on air

Διαβάζω διάφορα επικριτικά σχόλια για τη Μαρία Εκμεκτσίογλου, παρουσιάστρια της εκπομπής «Από την Πόλη έρχομαι…» στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Διαβάζω διάφορα επικριτικά σχόλια για τη Μαρία Εκμεκτσίογλου, παρουσιάστρια της εκπομπής «Από την Πόλη έρχομαι…» στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Τα οποία συνήθως δεν αφορούν τη μαγειρική δεινότητά της αλλά την εμφάνισή της, την εικόνα μιας πληθωρικής περσόνας με τυρμπάν και καπέλα, με ριχτά πολύχρωμα ρούχα, με μεγάλα κοσμήματα και βαρύ μακιγιάζ.
Αναρωτιέμαι: Οι ειρωνείες θα ήταν το ίδιο έντονες αν η αναντάν μπαμπαντάν Πολίτισσα Εκμεκτσίογλου ήταν δημιούργημα του δικού μας κόσμου; Αν δεν είχε εισβάλει στην καθημερινότητά μας ως… εισαγόμενο προϊόν μιας χαμένης πατρίδας που κι αν (μας έχουν μάθει να) τη νοσταλγούμε, στεκόμαστε ενίοτε απέναντί της με διαθέσεις ανταγωνιστικές; Οπως κι αν έχει, είναι ρατσισμός να λοιδορείς έναν άνθρωπο για την εμφάνισή του, ακόμη και αν η εικόνα του είναι ξένη για τον δικό σου, περιορισμένης ορατότητας, κόσμο.
Επομένως η κριτική στην εν λόγω εκπομπή δεν θα έπρεπε να αφορά την εμφάνιση της παρουσιάστριάς της αλλά το περιεχόμενό της. Γιατί, κατά τη γνώμη μου, οι αδυναμίες τού «Από την Πόλη έρχομαι…» προέρχονται από την προχειρότητα με την οποία στήνεται: δύο-τρία φαγητά που φτιάχνονται όπως όπως, χωρίς να δίνεται έμφαση στο απαραίτητο για την τηλεόραση food styling, με αποτέλεσμα η εικόνα τους να σου κόβει την όρεξη αντί να την ανοίγει. Μία-δύο γειτονιές της Πόλης τις οποίες ξεπετάει η κάμερα με βιαστικά πλάνα. Και μερικά πρόχειρα κειμενάκια για την ιστορία της εκάστοτε περιοχής τα οποία εκφωνεί – διαβάζει η μαγείρισσα εμφανώς αμήχανη καθώς η ιστορία της Βασιλεύουσας δεν είναι ένα αντικείμενο που κατέχει.
Πόσο άρπα-κόλλα, όμως, πόσο ελαφρά διάθεση μπορείς να έχεις μπροστά σε εκκλησιές που στέκουν ολομόναχες, με λουκέτα στις πόρτες τους, σε αρχοντικά που καταρρέουν, σε νεκροταφεία με χορταριασμένους τάφους, σε λαμπρές γειτονιές που γκρεμίζονται για να ανεγερθούν εμπορικά κέντρα; Η ίδια η Πόλη, ο μαγικός τόπος με το… ασήκωτο ειδικό βάρος, ο στοιχειωμένος από εθνικές μνήμες, απαιτεί άλλου είδους αντιμετώπιση. Πιο σοβαρή. Απαιτεί και πιο βαθιά συναισθηματική προσέγγιση, κάτι περισσότερο από τις παιδικές αναμνήσεις της Εκμεκτσίογλου. Οπότε το πρόβλημα εδώ δεν είναι το μαγείρεμα, είναι το art de la table! Το οποίο επιδέχεται βελτίωση.
ΥΓ.: Η ξεναγός, ιστορικός και συγγραφέας Μαριάννα Κορομηλά κατήγγειλε με επιστολή της τον επιπόλαιο (ακόμη και λανθασμένο) τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει η εκπομπή την ιστορία της Κωνσταντινούπολης. Είχε δίκιο. Η ειρωνεία όμως και ο απαξιωτικός τρόπος με τον οποίο αναφέρθηκε στην Εκμεκτσίογλου (αποκαλώντας την «μία κυρία», χωρίς ονοματεπώνυμο) με κάνουν ως και να προτιμώ από τον γεμάτο γνώση αλλά και αμείλικτο, ακαδημαϊκής αυστηρότητας, κόσμο της τον παιδικό κόσμο της μαγείρισσας που παρουσιάζει τις συνταγές της. Την ιστορική αλήθεια θα την αναζητήσω στα βιβλία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk