Ενα σταυρόλεξο για τον επιθεωρητή Ρέμπους

Ολο το νόημα του Στον τάφο κάποιου άλλου του Ιαν Ράνκιν (εκδ. Μεταίχμιο) συμπυκνώνεται σε δύο φράσεις. Η μία προέρχεται από τον νέο πρωταγωνιστή του συγγραφέα, Μάλκολμ Φοξ, ο οποίος έγινε το όχημα των αστυνομικών του περιπλανήσεων όταν ο επιθεωρητής Ρέμπους συνταξιοδοτήθηκε το 2007, η άλλη από τον ίδιο τον γερόλυκο Τζον Ρέμπους, ο οποίος εκμεταλλεύεται την επέκταση του ορίου συνταξιοδότησης για να επανέλθει στο σώμα πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή του.

Ολο το νόημα του Στον τάφο κάποιου άλλου του Ιαν Ράνκιν (εκδ. Μεταίχμιο) συμπυκνώνεται σε δύο φράσεις. Η μία προέρχεται από τον νέο πρωταγωνιστή του συγγραφέα, Μάλκολμ Φοξ, ο οποίος έγινε το όχημα των αστυνομικών του περιπλανήσεων όταν ο επιθεωρητής Ρέμπους συνταξιοδοτήθηκε το 2007, η άλλη από τον ίδιο τον γερόλυκο Τζον Ρέμπους, ο οποίος εκμεταλλεύεται την επέκταση του ορίου συνταξιοδότησης για να επανέλθει στο σώμα πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή του.
«Νομίζεις ότι μπορείς να λύνεις υποθέσεις χωρίς να παραβαίνεις τους κανόνες; Σήμερα δεν υπάρχει χώρος ούτε γι’ αυτόν τον έναν αντικομφορμιστή» (σ. 100), προειδοποιεί ο πρώτος τον δεύτερο. «Ο άνθρωπος είναι διευθυντής γραφείου, θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι στη Δίωξη, αλλά υπάλληλος σε εταιρεία που πουλάει εντοιχισμένες κουζίνες» (σ. 286), σχολιάζει ο δεύτερος έναν τρίτο, προϊστάμενό του στην υπόθεση του βιβλίου.
Στη βάση της διαφωνίας τους, ένα ζήτημα ηθικής: για τον σαραντάρη Φοξ, η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, οφείλει και να φαίνεται τέτοια – ο αστυνομικός δεν πρέπει μόνο να λύνει υποθέσεις αλλά και να το πετυχαίνει μακριά από επαφές με κυκλώματα του υποκόσμου. Κάτι που αποτελεί θέμα ρουτίνας για τον εξηντάρη Ρέμπους που ξέρει πώς να προσεταιρίζεται βετεράνους γκάνγκστερ προκειμένου να τους αποσπά στοιχεία απροσπέλαστα σε άλλους.
Διαφορετικά, κατά τον επανακάμψαντα από την αποστρατεία επιθεωρητή, κινδυνεύει να καταντήσει κανείς αφρός των ημερών – δέσμιος του μάρκετινγκ που εξαργυρώνει τις επιταγές της οικονομίας της αγοράς με παρωδία αστυνόμευσης.
Διόλου παράξενο που ο πενηντάρης Ράνκιν διαλέγει πλευρές μεταξύ των χαρακτήρων του: ανθίσταται στη μόδα των ταχύρρυθμων θρίλερ όπου πράγματα και καταστάσεις δένονται και λύνονται διά της τεχνολογίας προτιμώντας να βάλει τον αντιήρωα πρωταγωνιστή του να εξιχνιάζει την περίπτωση ενός σίριαλ κίλερ με παλιομοδίτικη δουλειά, με σημειώσεις, καταθέσεις και προσωπικές επαφές. Το νέο δεν αποτελεί αυταξία, όσο για τους κανόνες, αστυνομικούς ή λογοτεχνικούς, αυτοί έγιναν για να ζουν με τις εξαιρέσεις.
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk