Αλέξανδρος Αβρανάς: «Φτάνει πια με τις ταμπέλες»

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1977. Σπούδασε γλυπτική, αλλά το σινεμά βρισκόταν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του. Η κινηματογραφική καριέρα του ξεκινά το 2003. Δέκα χρόνια μετά, θα αποσπάσει την Αργυρή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία του «Miss Violence».

Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2007. Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, 30 ετών τότε, άγουρος, πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, παρουσιάζει το ντεμπούτο του στο σινεμά. Τίτλος του, «Without». Η ταινία αρέσει σε πολλούς (σε μένα προσωπικά όχι) και πολλά κρατικά βραβεία ποιότητας τη συνοδεύουν λίγες ημέρες μετά την πρώτη προβολή της. Η μετέπειτα εξέλιξή της υπήρξε απρόβλεπτα άδοξη. Αν και η ταινία είχε βρει διανομή, για μυστηριώδεις λόγους δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο για τις αίθουσες.

Εξι χρόνια αργότερα, ένας θρίαμβος έρχεται να δικαιώσει τον Αβρανά. Σεπτέμβριος 2013, Φεστιβάλ Βενετίας και η «Miss Violence», δεύτερη μόλις μεγάλου μήκους ταινία του, σκίζει. Αργυρή Αρκτος σκηνοθεσίας, Coppa Volpi αντρικής ερμηνείας (Θέμης Πάνου).

Εμπνευσμένη από ένα περιστατικό που συνέβη στη Γερμανία και γυρισμένη σε άκρα μυστικότητα, η «Miss Violence» περιγράφει τις επιπτώσεις της αυτοκτονίας ενός 11χρονου κοριτσιού στο σπίτι του, το οποίο ενώ δείχνει πρότυπο καθωσπρεπισμού, εν τέλει μοιάζει με κόλαση. «Η Ελλάδα βρίσκεται σε συνάφεια με τον υπόλοιπο κόσμο, άρα και η ταινία μου, που βρίσκεται σε συνάφεια με τον κόσμο, συνδέεται και με την Ελλάδα» είπε στην παρουσίαση της ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ο Αβρανάς. «Κι εγώ ο ίδιος κινούμαι στην Ελλάδα και ασυναίσθητα συλλαμβάνω το δυσοίωνο, την απελπισία που νιώθουν οι Ελληνες, κι αυτό φυσικά μεταφέρεται στην ταινία». Για τον ίδιο, άλλωστε, η «Miss Violence» δεν είναι ένα σκληρό φιλμ. «Η αλήθεια της είναι σκληρή και πολλές φορές η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχτεί μια τέτοια ταινία».

Οσον αφορά το σήμερα, ο Αβρανάς θεωρεί ότι «μέσα από τις ταινίες τους οι έλληνες σκηνοθέτες αναζητούν απαντήσεις για μια κοινωνία που βρίσκεται σε συνεχιζόμενη παρακμή». Ο ίδιος διαφωνεί με τον όρο «παράξενο» (weird) που έχει επικρατήσει για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά στο εξωτερικό. «Τέτοιες ταμπέλες με επιτυχίες από δυόμισι ταινίες δεν δέχομαι. Φτάνει πια με τις ταμπέλες, αρκετά. Εχουν παρέλθει οι εποχές που γυαλίζαμε στιγμές, αρκετά τα ζήσαμε αυτά από τη δεκαετία του ’80. Φτάνει πια με την ωραιοποίηση των πραγμάτων».

*Δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2014

Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk