Ξένη δημοσίευση

Οι υπουργοί Παιδείας έρχονται και παρέρχονται, η αντιπροσωπευτική φενάκη όμως της προέλευσής τους παραμένει.

Ξένη δημοσίευση | tovima.gr
Οι υπουργοί Παιδείας έρχονται και παρέρχονται, η αντιπροσωπευτική φενάκη όμως της προέλευσής τους παραμένει. Γι’ αυτό την «ξένη δημοσίευση» που ακολουθεί τη μεταγράφω από «Τα Νέα» του σωτηρίου έτους 1998 προκειμένου να συμβάλω στον «διάλογο» για την Παιδεία μεταξύ Αρβανιτόπουλου και Πελεγρίνη, ενισχύοντας την αφέλεια όσων φοιτητών «απολογούνται» υπέρ του ενός ή του άλλου στον Τύπο και στην τηλεόραση.
Η φοιτήτριά μου τότε θα μπορούσε να λέγεται και Mary, όνομα ξένο κάποιας «φαν» των Massive Attack, ή και Μαρία Νεφέλη, με ένα χρωματιστό λουράκι στον καρπό και σκουλαρίκι στον αφαλό-λώρο ατσάλινο με το ζενίθ της ευφυΐας της.
Να τι μου έγραφε: «Ολοι στο Πανεπιστήμιο γνωρίζουμε ότι ο ιδεαλισμός θεωρώντας τον υλικό κόσμο ως το προϊόν των αντιλήψεων και των γνωμών εξοργίζει τους κνίτες στα «τραπεζάκια» όσο και ο ιστορικός υλισμός τους δαπίτες. Ε, και; Αυτό όμως που δεν είναι γνωστό έγκειται στο ότι για να δικαιούται ένας άνθρωπος να ονομάζεται άνθρωπος πρέπει να μεταμορφώνει την επαιτεία σε απαίτηση.
Η συντριπτική πλειονότητα λοιπόν των αγγελιών μιας υπερουράνιας εφημερίδας είναι «προσκλήσεις ενδιαφέροντος» σκληρών αφεντικών που αναζητούν άτομα υποτακτικής ψυχολογίας. Είναι επίσης και αιτήσεις υποταγμένων ατόμων στα σκληρά αφεντικά. Οι περισσότεροι νομίζουν πως έχουν διαλέξει την πλευρά του θύτη, κυρίως όταν είναι θύματα. Και σ’ αυτό είμαστε όλοι συνένοχοι: πολύμορφοι και πολυχρηστικοί υπάλληλοι και αφεντικά. Αποτελούμε τη βάση για να στρογγυλοκαθήσουμε ύστερα στην κορυφή της ιεραρχίας, υπομένοντας το κοινωνικό συμβόλαιο που την προϋποθέτει, ώστε να έχει νόημα η οσφυοκαμπτική λειτουργία μας σε οποιαδήποτε στάση: όρθιοι, γονατιστοί, ακόμη και πρηνηδόν.

Οι γυναίκες (υπάλληλοι και αφεντικά) είναι αυτές που μπορούν και καλούνται να «τελειώνουν» ατελείωτα, αρκεί να καταλάβουν ότι είναι καλύτερο να διατηρείται λείο το δέρμα του προσώπου παρά απείραχτος ο πισινός τους. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα: ούτε θύτες ούτε θύματα και αποδίδουμε τον ρόλο της ενσαρκωμένης Παναγίας στο ίδιο πρόσωπο με της αλειψάσης μύρα τον Κύριο πόρνης. Εδώ η Μαρία μαζί με τη Μαγδαληνή μοιρολογάει απαρηγόρητη το γλυκύ της έαρ ενώπιον του Εκατόνταρχου. Υπό αυτή την έννοια, ο Χριστός ανάγεται σε Χρήστο που έχει βουλκανιζατέρ δίπλα στο Πάντειο. Αλλάζει λάστιχα και τσεκάροντάς τα μας απελευθερώνει από την απειλή του θανάτου στην άσφαλτο, μια που το να διατηρείς βουλκανιζατέρ είναι μια μορφή θέωσης. Ετσι, δεν σώζει μόνο ο Χριστός αλλά και ο Χρήστος. Και ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει ότι σήμερα ο Χρήστος είναι δικαιότερος σωτήρας από τον Χριστό. Επιπλέον ο Χρήστος μπορεί να μοιράζει εικονίτσες του Χριστού σε κάθε πελάτη αφού προηγουμένως κατακρατήσει το τιμολόγιο.

Κύριε καθηγητά, αν κάποια στιγμή αποφασίσω να αφιερώσω πάνω από δέκα λεπτά της ημέρας μου, θα σας αποδείξω με αναφορές ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στο άσυλο του Μαρκησίου ντε Σαντ και στο γραφειάκι του Kαντ στην Καινιξβέργη. Η μεγαλύτερη απόλαυση είναι η σπατάλη της μεγαλοφυΐας και ο υπέρτατος ναρκισσιστής κρατάει για τον εαυτό του τη μεγαλύτερη ομορφιά. Μην ξοδεύεστε!».
Είχε δίκιο. Την «έκοψα» αλλά της αφιέρωσα το άρθρο μου. Ομότιμος πλέον, «ξαναδοκιμάζω με πετονιά και αγκίστρι, [ενώ] άθικτο μένει το δόλωμα μες στο θολό νερό», όπως μου γράφει πέραν του τάφου ο Μοντάλε.
ΥΓ.: Η Μ.Δ., με ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης, ζει και εργάζεται στη Γαλλία.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk