Η καθοριστική στιγμή

Περισσότεροι από 100.000 αμερικανοί υπέγραψαν διαδικτυακή αίτηση με την οποία ζητούν από τον Ομπάμα να απελάσει τον 19χρονο καναδό

Η καθοριστική στιγμή | tovima.gr
Περισσότεροι από 100.000 αμερικανοί υπέγραψαν διαδικτυακή αίτηση με την οποία ζητούν από τον Ομπάμα να απελάσει τον 19χρονο καναδό σταρ Τζάστιν Μπίμπερ από τις ΗΠΑ: «Θα θέλαμε να δούμε τον επικίνδυνο, ριψοκίνδυνο, καταστροφικό νέο, που επιπλέον κάνει χρήση ναρκωτικών, να απελαύνεται και την πράσινη κάρτα του να ανακαλείται. Ο Μπίμπερ δεν είναι μόνο απειλή για την ασφάλειά μας, αλλά αποτελεί και φρικτή επιρροή για τη νεολαία μας».
Λίγες ημέρες αργότερα, και ενώ ο Λευκός Οίκος δεν είχε ακόμη πάρει θέση για το θέμα του (επιεικώς) ανήσυχου νέου, ένας άλλος «ανήσυχος» (όσον αφορά θέματα εθισμού) σταρ, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, έσπευδε, με μια πράξη ακραίας δραματικής θεατρικότητας, να αυτοτιμωρηθεί, προτού κατηγορηθεί και εκείνος ως κακό παράδειγμα: με δική του πρωτοβουλία, δηλαδή με τη σύριγγα καρφωμένη στο χέρι του, απέλασε τον εαυτό του διά παντός από τούτο τον κόσμο. Αν, όμως, στην περίπτωση του ανόητου Μπίμπερ αισθάνομαι ότι παρακολουθούμε εδώ και καιρό το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, καθώς όλες οι πράξεις του δεν οδηγούν παρά στην επαγγελματική, πιθανώς και στη βιολογική, εξόντωσή του, με την περίπτωση του Χόφμαν αιφνιδιάστηκα.
Γνώριζα από δημοσιεύματα το πρόβλημα του 46χρονου ηθοποιού. Θες, όμως, η «πνευματικότητα» που (θεωρώ ενίοτε ότι) διαθέτουν οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες και η οποία νομίζω (ο αφελής) ότι μπορεί να λειτουργήσει ως σωσίβιο στις φουρτούνες, θες το μακριά από τα φώτα της εύκολης διασημότητας (και των θανατηφόρων πειρασμών που τη συνοδεύουν) προφίλ του, θες η εικόνα του στιβαρού, ογκώδους άνδρα που απέπνεε δύναμη, θες οι διθυραμβικές κριτικές, οι διαδοχικές βραβεύσεις, η γενική αποδοχή, όλοι αυτοί οι παράγοντες λειτουργούσαν υπέρ του. Τόσο υπέρ του, που όταν την περασμένη Κυριακή κυκλοφόρησε η είδηση του θανάτου του, αισθάνθηκα να θυμώνω μαζί του, όπως θυμώνω με εκείνους που, ενώ τα έχουν όλα, κάνουν ό,τι μπορούν για να τα καταστρέψουν.
«Δεν τον λυπάμαι, ας πρόσεχε» είπα στη φίλη με την οποία διαβάζαμε τα πρώτα ρεπορτάζ για τον θάνατό του. «Πολύ κρίμα» μονολόγησε εκείνη, με εμένα να συνεχίζω να κατακεραυνώνω τους αχάριστους που η ζωή τούς χάρισε τα πάντα, αλλά δεν τα εκτίμησαν. Αργά το βράδυ, ενώ σέρφαρα στην ειδησεογραφία της ημέρας, έπεσα σε ένα κομμάτι-αφιέρωμα στον εκλιπόντα, στη «Lifo». Σε ένα από τα σχόλια που δημοσιεύονταν από κάτω διάβασα: «Κρίμα, αλλά τα λάθη πληρώνονται. Απληστία μεγάλη να τα έχεις όλα και απλώς να αφήνεσαι». Πόσο πολύ συμφωνούσα! Ως τη στιγμή που πέρασα στο επόμενο σχόλιο-απάντηση στο προηγούμενο: «Ποια είναι αυτά τα όλα; Και γιατί να είναι για όλους τα ίδια;».
Μετάνιωσα, σχεδόν ντράπηκα, για τις προηγούμενες σκληρές σκέψεις μου. Είδα τον Σέιμουρ Χόφμαν μόνο, ολομόναχο, και απίστευτα θλιμμένο μέσα στο νεοϋορκέζικο διαμέρισμά του, να απλώνει για τελευταία φορά το χέρι του, αλλά να μην μπορεί να αγγίξει εκείνο (τι να ήταν άραγε;) που πάντα ήθελε, αλλά ποτέ δεν είχε. Είδα τον Μπίμπερ να μεγαλώνει σε εκείνο το σπίτι με την απερίγραπτη μάνα, η οποία στη συνέχεια έστησε επιχείρηση πλουτισμού πουλώντας τα όποια ταλέντα του ανήλικου παιδιού της. Είδα όλους αυτούς τους πολυδιαφημισμένους, πολυφωτογραφημένους, πολυβραβευμένους σταρ του Χόλιγουντ που, κάπου ανάμεσα σε ένα νέο συμβόλαιο εκατομμυρίων και στην αγορά της πιο λουσάτης βίλας στο Μαλιμπού αποσύρονται για αποτοξίνωση, να είναι ίδιοι με εκείνους τους παμβρώμικους κουρελήδες που τρυπιούνται τα απογεύματα στην Εδουάρδου Λω υπό το αδιάφορο βλέμμα των αστυνομικών και των περαστικών – πότε πότε ψιθυρίζουμε κανένα «για όνομα του Θεού, γιατί δεν τους μαζεύουν;».
Θυμήθηκα ότι το θέμα είναι να βρεις δύναμη τη στιγμή που πρέπει, τη στιγμή που σχεδόν ακαριαία θα καθορίσει αν το μέλλον σου θα είναι μια πορεία μέσα στο φως ή μέσα στο σκοτάδι. Θυμήθηκα και εκείνο που γράφει ο Οσκαρ Ουάιλντ στη «Βεντάλια της λαίδης Ουίντερμηρ»: «Είμαστε όλοι μέσα στον βούρκο, όμως μερικοί από εμάς κοιτάζουμε τ’ άστρα». Θέλω να ανήκω σε εκείνους που κοιτάζουν τ’ άστρα. Θέλω την ίδια στιγμή να μπορώ να συμπονώ, όχι να κατακρίνω, όσους σκύβουν το κεφάλι για να κρύψουν το βλέμμα της ντροπής και της θλίψης, όποιοι και αν είναι, όσο χαμηλά και αν έχουν πέσει.

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk