Μια «γελοία κατάσταση»

Ως πρόωρο επιμύθιο θα συμφωνήσω με τον Γρηγόρη Ψαριανό. Εδώ που φτάσαμε, η Κεντροαριστερά κινείται «στο απόλυτο σημείο γελοιότητας». Και γενικώς «η κατάσταση είναι πολύ γελοία».

Ως πρόωρο επιμύθιο θα συμφωνήσω με τον Γρηγόρη Ψαριανό. Εδώ που φτάσαμε, η Κεντροαριστερά κινείται «στο απόλυτο σημείο γελοιότητας». Και γενικώς «η κατάσταση είναι πολύ γελοία».
Για να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση χρειάστηκε να συμπράξουν τρεις παράγοντες ορατής καταστροφικότητας.

Πρώτον, η κουτοπονηριά του επίσημου ΠαΣοΚ και της επίσημης ΔΗΜΑΡ.
Αντί να καταλάβουν ότι στις ευρωεκλογές παίζουν το κεφάλι και την ύπαρξή τους, συμπεριφέρθηκαν αμφότεροι λες και έχουν μπροστά τους διάφορες επιλογές πολυτελείας.
Το ένα τους μυρίζει, το άλλο δεν τους αρέσει και το τρίτο άσε καλύτερα να το ξαναδούμε αργότερα.
Η κοινή τους ορατή ψευδαίσθηση είναι ότι εξακολουθούν να αποτελούν αυτόνομα κόμματα και όχι απλές συνιστώσες ενός ευρύτερου πολιτικού χώρου.
Και η κοινή τους κρυφή ελπίδα είναι ότι κάποια στιγμή «αργότερα» θα βρουν τους άλλους σε χειρότερη κατάσταση, άρα και σε δυσχερέστερη διαπραγματευτική θέση.

«Αργότερα, αργότερα, περάσανε δυο κότερα…»
που έλεγε κι ο Μποστ.

Δεύτερον, η πολιτική δειλία των «58» που επωμίστηκαν ένα βάρος μεγαλύτερο από εκείνο που μπορούσαν να σηκώσουν.
Εκαναν πίσω όταν αντιλήφθηκαν (μετά και την αλλαγή του τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών) ότι η πολιτική είναι μια υπόθεση σύγκρουσης, αίματος και λάσπης.
Δεν είναι τιμητική απονομή αξιωμάτων, ούτε εκδρομή καλοπροαίρετων φυσιολατρών.

Τρίτον, η διαλυτική δράση της «κλαδικής αποστράτων» του ΠαΣοΚ.
Μια πολυπρόσωπη «κλαδική» που στην πολιτική ή δημοσιογραφική εκδοχή της μετατρέπεται σταδιακά στον πιο νοσηρό και αποκρουστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής.
Αλλοι δηλητηριάζουν το ίδιο το ΠαΣοΚ με την παρουσία τους, άλλοι σιγοντάρουν τον παθολογικό «αντι-βενιζελισμό» της ΔΗΜΑΡ με την παράνοιά τους, άλλοι ψάχνουν τον ρόλο που τους στέρησε ο λαός και άλλοι επιδιώκουν να μηδενιστούν τα πάντα – μήπως καταφέρουν να αναστηθούν μαζί τους.
Γενικώς, η παγκόσμια πολιτική ιστορία ουδέποτε έχει γνωρίσει τόσο επιζήμιους, τόσο φλύαρους και τόσο θρασείς απόστρατους της πολιτικής.
Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα συναντήσεις από κάτω κάποια πρώην στελεχάρα του ΠαΣοΚ έτοιμη να σώσει τον τόπο για πολλοστή φορά.
Ολα αυτά θυμίζουν έναν μακάβριο χορό μεταμφιεσμένων. Κάτι σε Πολάνσκι
Μεταμφιεσμένοι επειδή κανείς δεν αποκαλύπτει τις πραγματικές επιδιώξεις του. Αλλα σκέφτονται, άλλα θέλουν, άλλα ομολογούν.
Μακάβριοι επειδή συμπεριφέρονται σαν να υπάρχουν ακόμα.
Το ερώτημα είναι βεβαίως τι θα γίνει αυτό το μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που προσβλέπει στην Κεντροαριστερά ή που απλώς αρνείται να επιλέξει μεταξύ Σαμαρά και Τσίπρα.
Που δεν θέλει να τσουβαλιαστεί μεταξύ «Ζαβαρακατρανέμια και Μπελατσάο» – για να οικειοποιηθώ την ευφυή διατύπωση του Σωτήρη Γκορίτσα.
Είναι εντυπωσιακό ότι παρά τη γελοιότητα της κατάστασης αυτός ο κόσμος μένει όρθιος και δηλώνει παρών παντού όπου μπορεί – στα σωματεία, στους συλλόγους, στις περιφέρειες, στους δήμους…
Ενας κόσμος χωρίς κόμμα, χωρίς ηγεσία, αλλά με απίστευτα αποθέματα ελπίδας, σταθερότητας και ψυχής.
Υποθέτω ότι για άλλη μια φορά η φύση που απεχθάνεται το κενό θα βρει τρόπο να το καλύψει. Απλώς αυτόν τον τρόπο δεν μπορούμε σήμερα να φανταστούμε ή να προεξοφλήσουμε.
Αλλωστε η φύση ποτέ δεν προειδοποιεί και στους ενδιαφερομένους οφείλω να υπενθυμίσω ότι ουδείς γνώριζε τον Ντέιβιντ Κάμερον προτού εκλεγεί αρχηγός των Συντηρητικών, όπως ουδείς υπολόγιζε τον Ματέο Ρέντσι πριν από δύο χρόνια.
Προς το παρόν λοιπόν ας συμφωνήσουμε ποιοι πέθαναν.
Μετά, θα διαπιστώσουμε ποιοι ζουν ακόμα.

Δωρεάν ανακούφιση
«Νέα σεισάχθεια»
υποσχέθηκε ο Αλ. Τσίπρας και «ανακούφιση νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων από χρέη».
Να δούμε τι εννοεί. Ο δανεισμός στην Ελλάδα ανέρχεται σε 219 δισ. Περίπου τα 100 δισ. είναι σε νοικοκυριά και τα υπόλοιπα σε επιχειρήσεις.
Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ανέρχονται σε 73 δισ.
Ακόμη κι αν ο Τσίπρας ανακουφίσει μόνο το 10% και μόνο όσων δεν εξυπηρετούνται (πράγμα άδικο για τους υπόλοιπους) θα πρέπει να βρει κάπου 7,5 δισ. Διαφορετικά θα κλείσουν οι τράπεζες.
Πού θα τα βρει;
Η μια λύση είναι να τα δώσει σε δραχμές.
Η άλλη να κάνει νέο Μνημόνιο.
Η τρίτη και φθηνότερη να τους ανακουφίσει δωρεάν – στο κουβεντιαστό, δηλαδή!

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk