Μαζιώτης – Ρούπα: Δεν έχουμε σχέση με RPG και ΟΛΑ

Κείμενο με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από τον θάνατο του Λάμπρου Φούντα ανήτρησαν στον ιστότοπο athens.indymedia οι καταζητούμενοι ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα.

Κείμενο με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από τον θάνατο του Λάμπρου Φούντα ανήρτησαν στον ιστότοπο athens.indymedia οι καταζητούμενοι ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα.

Τότε ξεκίνησε και η αντίστροφη μέτρηση για την εξάρθρωση της συγκεκριμένης οργάνωσης με συλλήψεις μελών της, ανάμεσα στους οποίους οι Ν. Μαζιώτης και η σύντροφός του Πόλα Ρούπα που ωστόσο διέφυγαν ενώ ήταν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους και πλέον αναζητούνται.

Αρνούνται ότι έχουν σχέση με άλλες οργανώσεις όπως η Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών (επιτέθηκε στα γραφεία της ΝΔ στη λεωφόρο Συγγρού τον Ιανουάριο του 2013 και στην κατοικία του γερμανού πρεσβευτή στο Χαλάνδρι τον περασμένο Δεκέμβριο), δηλώνοντας ότι έχουν «διαφορετικά πολιτικά κριτήρια στον τρόπο δράσης» και επισημαίνουν ότι ουδεμία σχέση έχουν με την «ομάδα Μαζιώτη», όπως τους αποδίδεται, ούτε με τον οπλισμό που βρέθηκε σε αυτοκίνητο στο Παλαιό Φάληρο και δηλώνουν ότι δεν έχουν ρουκετοβόλα (RPG). Διεκδικούν μάλιστα την πρωτιά στην ανάλυση της τωρινής οικονομικοπολιτικής κατάστασης στη χώρα, τονίζοντας ότι της είχαν δώσει στρατηγικό χαρακτήρα, και γι’ αυτό, όπως λένε, επέμεναν να μιλούν εξ ονόματος της οργάνωσής τους, του Επαναστατικού Αγώνα.

Επιπλέον, χωρίς να αναφέρονται στο όνομα του Χριστόδουλου Ξηρού, στην ανάρτησή τους οι Μαζιώτης – Ρούπα λένε: «Δεν θα αναφερθούµε φυσικά σε όλη τη σαβούρα των δηµοσιογραφικών “πληροφοριών”, στις οποίες συµπεριλαµβάνονται µέχρι και σενάρια για τους πιθανούς “συγκατοίκους” µας στην παρανοµία. Όσον αφορά το τελευταίο τη µόνη πληροφορία που έχουµε να δηµοσιοποιήσουµε είναι ότι έχουµε µερικά σοβαρά κριτήρια για τις πολιτικές µας σχέσεις που είναι πολιτικά, αλλά κυρίως αξιακά και στα οποία συµπεριλαµβάνεται η στάση των αγωνιστών κατά την κρίσιµη, αλλά και αποκαλυπτική συγχρόνως στιγµή της σύλληψης».

Στο κείμενό τους κατηγορούν την Αστυνομία ότι διοχετεύει στα ΜΜΕ την εμπλοκή τους «σε μια μακρά σειρά γεγονότων, ενεργειών και πολιτικών δράσεων που δεν έχουμε συμμετάσχει και δεν εμπλεκόμαστε με κανένα τρόπο. Θα ήταν έλλογη και δικαιολογημένη από τη μεριά των κρατικών παραγόντων αυτή η τακτική, αφού κατανοούμε πως η πρεμούρα τους να μας συλλάβουν είναι μεγάλη. Πλέον όμως έχει φύγει από το επίπεδο μιας ψύχραιμης και μελετημένης κίνησης και θα μπορούσαμε να πούμε πως έχει αγγίξει τα όρια της εμμονής και της παράνοιας, αφού πίσω από οποιαδήποτε ένοπλη ενέργεια που συμβαίνει ανά την επικράτεια, πίσω από κάθε συμβάν που ακόμα και ως εικασία μπορεί να έχει πολιτικές διαστάσεις ή προεκτάσεις –π.χ. η υπόθεση με τα όπλα στο αυτοκίνητο στο Φάληρο–, “βλέπουν” είτε άμεσα είτε έμμεσα ότι έχουμε κάποια σχέση, έχει σχέση η “ομάδα Μαζιώτη” κλπ.»

Και συμπληρώνουν: «Στο ζήτημα όμως που θέλουμε να μείνουμε είναι για την αυθαίρετη εμπλοκή των ονομάτων μας στην οργάνωση ΟΛΑ. Καταλαβαίνουμε πως για τους “ιθύνοντες” των κατασταλτικών και διωκτικών μηχανισμών η φιλοσοφία της δράσης και η θεωρητική προσέγγιση και ανάλυση μιας οργάνωσης να αποτελούν δύσκολα ζητήματα για να τα αναλύσουν, γι’ αυτό και η αιτιολόγηση της “βεβαιότητάς” τους για τον δήθεν πρωταγωνιστικό μας ρόλο στην οργάνωση αυτή τόσο σε επιχειρησιακό επίπεδο όσο και στα κείμενά της, να βασίζεται σε χοντροκομμένες και παντελώς εσφαλμένες προσεγγίσεις. Γι’ αυτό και για το “ασφαλές αυτό συμπέρασμα” δηλώνουν κατ’ αρχήν πως το στηρίζουν στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη οργάνωση χρησιμοποιεί RPG. Όμως ο Επαναστατικός Αγώνας είχε διαφορετικά πολιτικά κριτήρια στον τρόπο δράσης, στον τρόπο και στον τόπο που θα πληττόταν κάθε φορά ο πολιτικά επιλεγμένος στόχος, γεγονός που καθόριζε την επιλογή των μέσων και την επιχειρησιακή μεθοδολογία αποφεύγοντας επιχειρησιακές ακροβασίες».

Αρχικά στο κείμενο αναφέρουν πως «τέσσερα χρόνια μετά η πολιτική πρόταση της δράσης του Λάμπρου Φούντα και του Επαναστατικού Αγώνα όπου δρούσε, είναι ακόμα πιο επίκαιρες, η επιλογή αγώνα και η στρατηγική της δράσης ακόμα πιο επιτακτικές. Τέσσερα χρόνια μετά και οι όροι ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων γίνονται όλο και πιο άθλιοι στο όνομα της διάσωσης του οικονομικού και πολιτικού συστήματος το οποίο βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κρίση. Πριν τέσσερα χρόνια ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του σε μια πολιτική προσπάθεια να μην γίνει η εξαθλίωση όρος ζωής, να μην θυσιάζονται άνθρωποι για την σωτηρία του συστήματος. Έδωσε τη ζωή του σε μια πολιτική προσπάθεια που τελική επιδίωξή της ήταν να πεταχτεί το πτώμα του καπιταλισμού και μαζί του το κράτος στα σκουπίδια της ιστορίας. Έδωσε τη ζωή του για να ανοίξει ο μόνος δρόμος για το οριστικό ξεπέρασμα των κρίσεων, να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση, για την κοινωνική Επανάσταση. Αυτό είναι το ζητούμενο για το οποίο αξίζει κανείς να αγωνίζεται, ακόμα και να πεθαίνει».

Γράφουν ακόμη πως «στην περίπτωσή μας είναι ιδιαιτέρως καθοριστικός παράγοντας η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την συμμετοχή μας στον Επαναστατικό Αγώνα. Το ειδικό πολιτικό βάρος της δράσης, του λόγου του Επαναστατικού Αγώνα, της ανάληψης πολιτικής ευθύνης από εμάς, η πολιτική μας στάση μετά τις συλλήψεις και η στάση μας μέσα στο δικαστήριο όπου υπερασπιστήκαμε το σύνολο των ενεργειών της οργάνωσής μας, καθώς και η πάγια θέση μας ότι ο ένοπλος αγώνας είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την προώθηση της κοινωνικής Επανάστασης ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες που ζούμε σήμερα, είναι παράγοντες που βαρύνουν συνολικά την αγωνία των κρατικών μηχανισμών να βρουν τρόπο να μας συλλάβουν».

Αναφερόμενοι στην πρόσφατη επικήρυξη από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης λένε πως από μόνη της και χωρίς κανείς να πει τίποτε περισσότερο «αποκαλύπτει την επίκαιρη διάσταση της ένοπλης δράσης στην σημερινή εποχή που το καπιταλιστικό σύστημα έχει εισέλθει στην πιο βαθιά και μακροχρόνια κρίση της ιστορίας του, έχει απαξιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων και η ευαίσθητη πολιτική σταθερότητα δεν στηρίζεται πλέον στη συναίνεση, αλλά στον εκβιασμό, το φόβο και την ωμή βία… Η επικήρυξή μας με δυο εκατομμύρια ευρώ εκτός όλων των άλλων, είναι αναμφιβόλως ένα ποσό υπέρογκο για τα οικονομικά δεδομένα της εποχής και της δραματικής κατάστασης των κρατικών ταμείων, που έκανε να ζαλιστούν ακόμα και σκληροί φιλοκαθεστωτικοί μεγαλοδημοσιογράφοι που ρωτούσαν δημοσίως “από πού θα βρεθούν αυτά τα λεφτά”. Το γεγονός ότι οι κυβερνώντες κάνουν συνεχείς περικοπές σε έξοδα που αφορούν την ίδια την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά προκλητικά δηλώνουν πως δυο εκατομμύρια τα δίνουν για ρουφιάνους και κεφαλοκυνηγούς που θα τους βοηθήσουν να μας συλλάβουν, καθιστά αυτήν την επικήρυξη σε οικονομικό αλλά και ηθικό επίπεδο ακόμα περισσότερο σκανδαλώδη».

Σημειώνουν ακόμη ότι «η μέθοδος της επικήρυξης αναδεικνύει ακόμα ένα πράγμα. Ότι δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση στον πόλεμο κατά της “τρομοκρατίας” παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους, συνθήκη άμεσα συνδεμένη με την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική περίοδο όπου η συναίνεση στο οικονομικό και πολιτικό σύστημα παύει να υφίσταται σε πλειοψηφικά πλέον τμήματα της κοινωνίας λόγω της κρίσης και των πολιτικών διαχείρισής της από την πολιτική και οικονομική εξουσία».

Στην προκήρυξη αναφέρουν επιπλέον πως «η πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα έχουν ζήσει στο πετσί τους τι εστί τρομοκρατία του κεφαλαίου και του κράτους και αυτή θεωρούν ως τη μεγαλύτερη απειλή, αυτή είναι γι’ αυτούς ο πραγματικός φόβος. Το έλλειμμα αυτό της συναίνεσης στο σύστημα το γνωρίζουν οι κυρίαρχοι γι’ αυτό και δεν πιστεύουν ότι μπορούν να βασιστούν στην “κοινωνική υπευθυνότητα” των ρουφιάνων, στην πίστη τους προς το καθεστώς, στην αφοσίωσή τους προς τους οικονομικούς και πολιτικούς άρχοντες και πως ανιδιοτελώς και χωρίς υλικό αντάλλαγμα θα μπορέσουν να βρουν βοήθεια από τα κάτω για τις συλλήψεις μας. Γι’ αυτό και καταφεύγουν στο δέλεαρ της κατάδοσης επί αμοιβή, ελπίζοντας πως σε εποχές ακραίας υλικής εξαθλίωσης και φτώχειας λόγω της κρίσης, θα υπάρξουν ίσως κάποιοι που θα πέσουν στο κατώτερο σκαλί της ηθικής αθλιότητας».

Αναφορικά με τις προκηρύξεις που έχουν δημοσιευτεί τελευταία λένε πως «δεν περιμέναμε βέβαια από τους αναλυτές της αντιτρομοκρατικής να μπορούν να διακρίνουν λεπτές ή ακόμα και μεγάλες πολιτικές διαφορές στον λόγο των ένοπλων οργανώσεων –όπως διαφορές ανάμεσα σε μια λενινιστική και μια αναρχική προκήρυξη– και γνωρίζουμε εδώ και χρόνια πως οι αναλύσεις και οι ερμηνείες τους μένουν σε χοντροκομμένες και επιφανειακές αναγνώσεις των προκηρύξεων. Για παράδειγμα, στην συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε βέβαιοι πως μια ανάλυση από κάποια οργάνωση πάνω στην οικονομική κρίση, όποια πολιτική προέλευση ή κατεύθυνση κι αν έχει θα πίστευαν ότι έχει γίνει από εμάς. Κι αυτό γιατί ο Επαναστατικός Αγώνας είχε επανειλημμένα αναφερθεί με αναλύσεις στην τρέχουσα κρίση του συστήματος πολύ πριν αυτή εκδηλώσει τη δυναμική της και το κυριότερο, της είχε δώσει στρατηγικό ρόλο στη διαμόρφωση της συνολικής πολιτικής κατεύθυνσης της οργάνωσης. Γι’ αυτό το κορυφαίο ζήτημα συνεχίσαμε και μετά τις συλλήψεις μας να γράφουμε και να μιλάμε ως μέλη του Επαναστατικού Αγώνα».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κοινωνία
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk