foodchain

Οι ως και αχαρακτήριστες από πλευράς γλώσσας αλλά και νοοτροπίας συζητήσεις των τελευταίων ημερών περί ερωτικών προτιμήσεων κ.λπ. ουδόλως αφορούν φυσικά τη στήλη αυτή,

Οι ως και αχαρακτήριστες από πλευράς γλώσσας αλλά και νοοτροπίας συζητήσεις των τελευταίων ημερών περί ερωτικών προτιμήσεων κ.λπ. ουδόλως αφορούν φυσικά τη στήλη αυτή, αλλά θύμισαν κάτι σχετικό με τα όσα πραγματεύεται κατά καιρούς. Εχει σχέση με την καθιέρωση των κουταλιών, των μαχαιριών και των πιρουνιών στο καθημερινό φαγητό των ανθρώπων. Μερικοί άλλωστε δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι πέρασαν πολλοί αιώνες μέχρι να θεωρείται αυτονόητη η παρουσία τους σε ένα τραπέζι από την αρχή του φαγητού. Για αιώνες δεν χρησιμοποιούσαν κουτάλια, για αιώνες έτρωγαν έχοντας το μαχαίρι να εκτελεί χρέη και πιρουνιού, για αιώνες το πιρούνι δεν είχε τη σημερινή του μορφή. Επίσης το ότι κάποιοι λαοί χρησιμοποιούν τα ξυλάκια για να μαζεύουν και το τελευταίο σπυρί ρυζιού έχει την εξήγηση, την εμπορική σημασία και την ιστορία του.
Ας αρχίσουμε όμως από τους ερμαφρόδιτους. Το 1605 ο γάλλος ευθυμογράφος Thomas Ardus εξέδωσε ένα βιβλίο με τον τίτλο: «Η νήσος των Ερμαφρόδιτων». Γραμμένο την εποχή του βασιλιά Ερρίκου Δ’, σατίριζε την εποχή του προκατόχου του, βασιλιά Ερρίκου Γ’, στοχεύοντας στην κάπως θηλυπρεπή κατά τον συγγραφέα ατμόσφαιρα που επικρατούσε τότε εξαιτίας του βασιλιά και της ακολουθίας του. Ο χαρακτηρισμός ερμαφρόδιτος αποδιδόταν σε όποιον ήθελαν να παρουσιάσουν με έναν υποτιμητικό τρόπο, και ανάμεσα στα άλλα άσχημα που ο κακεντρεχής συγγραφέας απέδιδε σε αυτούς που είχε βάλει στο σημάδι ήταν το ότι: «δεν άγγιζαν το κρέας με τα χέρια τους αλλά χρησιμοποιούσαν πιρούνια». Πιρούνια που δεν έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά αφού είχαν συνήθως δυο αιχμές μόνον και αυτό ταλαιπωρούσε και όποιον επιχειρούσε να φάει αρακά ή άλλα τέτοια με το πιρούνι. Το γενικό πνεύμα του έργου του Ardus ήταν ότι δεν φθάνει που είσαι ερμαφρόδιτος αλλά τρως και με το πιρούνι;
Ναι, το πιρούνι δεν ήταν κάτι πολύ ανδρικό τότε και άλλωστε το είχε φέρει στην Ευρώπη μια γυναίκα και μάλιστα Ελληνίδα. Μια βυζαντινή πριγκίπισσα που την πάντρεψαν με έναν δόγη στη Βενετία και εκείνη μέσα στα άλλα που είχε πάρει μαζί της στην (ίσως παρά τη θέλησή της) νέα της πατρίδα ήταν ένα πιρούνι, για να μην αγγίζει το φαγητό της (η ειρωνεία είναι πως πέθανε από πανούκλα λίγο αργότερα). Το πιρούνι λοιπόν έμεινε εκεί στην Ιταλία για μερικούς αιώνες και το χρησιμοποιούσαν μόνον οι κάτοικοι αυτής της χώρας και για τον λόγο που ο καθένας μας και σήμερα ακόμη μπορεί να καταλάβει. Διότι από τότε έφτιαχναν και έτρωγαν άφθονα μακαρόνια. Και το πιρούνι είναι ένα σύνεργο που λες και φτιάχτηκε μόνο για αυτόν τον λόγο. Πιο πριν, διότι εν αρχή ην η μακαρονάδα και μετά τα κατάλληλα σύνεργα, προσπαθούσαν να ψαρέψουν (κυριολεκτικά) τα μακαρόνια τους με «πιρούνια», που είχαν μία μόνον αιχμή και καταλαβαίνουμε τι βάσανο ήταν αυτό και τι πασάλειμμα θα γινόταν. Μετά όμως τα πιρούνια με δυο τουλάχιστον αιχμές έκαναν το φαγητό πιο εύκολο και με τη μορφή αυτή, χάρη σε έναν περιηγητή Αγγλο, τον Thomas Coryate, που πήγε στην Ιταλία τον 16ο αιώνα, έφθασαν και στην Αγγλία.
Επρεπε να φθάσουμε στο 1700 για να διαδοθούν κάπως τα πιρούνια στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ομως στην άλλη άκρη της Γης, στην Κίνα, οι άνθρωποι είχαν προχωρήσει περισσότερο. Χωρίς μεταλλικά σύνεργα, που θα έκαναν κακό και στα σκεύη από πορσελάνη, οι κινέζοι υπήκοοι της Δυναστείας των Song (960-1270), αρχίζοντας από τους αριστοκράτες, είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν τα ξύλινα εργαλεία φαγητού, τα γνωστά μας chopsticks. Από τότε ως σήμερα δεν έχουν γίνει πολλές αλλαγές σε αυτόν τον τρόπο «σύλληψης» της τροφής. Τα παιδιά εκπαιδεύονται από μικρά σε αυτό και η όλη κουζίνα είναι προσανατολισμένη ανάλογα. Δηλαδή το φαγητό έρχεται τις περισσότερες φορές τεμαχισμένο ήδη σε μικρά κομμάτια ακριβώς για να είναι εύκολο να… προσαχθεί στο στόμα. Και θεωρείται βεβαίως ότι υπερέχουν και από τα δικά μας πιρούνια και κουτάλια αφού με τα ξυλάκια μπορείς να συλλάβεις και τον τελευταίο άτακτο κόκκο ρυζιού. Επειδή όμως ακόμη υπάρχουν πολλές εκπλήξεις σχετικά με τα μαχαίρια, τα κουτάλια και τα πιρούνια, θα συνεχίσουμε. Αρχίζοντας όμως από το ποια διαφορά έχουν τα ξυλάκια στην Κίνα από αυτά στην Ιαπωνία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Science
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk