Επένδυση στην κρίση

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιους τομείς όπως ο κινηματογράφος, η κρίση στην Ελλάδα

Επένδυση στην κρίση | tovima.gr
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποιους τομείς όπως ο κινηματογράφος, η κρίση στην Ελλάδα έχει κάνει κάποια καλά. Κατ’ αρχάς ξεκαθάρισε το τοπίο απομακρύνοντας τους χαραμοφάηδες κρατικοδίαιτους οι οποίοι δεν έχουν πλέον από πού να «δανειστούν». Την ίδια ώρα κέρδισαν τον χώρο που τους ανήκει όσοι αγαπούν πραγματικά τον κινηματογράφο και είναι έτοιμοι να κάνουν θυσίες.
Αυτή η γενιά σκηνοθετών άρχισε να παράγει έργο την πιο δύσκολη περίοδο. Ακριβώς όμως λόγω της δυσοίωνης θέσης της Ελλάδας, οι ελληνικές ταινίες που παράγονταν εδώ και πέντε χρόνια, άρχισαν να προκαλούν την περιέργεια των ξένων χωρών και των φεστιβάλ τους. Πως μπορεί μια χώρα που οικονομικά έχει γονατίσει να παράγει τόσο πολύ κινηματογράφο; Και τι λέει αυτός ο κινηματογράφος;
Κάπως έτσι λοιπόν βλέπουμε όλες αυτές τις ελληνικές ταινίες να προβάλλονται σε διεθνή φεστιβάλ όπως πέρσι της Βενετίας το «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά και προσφάτως του Βερολίνου όπου παίχτηκαν τρεις ταινίες μεγάλου μήκους σε τρία διαφορετικά προγράμματα: «Μικρό ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη, διαγωνιστικό (σήμερα θα μάθουμε αν έχει κερδίσει), «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά (Πανόραμα) και «Στο σπίτι» του Αθανάσιου Καρανικόλα (Φόρουμ).
Ένα εύλογο ερώτημα που προκύπτει όμως είναι κατά πόσο αυτός ο ποιοτικός νέος ελληνικός κινηματογράφος που στην ίδια του την χώρα περνά απαρατήρητος (τα εισιτήρια είναι τραγικά), αποτελεί κερδοφόρα επιχείρηση για αυτούς που τον στηρίζουν οικονομικά.
Στο Βερολίνο έθεσα το ερώτημα στους παραγωγούς κ.κ. Χρήστο Κωνσταντακόπουλο και Παναγιώτη Παπαχατζή των οποίων οι εταιρίες Faliro House και Αργοναύτες (αντιστοίχως) χρηματοδότησαν το «Μικρό ψάρι».
Η απάντηση είναι όχι, μιλώντας με αυστηρούς οικονομικούς όρους, ο ελληνικός κινηματογράφος, δεν είναι πάντα κερδοφόρα επιχείρηση. Δεν είναι όμως για όσους κοιτάζουν κοντόφθαλμα. Δεν είναι για εκείνους που ενδιαφέρονται να «αρπάξουν» τον καρπό απ’ το δέντρο και όχι να καλλιερήσουν ένα δάσος.
Ο κ. Κωνσταντακόπουλος σίγουρα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. «Μερικές φορές» είπε, «όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού, κάνεις μια ταινία γιατί θέλεις να προχωρήσει ο δημιουργός, ή γιατί θέλεις κάποιο θέμα να φτάσει ως το πανί.» Αυτό με την σειρά του σημαίνει ότι κάποιοι παραγωγοί δεν βλέπουν όλες τις ταινίες ως επιχείρηση αλλά ως επένδυση για το μέλλον.
Και πράγματι, με αργά αλλά σταθερά βήματα, η Faliro House έχει γίνει ένα όνομα στο διεθνή χάρτη της κινηματογραφικής παραγωγής με τίτλους όπως το «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» του Τζιμ Τζάρμους το «Πριν τα μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ή το «Things people do» σε σκηνοθεσία Σάαρ Κλάιν που παίχθηκε εφέτος στο Πανόραμα του Βερολίνου.
Αρα ήταν ζήτημα στρατηγικής. Γιατί αν αποφασίσεις να συμμετάσχεις στη δημιουργία μιας ταινίας που ξέρεις ότι δεν θα κάνει εισιτήρια στην χώρα σου αλλά ξέρεις επίσης ότι μπορεί να παιχτεί και να ακουστεί σε κάποιο ξένο φεστιβάλ, τότε υπάρχει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να προκαλέσεις το ενδιαφέρων ξένων εταιριών παραγωγής. Ετσι έγινε η επαφή της Faliro House με την Match Factory που συνεργάστηκε στην δημιουργία του «Μικρού ψαριού».
Να λοιπόν τι σημαίνει επένδυση στην κρίση. Και ναι απαιτεί να ρισκάρεις, χρειάζεσαι την βοήθεια της τύχης και πρέπει να έχεις ανοιχτό μυαλό. Και το καλό θα έρθει με τον χρόνο.
Πως νομίζετε άλλωστε ότι η Faliro House κατάφερε να κλείσει δίχρονη συνεργασία με την FilmNation Entertainment εφέτος στο Βερολίνο στοχεύοντας σε συνεργασία για την δημιουργία τεσσάρων με οκτώ ταινιών ετησίως;
Αυτό λέγεται καρπός από την επένδυση μέσα στην κρίση.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk