Γιατί η Ιταλία δεν έγινε Ελλάδα

«Αν είσαι ένας αξιοσέβαστος οίκος μόδας στο Μιλάνο, θα πρέπει το προσωπικό σου να αποτελείται κατά 2/3 από Ρώσους και Κινέζους

Γιατί η Ιταλία δεν έγινε Ελλάδα | tovima.gr
«Αν είσαι ένας αξιοσέβαστος οίκος μόδας στο Μιλάνο, θα πρέπει το προσωπικό σου να αποτελείται κατά 2/3 από Ρώσους και Κινέζους. Τελευταία μόδα είναι να έχεις και σενεγαλέζο «πορτιέρη» για να ελέγχει τη ροή των πελατών. Οι ιταλοί πελάτες και οι ιταλοί εργαζόμενοι αποτελούν θλιβερή μειονότητα». Με τον σκωπτικό αυτόν τρόπο ο Εμίλιο, ιταλός φίλος με 50 χρόνια θητεία σε διάφορες τράπεζες της χώρας του, επιχείρησε να μου εξηγήσει παραστατικά πως η εύρωστη εμπορική αγορά του Μιλάνου και ο τουρισμός της ιταλικής μητρόπολης δεν αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση της ιταλικής οικονομίας, η οποία την τελευταία τριετία διαρκώς συρρικνώνεται υπό το βάρος της εσωτερικής υποτίμησης.
Το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου στο ιστορικό κέντρο της ιταλικής πόλης επικρατούσε το αδιαχώρητο. Το Μιλάνο γιόρταζε τον πολιούχο του, Αγιο Αμβρόσιο επίσκοπο Μεδιολάνων, και η ημέρα του εορτασμού του Αγίου Αμβροσίου σηματοδοτεί ατύπως την έναρξη της εμπορικής περιόδου των Χριστουγέννων. Ετσι, η περιοχή που είναι γνωστή ως «Quadrilatero d’Oro» (το χρυσό τετράπλευρο) και η οποία απλώνεται ανάμεσα στην Piazza Duomo και στην Piazza San Babila είχε χιλιάδες κόσμου.
«Η Via Montenapoleone είναι η Ιταλία φτιασιδωμένη. Fronti nulla fides» μου υπογράμμισε με λατινική ευγένεια ο Εμίλιο υποδεικνύοντάς μου ότι η εικόνα των χιλιάδων τουριστών με τις επώνυμες τσάντες ανά χείρας, τα κατάμεστα καταστήματα και τις τεράστιες ουρές αναμονής έξω από οίκους μόδας δεν αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση της πραγματικής οικονομίας. «Η φτώχεια και η ανισότητα βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα από ποτέ. Η μεσαία τάξη στην Ιταλία αργοπεθαίνει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι βιώσιμη, ούτε εδώ ούτε πουθενά» μου τόνισε ο οξυδερκής φίλος παραθέτοντας μια σειρά από στοιχεία που τεκμηριώνουν την άποψή του.
Η ανεργία στην Ιταλία από το 6,7% το 2008 έχει ανέλθει σήμερα στο 12,5%, ενώ ειδικά στους νέους κινείται πάνω από το 40%. Την ίδια εξαετία το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών έχει καταγράψει αθροιστικά πτώση περίπου 15%, ενώ οι αποταμιεύσεις των ιταλικών νοικοκυριών κινούνται στα χαμηλότερα επίπεδα από το 1995. Η φορολόγηση του μέσου εργαζόμενου έχει ανέλθει στο 31,2% του εισοδήματός του, όταν προ τετραετίας το σχετικό ποσοστό ήταν στο 28,5%. Παρά δε τη δημοσιονομική σύσφιγξη, το χρέος της χώρας εκτινάχθηκε από το 118,8% του ΑΕΠ το 2008 στο 141,5% του ΑΕΠ σήμερα, κυρίως λόγω της πολυετούς ύφεσης.
Στην επισήμανσή μου ότι οι εξαγωγές της χώρας παραμένουν στο αξιοσέβαστο 30% του ΑΕΠ, ο Εμίλιο απάντησε ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ιταλίας είναι ελλειμματικό, καθώς μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των ιταλικών επιχειρήσεων βγαίνουν ξανά εκτός της χώρας είτε για να τροφοδοτήσουν τις γραμμές παραγωγής τους σε ασιατικές χώρες (ειδικά στην Κίνα) είτε ως επιστροφή κερδών στους μετόχους τους που πλέον είναι αλλοδαπά επενδυτικά κεφάλαια. «Αυτό που στο τέλος μένει είναι το χρέος, ο αποπληθωρισμός, η ανεργία, οι φόροι, η φοροδιαφυγή, το ξεπεσμένο κοινωνικό κράτος, οι εκφυλισμένοι πολιτικοί θεσμοί και η Alba Dorata (η ιταλική φασιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή). Τελικά, όπως βλέπεις, οι ομοιότητες με την Ελλάδα δεν είναι και λίγες» επισήμανε δηκτικά, αποφεύγοντας ωστόσο να χρησιμοποιήσει το «una faccia una razza», έκφραση που για πολλούς Ιταλούς είναι ενοχλητική και υπεραπλουστευτική.
Και γιατί η Ιταλία δεν έγινε Ελλάδα και δεν μπήκε σε μνημόνιο; Ξεπερνώντας τα πληθυσμιακά μεγέθη και τους πολιτικούς συσχετισμούς, ο Εμίλιο μου απάντησε πως η Ιταλία έχει μια αναπτυγμένη βιομηχανία που ακόμη και τους χαλεπούς καιρούς μπορεί και στηρίζει το ΑΕΠ, αλλά και ένα εύρωστο και επαρκώς κεφαλαιοποιημένο τραπεζικό σύστημα το οποίο δεν κλονίστηκε όταν ξέσπασε η κρίση εμπιστοσύνης τον Ιούνιο του 2012.
Βοήθησε βέβαια και το γεγονός ότι ο ιταλός επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, φρόντισε να διασώσει τη γενέτειρά του, όπως επισημαίνουν γερμανοί αμφισβητίες της πολιτικής του. Ο Εμίλιο, όμως, πρόσθεσε κάτι αρκετά ενδιαφέρον: «Η Γερμανία και οι άλλες χώρες του Βορρά «κέρδισαν» ελάχιστες από τις καταθέσεις ύψους 1,47 τρισ. ευρώ των ιταλικών τραπεζών κατά την κορύφωση της κρίσης, ενώ τα περισσότερα από τα κεφάλαια που εκπατρίστηκαν εν συνεχεία επαναπατρίστηκαν. Ετσι, δεν βιώσαμε τον μεγάλο περιορισμό της ρευστότητας και τις ασφυκτικές πιστωτικές συνθήκες που βίωσε η Ελλάδα και οι οποίες επέτειναν πολλαπλάσια την ύφεση».

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk