Το ελληνικό θέατρο κάνει διεθνή καριέρα

Εξω πάμε καλά. Δεν είναι μόνο το ελληνικό σινεμά που έχει πάρει τα πάνω του, με τις διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ να διαδέχονται η μία την άλλη.

Εξω πάμε καλά. Δεν είναι μόνο το ελληνικό σινεμά που έχει πάρει τα πάνω του, με τις διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ να διαδέχονται η μία την άλλη. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το εγχώριο θέατρο, που αργά αλλά σταθερά αρχίζει να γίνεται εξαγώγιμο προϊόν, με όλο και περισσότερες παραστάσεις να κλείνουν ημερομηνίες για να παίξουν σε σκηνές του εξωτερικού. Η ελληνική κρίση, λοιπόν, εκτός από κακή δημοσιότητα στη χώρα μας, έφερε και μεγάλο ενδιαφέρον για το σινεμά και το θέατρό μας. Λες και ξαφνικά οι ξένοι θέλουν να αφουγκραστούν τα προβλήματά μας όπως αυτά εκφράζονται μέσα από την τέχνη, να ακούσουν τι έχουμε να πούμε, να τους εξηγήσουμε πώς φτάσαμε ως εδώ. Σε τελική ανάλυση, αφού οι ξένοι μας βλέπουν που μας βλέπουν κάθε βράδυ στις ειδήσεις, ας αρχίσουν να μας παρακολουθούν και στο θέατρο.
Θεοδώρου στο Στρασβούργο
Η αναπληρώτρια διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου επί καλλιτεχνικής διεύθυνσης Γιάννη Χουβαρδά Εφη Θεοδώρου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις πέρυσι, λίγο πριν από την αλλαγή φρουράς, με την παράστασή της «Ζ». Το έργο του Βασίλη Βασιλικού που ασχολείται με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, στην εφετινή επανάληψή του, έτυχε να συμπέσει με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οι θεατές ήταν πολύ εκδηλωτικοί: «Ο Λαμπράκης ζει! Ο Φύσσας ζει!» φώναζαν στο τέλος κάθε παράστασης και οι φωνές αυτές είναι σαν να ακούστηκαν ως το Στρασβούργο: η σκηνοθέτις εκλήθη από το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου να μιλήσει για το συγκεκριμένο ανέβασμα του «Ζ»: «Ο κόσμος εκεί ήταν πλήρως ενημερωμένος για όσα είχαν συμβεί με τη Χρυσή Αυγή και τη δολοφονία του Φύσσα – άλλωστε οι Γάλλοι είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι λόγω της ανόδου της Λεπέν και ξέρουν πολύ καλά ότι το φαινόμενο της Ακροδεξιάς δεν είναι μόνο ελληνικό».
Περίπου σε έναν χρόνο από τώρα, λοιπόν, τον Απρίλιο του 2015, το «Ζ» θα παιχτεί στο Εθνικό Θέατρο του Στρασβούργου. Η ίδια δηλώνει ενθουσιασμένη όχι μόνο για το δικό της άνοιγμα στο εξωτερικό αλλά και για το έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη «Βιτριόλι» που ανέβηκε πέρυσι στο Εθνικό σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Πι και για τον «Κυκλισμό του τετραγώνου» του Δημήτρη Δημητριάδη που παρουσιάστηκε εφέτος στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά: τον Ιούλιο θα φιλοξενηθούν στο διάσημο Φεστιβάλ της Αβινιόν.
Θεωρεί ότι δύο είναι τα βασικά προβλήματα που κρατούν πίσω τη διεθνή καριέρα του ελληνικού θεάτρου: «Το αμετακίνητο πεντάμηνο συμβόλαιο στο Εθνικό Θέατρο που επιβάλλει το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) και προκαλεί γραφειοκρατικά κωλύματα και η έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης ώστε να καλυφθούν τα έξοδα των θιάσων». Κατά τα λοιπά: «Το ελληνικό θέατρο βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην καλύτερή του στιγμή. Αν δεν βγούμε τώρα προς τα έξω, δεν θα βγούμε ποτέ. Δεν φοβόμαστε να αναμετρηθούμε με ξένες παραστάσεις, είμαστε εφάμιλλοι. Φτάνει να μην κρυφτούμε πίσω από την κρίση αλλά να αναδειχθούμε μέσα από αυτήν».

Καλαβριανός σε Σαράγεβο και Αννόβερο
Η παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού «Γιοι και κόρες» συνεχίζει τις sold out βραδιές της στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και χθες έκανε μια στάση στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαράγεβο, όπου η Ελλάδα ήταν τιμώμενη χώρα. Η ίδια παράσταση ταξίδεψε πέρυσι στην Ιταλία, ενώ υπάρχουν πολλές πιθανότητες να φτάσει ως τις ΗΠΑ και τον Καναδά, μια και η ελληνική ομογένεια έχει ήδη εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον. Παράλληλα το μονόπρακτο που έγραψε και σκηνοθέτησε πέρυσι το καλοκαίρι στο Deutches Theater Berlin στο πλαίσιο της συλλογικής παράστασης – συμμετείχαν σημαντικά θέατρα από όλη την Ευρώπη – «David’s formidable speech on Europe» θα ταξιδέψει στις 17 Ιουνίου στο Αννόβερο: ο ηθοποιός Γιώργος Γλάστρας εκτελεί αριστοτεχνικά έναν μονόλογο εμπνευσμένο από τον λόγο του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον για την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Για τον ίδιο «ήρθε επιτέλους η ώρα να αποδείξει η Ελλάδα ότι διαθέτει μια ενδιαφέρουσα θεατρική παραγωγή που δεν είναι αρχαιόπληκτη». Τώρα λοιπόν που αποβάλλουμε «τη μικροαστική νοοτροπία της Ψωροκώσταινας «και ποιος θα μας δει εμάς;», είναι πολύ σημαντικό να ασχοληθούν σοβαρά ως ατζέντηδες κάποιοι άνθρωποι που θα πιστέψουν σε ελληνικές ομάδες και θα τις βοηθήσουν να βγουν προς τα έξω. Αυτό αργά ή γρήγορα θα αποδώσει. Οταν παίζουμε έξω, τα βγάζουμε τα λεφτά μας, οι παραστάσεις είναι sold out, το κοινό δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον και δεν μιλάω μόνο για τους Ελληνες του εξωτερικού. Είμαι σίγουρος ότι σε λίγα χρόνια πολύ περισσότερες παραστάσεις θα παίζονται εκτός συνόρων».
Blitz σε Γαλλία και Γερμανία
Η ομάδα Blitz άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις το 2012 στη βερολινέζικη Schaubuhne, καθώς η παράσταση «Galaxy» αποθεώθηκε και παίχτηκε για μια ολόκληρη χρονιά. Με την ίδια παράσταση, καθώς και με τις παραγωγές τους «Late Night», «Guns! Guns! Guns!» και «Δον Κιχώτης» έκαναν πέρυσι τον γύρο της Ευρώπης παίζοντας σε γεμάτα θέατρα και έχοντας αρχίσει την εφετινή τους περιοδεία από τα τέλη Νοεμβρίου, συνεχίζουν ακάθεκτοι ως τον Μάιο στη Γαλλία και στη Γερμανία. Η ξένη μάνατζερ που πίστεψε σε αυτούς και κλείνει συστηματικά παραστάσεις σε σημαντικές σκηνές του εξωτερικού αλλά και το ταλέντο αυτών των ανθρώπων οι δουλειές των οποίων είχαν δείξει από πολύ νωρίς ότι δεν είναι φτιαγμένες αποκλειστικά για την Ελλάδα είναι τα βασικά συστατικά της επιτυχίας τους. Η Μαρία Φιλίνη, υπερήφανο μέλος τους, μας είπε λίγο προτού πετάξει από το Παρίσι πίσω στην Ελλάδα: «Είναι πολύ ωραίο όταν παίζεις σε ξένο κοινό: κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως αυτοί οι άνθρωποι ουσιαστικά ακούνε μια μουσική και όχι ένα νόημα, δηλαδή το βασικό είναι ο ήχος και ο ρυθμός που παράγεις και το συναίσθημα που μπορεί να προκληθεί από αυτά τα δύο. Πολύ διαφορετικό από το να παίζεις σε κοινό που μιλάτε την ίδια γλώσσα. Το αγχωτικό στην αρχή – τώρα πια δεν ισχύει – είναι ο τρόπος που παρακολουθεί το κοινό: οι ξένοι είναι πολύ πιο κλειστοί κατά τη διάρκεια της παράστασης, καταλαβαίνεις ότι παρακολουθούν αλλά δεν είναι σαφές το τι νιώθουν. Οταν η παράσταση τελειώνει, έρχεται ένα τρομερό χειροκρότημα που κρατάει πολλή ώρα, γίνεται ρυθμικό, σηκώνονται όρθιοι, φωνάζουν, είναι ξαφνικά φοβερά εκδηλωτικοί. Είναι πολύ περίεργο και συγκινητικό».
Οσο για το πόσο «in» είναι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα: «Η αλήθεια είναι ότι όντως υπάρχει ένα ενδιαφέρον για το ελληνικό σινεμά και θέατρο στο εξωτερικό. Πολλά φεστιβάλ που επισκεφθήκαμε έχουν αφιερώματα στην Ελλάδα. Οπότε, ναι, μπορείς να πεις ότι είναι μια ευκαιρία για προβολή. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι κάτι σαν μόδα και δεν ξέρω πόση διάρκεια μπορεί να έχει».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk