Ο Σάκης παίζει τον θεό

Είναι το θεατρικό νέο του καλοκαιριού. Ο ποπ τραγουδιστής στον ρόλο του πιο ποπ θεού: ο Ρουβάς ως Διόνυσος. Ο ίδιος δίνει τις απαντήσεις

Κύριε Ρουβά, ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση στην πρόταση του Δημήτρη Λιγνάδη για τις «Βάκχες»;
«Κατ’ αρχάς το ενδιαφέρον γεννήθηκε πριν από χρόνια στην Επίδαυρο και από τότε το συζητάμε συνέχεια. Με είχε συνεπάρει το αρχαίο δράμα και του είχα πρώτος εκφράσει την επιθυμία μου να κάνω θέατρο. Αμέσως μου είπε για τις «Βάκχες» και τον Διόνυσο. Την επόμενη ημέρα πήγα και αγόρασα το βιβλίο στη μετάφραση του Χειμωνά. Το διάβασα και αναρωτήθηκα: «Πώς μπορεί κάποιος να παίξει τον θεό;». Από τότε άρχισε μια συζήτηση με τον Δημήτρη και τον Γιάννη Λιγνάδη (σ.σ.: αδελφό του σκηνοθέτη, φιλόλογο, που υπογράφει τη μετάφραση των «Βακχών») επάνω στο κείμενο και στον ρόλο. Εφέτος, όπως κάθε χρόνο, επανήλθε η πρότασή του. Και ενώ είχα τους ενδοιασμούς μου, από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε ήξερα ότι θα το κάνω».
Πριν από αυτό ποια ήταν η δική σας σχέση με το αρχαίο δράμα;
«Θα έλεγα ότι επεδίωκα να βλέπω παραστάσεις στην Επίδαυρο, αλλά δεν το παρακολουθούσα συστηματικά. Νομίζω ότι είναι κυτταρική η σχέση μου με το είδος, με το αρχαίο δράμα.
Σας απασχόλησε το μέγεθος της δυσκολίας του είδους ακόμη και για έμπειρους ηθοποιούς;
«Ξέρω ότι χρειάζεται πολλή δουλειά. Αλλά όλα τα πράγματα που επιθυμείς να κάνεις σε βάθος και δίνοντας όλο σου το είναι θέλουν πολλή δουλειά. Εχω τεράστια εμπιστοσύνη στο ένστικτό μου, στην έλξη που νιώθω γι’ αυτό και φυσικά στον Δημήτρη Λιγνάδη. Μου αρέσει πολύ να κολυμπάω στα βαθιά. Πάντα το έκανα και πάντα επεδίωκα να θέτω καινούργιες προκλήσεις στον εαυτό μου. Είναι άλλωστε το στοιχείο που με κρατά καλλιτεχνικά ζωντανό».
Υποδύεστε τον Διόνυσο. Πιστεύετε ότι είναι ένας ρόλος που ταιριάζει στην εικόνα του Σάκη Ρουβά;
«Ο Διόνυσος είναι τα πάντα. Και αυτό είναι κάτι που κι εγώ το συνειδητοποίησα κατά τη διάρκεια αυτής της προετοιμασίας. Τον είχα στο μυαλό μου ως τον θεό της ηδονής, του κρασιού, ως μια αυτάρεσκη μορφή, αμφίφυλο… Διαπίστωσα όμως ότι είναι τα πάντα. Εμπεριέχει το θεϊκό κομμάτι, που είναι όμως αδιάσπαστο από την ανθρώπινη φύση του. Ισως είναι ο πιο πλήρης θεός».
Αρα, σε σχέση με εσάς;
«Κοιτάξτε, όποιος κι αν ήμουν, όπως κι αν ήμουν, ο Διόνυσος υπάρχει. Είναι μέσα μας. Αν τον αντιλαμβανόμαστε, αν ερχόμαστε σε επαφή μαζί του, αν είμαστε «φίλοι», όπως λέει και ο Δημήτρης, είναι άλλο θέμα. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτή η εξερεύνηση. Και με συνεπαίρνει το μεγαλείο του. Tο θέμα είναι πώς αντιλαμβάνονται οι άλλοι τον Ρουβά… Γιατί εγώ λειτουργώ λίγο και σαν καθρέφτης: οι άλλοι βλέπουν σε μένα αυτό που θέλουν να δουν… Ειλικρινά νομίζω ότι είμαι ανοιχτός σε όλα. Αλλος βλέπει σε μένα ένα καλό παιδί, άλλος ένα κωλόπαιδο, άλλος έναν τραγουδιστή καλό ή κακό, άλλος κάτι άλλο…».
Νιώθετε «κράχτης» για την παράσταση;
«Στα δικά μου αφτιά η λέξη κράχτης ακούγεται ωραία, από όποια πλευρά και να τη δεις. Η δική μας η δουλειά, εκτός από την προσωπική εξερεύνηση, είναι και επικοινωνία. Αυτό άλλωστε δεν είναι το θέατρο; Επικοινωνία των μυστηρίων με τον πολύ κόσμο. Δουλειά μας λοιπόν είναι να επικοινωνήσουμε τα μυστήρια του θεάτρου. Τι κάνει λοιπόν ο κράχτης; Φωνάζει κόσμο για να μεταλάβουν τα μυστήρια του Διονύσου; Ακόμη καλύτερα, λοιπόν, αν έρθει πιο πολύς κόσμος».
Μπαίνετε στο αρχαίο δράμα με μια δεδομένη εικόνα. Σας ακολουθούν, αυτονόητα, κάποια ταμπού…
«Σας απαντώ: λειτουργούν και ως εργαλεία και ως εμπόδια. Και στις δύο περιπτώσεις είναι χρήσιμα. Γιατί αν είναι εμπόδιο πρέπει να το υπερκεράσω, αν είναι εργαλείο να το χρησιμοποιώ για την καλύτερη επικοινωνία».
Τι θέλετε να ειπωθεί για σας στο τέλος;
«Από τη μια είναι το δικό μου ταξίδι, από την προετοιμασία ως τις παραστάσεις αλλά και μετά τις παραστάσεις, ο απόηχος και τα μαθήματα που θα πάρω όταν θα έχει κατασταλάξει όλο αυτό. Από την άλλη, είναι να επικοινωνήσουμε το ίδιο το έργο και αυτό που θέλει ο Ευριπίδης. Για μένα οι «Βάκχες» είναι ένα μυστηριακό έργο. Μακάρι να αντιληφθούμε όσο περισσότερα γίνεται γιατί προσωπικά δεν νομίζω ότι μπορώ να αντιληφθώ πλήρως τον Ευριπίδη».
Θα θέλατε να παίξετε στην Επίδαυρο;
«Ναι, πολύ, πάρα πολύ. Είναι μοναδικά συγκλονιστικό θέατρο».
Η παράσταση εστιάζει το ενδιαφέρον της και στο μουσικό κομμάτι. Πόσο καθόρισε η μουσική την επιλογή σας;
«Μα τα πάντα είναι μουσική. Και ο λόγος μουσική είναι. Προσωπικά δεν έχει παίξει κανένα ρόλο το γεγονός ότι αυτές οι «Βάκχες» έχουν μουσική ταυτότητα. Και να μην είχε τύμπανα και να μην είχε μουσική η παράσταση, πάλι θα την έκανα… Το αρχαίο δράμα, όπως αρχίζω πια να το αντιλαμβάνομαι μέσω του Δημήτρη και του Γιάννη Λιγνάδη, είναι ένα μουσικό είδος. Για μένα είναι η μεταφορά ενέργειας, συναισθήματος, κραδασμού από τον έναν στον άλλον. Και νομίζω ότι αυτό θέλει ο Δημήτρης από μένα: να μεταφέρω αυτό που αναγνωρίσαμε μαζί μέσα στο κείμενο του Ευριπίδη. Τι σας ενδιαφέρει λοιπόν ο τρόπος; Το θέμα είναι να γίνει αυτή η μεταφορά».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΑΔΗΣ
«Δεν θα ρουβοποιήσωτον Διόνυσο»
«Είναι αλήθεια ότι πρώτα είχα σκεφθεί την ιδέα των “Βακχών”, μετά την είχα συζητήσει με τον Σάκη και κατά καιρούς επανερχόταν. Οταν πρωτοείδα τον Σάκη Ρουβά πάνω στη σκηνή είναι αλήθεια ότι ενθουσιάστηκα. Από εκεί ως το αρχαίο δράμα η απόσταση είναι μεγάλη. Βρήκα πάνω του ένα διονυσιακό στοιχείο, σαγηνευτικό. Αργότερα έτυχε να δουλέψω μαζί του για μια μουσική του παράσταση. Είδα πόσο δυναμικό, αφοσιωμένο και διαθέσιμο φορτίο δουλειάς είναι και πόσο σοβαρά παίρνει ό,τι αναλαμβάνει. Επαγγελματίας. Μετά τον είδα να παίζει στο σινεμά. Τέλος, ο Διόνυσος που οραματιζόμουν γι’ αυτές τις “Βάκχες” ήθελα ως σκηνικό αποτύπωμα αλλά και προσωπική μυθιστορία να φέρει κάτι πάνω του. Οτι είναι αυτός ο Διόνυσος με πολλούς τιμητές και πολλούς θιασώτες.

Θα προσπαθήσω να διονυσοποιήσω τον Ρουβά και όχι να ρουβοποιήσω τον Διόνυσο. Αλλωστε στην παράσταση ο Σάκης θα τραγουδήσει ελάχιστα. Η παράσταση έχει πολλή μουσική, έντονη ηχητική χροιά. Με έναν Διόνυσο ακτινοβόλο άμα τη εμφανίσει… Με έναν Διόνυσο άγριο στα τελετουργικά μυστήρια και ήμερο με τα ανθρώπινα καθημερινά, όπως λέει και ο ίδιος. Φυσικά και δίνει ένα στίγμα η επιλογή του Σάκη Ρουβά. Στον πειραματισμό υπάρχουν κι άλλες πλευρές. Ισως δούμε έναν Ρουβά κι έναν Διόνυσο που δεν έχουμε ξαναδεί…

Και εγώ παίρνω το ρίσκο μου με τον Ρουβά. Προσωπικά μπορεί να ενυπάρχει μέσα μου η ματαιοδοξία της πρόκλησης ασυνείδητα, αλλά δεν είναι το ζητούμενό μου. Δεν παριστάνω τον αδαή. Ξέρω τι σημαίνει η επιλογή μου.
Δεν είναι απαραίτητο στην τέχνη να είναι το θέμα αυτό που μας λέει κάτι αλλά η ομορφιά του καλλιτεχνήματος… Τι λένε θεματικά οι “Βάκχες”; Οτι αν θες να προσχωρήσεις στον Διόνυσο θα ματώσεις, θα θυσιαστείς, για να μπορέσεις να μυηθείς… Κάτι θα χάσεις, κάτι θα κερδίσεις. Ετσι προχωρούν τα πράγματα».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk