Σταμάτης Κραουνάκης: «Πρέπει να τα χώνεις στους νέους»

Σταμάτης Κραουνάκης: Πληθωρικός σε όλα του. Πηγαίος, ενίοτε ενοχλητικός ή και αθυρόστομος. Πώς αλλιώς…

Σταμάτης Κραουνάκης: Πληθωρικός σε όλα του. Πηγαίος, ενίοτε ενοχλητικός ή και αθυρόστομος. Πώς αλλιώς… Ενας ταλαντούχος δημιουργός, ένας ευφάνταστος και ιδιαίτερα ευαίσθητος συνθέτης. Και μαζί ένας παρατηρητής της κοινωνίας μας. Ευθυβόλος και προκλητικός. Ισως και γι’ αυτό ο Αριστοφάνης να του ταιριάζει. «Αριστοφάνης τώρα» ο τίτλος της μουσικής παράστασης με την οποία κατεβαίνει στη Μικρή Επίδαυρο. Μαζί με την ομάδα του Σπείρα-Σπείρα και τον Μανώλη Μητσιά στον ρόλο του κορυφαίου. Αποσπάσματα από τις 11 κωμωδίες του ποιητή και «πειραγμένες» παραβάσεις περιλαμβάνονται στην παραγωγή αυτή που έχει παιχθεί ήδη στο εξωτερικό (Λονδίνο, Τιμισοάρα, Κύπρο) αλλά και στην Αθήνα…
Κύριε Κραουνάκη, πότε έγινε η «συνάντησή» σας με τον Αριστοφάνη;
«Εχω ένα θέμα με το αριστοφανικό κείμενο από τα 22 μου χρόνια. Η πρώτη μου επαφή ήταν με τις «Εκκλησιάζουσες» που ξεκίνησα να τις μεταφράζω φοιτητής ακόμη στην Πάντειο. Ξέρω πολύ καλά αρχαία, είχα μεγάλη αγάπη στα αρχαία, τα καταλάβαινα… Σαν κάτι μεταφυσικό. Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει πάντα το δομικό στοιχείο. Εχει άλλωστε μια τεράστια πρωτοτυπία, που συναντάμε μόνο στον Μπρεχτ, την παράβαση. Η παράβαση πιστεύω ότι είναι ένα συστατικό που αφήνει μεγάλη ελευθερία στον ερμηνευτή σήμερα».

Πώς φθάσατε στο «Αριστοφάνης τώρα»;
«Το 2011 που κατέβηκαν οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα η Σπείρα-Σπείρα κι εγώ δεν είχαμε φράγκο. Θέλαμε όμως κάτι να κάνουμε κι εμείς. Σκέφτηκα λοιπόν τότε ένα ποτ-πουρί Αριστοφάνη… Η παράσταση έγινε με το τίποτα στην αυλή του Ελληνικού Κόσμου και… έσκισε. Μια φίλη που συνεργάζεται με προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης την προώθησε. Μόλις πήραμε το πράσινο φως ξεκινήσαμε τη δουλειά με τα παιδιά από τη ρίζα της τραγωδίας…».
Τι σας συγκινεί κυρίως στα έργα του;
«Αυτό που με δονεί πρέπει να ομολογήσω είναι ότι αυτές οι 11 κωμωδίες καταγράφουν την πτώση μιας μητρόπολης. Η κωμωδία ανέλαβε την υποχρέωση να εξηγήσει ό,τι συνέβη. Τι είναι; Ενας μεγεθυντικός φακός σε αυτό που θα λέγαμε «ελληνική κατάρα»».

Πόσο επιθεωρησιακά χαρακτηριστικά έχει η παράσταση;
«Δεν είναι επιθεώρηση. Στις παραβάσεις λέμε τα δικά μας, χωρίς να ονομάσουμε κανέναν. Δεν λέμε ονόματα. Δεν χρειάζεται. Για μένα έχει μεγάλη σημασία ο ήχος της γλώσσας. Δεν υπάρχει καθόλου πρόζα. Είναι ένα μουσικό έργο με ροή όπερας, και όπου υπάρχει ομιλούμενο κείμενο είναι πάνω στη μουσική. Είναι αρχαιοπρεπές ροκ. Πιστεύω ότι αν χτυπήσουμε στην ξένη αγορά με μουσικό αριστοφανικό – διονυσιακό στοιχείο μπορούμε να τους νικήσουμε. Οι ξένοι δεν τον ξέρουν τον Διόνυσο… Και ενθουσιάστηκαν».
Τι είναι ο Αριστοφάνης;
«Ο Αριστοφάνης είναι το όχημα για να πεις αυτά που θέλεις. Στέκομαι, για παράδειγμα, στο τραγούδι του Νέου στο τέλος, στις «Εκκλησιάζουσες» με τις τρεις εξουσίες, τις τρεις γριές να ασκούν πάνω του βία: η σημερινή εξουσία, η προηγούμενη και η ακόμα πιο παλιά, από τον τάφο. Τι άλλο να πεις;».
Γιατί χρησιμοποιείτε τη βωμολοχία: Γιατί δεν γίνεται αλλιώς ή γιατί έτσι γελάει ο κόσμος;
«Η βωμολοχία υπάρχει οριακά στην παράστασή μας, θα έλεγα: Η ίδια η κωμωδία τα λέει, όχι εγώ… Πιστεύω ότι η χρήση της βωμολοχίας έτσι όπως γίνεται και η παράφραση του κειμένου, με τις φλύαρες μεταφράσεις, είναι χάλια. Είναι αλήθεια ότι πολλές παραστάσεις προσπαθούν να προκαλέσουν».
Το ίδιο και η δική σας;
«Η μουσική τα αθωώνει όλα κατά κάποιον τρόπο. Ο,τι κι αν πεις σοκάρει λιγότερο μέσα στο τραγούδι».
Σήμερα υπάρχει μια εξιδανίκευση του νέου…
«Συμφωνώ απολύτως».
…και η άποψη ότι όποιος υποστηρίζει τους νέους θεοποιείται. Είναι τόσο αθώοι οι νέοι;
«Δεν βλέπω να στηρίζονται οι νέοι των λαϊκών γειτονιών, αλλά βλέπω συνέχεια να στηρίζονται και να εκτινάσσονται τα παιδάκια των βορείων προαστίων».

Μιλάω γενικότερα, και αναφέρομαι στη διάθεση των δημοσίων προσώπων να τους κολακεύουν…
«Χρειάζεται και να τους τα χώνεις… Πιστεύω ότι αυτό είναι γραμμή των μίντια και των πολιτικών…».

Μα αυτά είναι η εύκολη απάντηση…
«Εγώ είμαι κοντά στους νέους, χωρίς να σημαίνει ότι τους κολακεύω. Αλλά αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν με μια προστατευτικότητα γονέων τέτοια που δεν τα έβγαλε στη ζωή. Ακόμα και τώρα στη δύσκολη εποχή τρώνε από τα έτοιμα των γονιών τους. Από την άλλη, βλέπω τα μουσικά σχολεία να κλείνουν… Αντέξαμε 400 χρόνια Τουρκοκρατία και δεν μπορούμε να σώσουμε τα σχολεία μας».
Πώς αντιλαμβάνεστε την κρίση;
«Ο κόσμος πονάει πολύ και πρέπει να τον ακούμε. Αυτή τη στιγμή κάποιος του τραβάει την κουρτίνα και του λέει «ό,τι έζησες, έζησες». Τον άρρωστο πρέπει πρώτα να τον χαϊδέψεις. Οχι να τον καλοπιάσεις, αλλά να τον χαϊδέψεις και μετά να του τα χώσεις… Ολοι σήμερα κουνάνε το δάχτυλο. Οσο για τα παιδιά, κανείς δεν βγήκε θαρραλέα την ώρα που στραπατσάρουν τα μούτρα τους να τους πει ότι «αυτά τα παιδιά έτσι έχουν εκπαιδευθεί και αύριο μπορεί να είναι τα δικά σας παιδιά που θα μπούνε με το Καλάσνικοφ στο σαλόνι του σπιτιού σας»…».
Πότε γίνατε και πολιτικοκοινωνικός σχολιαστής;
«Με τον Δικαιόπολη στους «Αχαρνής» πριν από τρία χρόνια. Τότε έγινε η στροφή, αν και είχαν προηγηθεί τα τραγούδια μας με τη Λίνα. Τα τελευταία όμως χρόνια άρχισα να τα λέω χοντρά…».
Το απολαμβάνετε;
«Αυτή τη στιγμή με φωνάζει η μουσική μου και θα πάω μ’ αυτήν. Είναι το μόνο κόμμα που δεν με έχει προδώσει. Η μέσα φωνή μου μού δείχνει έναν πιο μοναχικό δρόμο, χωρίς να σημαίνει ότι θα αφήσω την ομάδα μου, που βρίσκεται σε μια εξαιρετική στιγμή της».
«Πάμε στον Αδωνι για καφέ…»
Πώς ένα τραγούδι έγινε… καβγάς ανάμεσα στον Σταμάτη Κραουνάκη και στον Αδωνι Γεωργιάδη, όταν ο πρώτος άλλαξε τους στίχους και τους αναπροσάρμοσε στον βουλευτή και νυν υπουργό καθώς και στη σύζυγό του, Ευγενία Μανωλίδου. Ακολούθησε απάντηση του πολιτικού στον συνθέτη και τώρα ο Σταμάτης Κραουνάκης δίνει τη δική του εκδοχή στο «Βήμα». Ακολουθεί ένα απόσπασμα του τραγουδιού:
Οπου κι αν πας θα σαι πάντα εκεί,
με την ξανθιά την κουλή να σε λέει Μπουμπούκο.
Κι αναρωτιέμαι η κ@ριόλ@ τι χρώμα φοράει βρακί.
Ελα! Τα βούρλα φυτρώνουν στον βούρκο!

Πάμε στον Αδωνι για φραπέ,
που μας λέει κουμμούνια, φρικιά,
τον σιχαίνονται και οι φοιτητές
κι εκείνος βγαίνει με μία ξινή, νευρικιά,
Ευγενία τη λένε που λες.

Και κυκλοφορεί ξετσίπωτα,
ένα σόι, ένα τίποτα.
Κι είμαστε η λαχτάρα του
και του γ@μιέτ@ι όλη η φάρα του.

«Το Διαδίκτυο σε καθιστά εκτεθειμένο μέσα σε πέντε λεπτά. Αυτό το τραγούδι είχε παιχθεί σε όλες μας τις παραστάσεις κι όπως έτρεχε μέσα στη ροή, χανόταν. Παίχθηκε και στη συναυλία της ΕΡΤ. Ωστόσο ξεκομμένο από το σώμα, πεταγμένο βίαια στον αέρα ήταν αλλιώς. Το κείμενο μου το έστειλαν φοιτητές ως καλαμπούρι. Το πήρα όπως ήταν και το έκανα τραγούδι… Ο Αδωνις… Οταν δεν αφήνεις τίποτα όρθιο, από τον Σαμαρά ως την Αριστερά, κι από το ΠαΣοΚ ως τον Τσίπρα, το θέμα είναι η επιλογή της Ακροδεξιάς και τα βούρλα που φυτρώνουν στον βούρκο. Γιατί για εμένα αυτή είναι η σκληρή ατάκα, όχι το βρακί. Οταν μένουμε στο βρακί την ώρα που ξεπουλιέται το σύμπαν μαγαζί, κάτι είναι ύποπτο. Η δική μου απάντηση σε όλο αυτό είναι η φράση του Εσελ, ότι «αντίσταση είναι η δημιουργία»» σχολιάζει ο συνθέτης.

Η ταυτότητα της παράστασης

«Αριστοφάνης τώρα» του Σταμάτη Κραουνάκη
Στίχοι:Κ.Χ.Μύρης – Λίνα Νικολακοπούλου – Στ. Κραουνάκης
Μουσική: Στ. Κραουνάκης – Αρης Βλάχος – Κώστας Μπαλταζάνης
Χορογραφία-κίνηση: Αγγελική Στελλάτου
Σκηνικό-κοστούμια: Τάκης Χατούπης
Video Art: Dick Straker
Με τον Μανώλη Μητσιά και τη Σπείρα-Σπείρα

Πότε & που
Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου
Παρασκευή & Σάββατο 5-6 Ιουλίου (ώρα έναρξης: 21.00)
Εισιτήρια: 25 – 20 –10 – 5 ευρώ
Πληροφορίες:210 3272.000

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk