόν – όσο φορτισμένη και παρεξηγημένοι κι αν είναι αυτή η λέξη -, είναι κατηγορία από μόνοι τους. Δεν υπάρχουν πλέον πολλοί, αλλά όταν μας δίνεται η ευκαιρία να τους βλέπουμε στο θέατρο, καλό είναι να τους παρατηρούμε μέχρι τέλους, με πόση αξιοπρέπεια υποκλίνονται, αλλά και με πόση γενναιοδωρία μοιράζονται το χειροκρότημα με τον συμπρωταγωνιστή τους. Μια τέτοια σπάνια περίπτωση είναι ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Την περασμένη Παρασκευή, στο θέατρο Ανεσις, στην επιτυχημένη παράσταση που ο ίδιος σκηνοθετεί «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην», ο τρόπος με τον οποίο ευχαριστούσε στο τέλος το κοινό, αλλά και η κίνησή του να βγάλει πιο μπροστά από εκείνον τον νεότερο συμπαίκτη του Τάσο Ιορδανίδη, παρέδιδε ταχύρρυθμα μαθήματα υποκριτικού ήθους και ανθρώπινης αρχοντιάς σε μια εποχή όπου τίποτε δεν είναι αυτονόητο.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk