Λυρική Σκηνή

Δεν ξέρω αν η ματιά που μου έριξε τις προάλλες βιντεοσκοπούμενος από τη δημόσια τηλεόραση στο Ηρώδειο ο συμφοιτητής μου Αντώνης Μανιτάκης δήλωνε την αμηχανία του θώκου.

Λυρική Σκηνή | tovima.gr
Δεν ξέρω αν η ματιά που μου έριξε τις προάλλες βιντεοσκοπούμενος από τη δημόσια τηλεόραση στο Ηρώδειο ο συμφοιτητής μου Αντώνης Μανιτάκης δήλωνε την αμηχανία του θώκου. Γνωρίζω όμως την ψευδαίσθηση από τη «μηχανή» της σκηνής: η Ζέντα, ερωτευμένη με τον καταραμένο Ολλανδό, στην τελευταία πράξη, χάνεται στο πελώριο κύμα από ρητίνη που φιλοτέχνησε ο Γιάννης Κόκκος. Υπό τον θρήνο του απατημένου μνηστήρα της, λίγο πριν από το κλείσιμο της αυλαίας, η Ζέντα αυτοκτονεί. Το όνειρο του Ερικ βγαίνει αληθινό. Είναι «υπνωτισμένη», αυτή, που όλη της την ύπαρξη την έταξε στην εξουσία του σκότους.

Αλλά πλέον τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο, ακόμη και αν ο Μανιτάκης, διαμαρτυρόμενος για το νομοθετικό πραξικόπημα στην ΕΡΤ, δεν αυτοκτονήσει πέφτοντας από την ταράτσα της Αγίας Παρασκευής. Διότι το κόμμα που τον επέλεξε ως υπουργό έχει ήδη γκρεμιστεί στα μάτια όσων πίστεψαν τον ρόλο «ευθύνης» που διεκδίκησε με την ψήφο τους.
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον το θερμόμετρο της αισιοδοξίας – απαισιοδοξίας να σκαμπανεβάζει. Δεν βλέπω όμως γιατί θα πρέπει να πείθομαι από τις αισιόδοξες αναλύσεις προ του 2024 όπου υποτίθεται ότι η απασχόληση θα επανέλθει στα επίπεδα του 2008, αφού προηγουμένως η Κίνα διοικήσει, εκτός από τα λιμάνια, το ΙΚΑ και τη Λυρική Σκηνή. Θα έχουμε φτάσει ασφαλώς στο απόγειο ενός εσαεί αντιπολιτευόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Ο Λαφαζάνης δεν θα χρειάζεται να αγωνίζεται για την εξουσία, αφού θα αρκεί η φωνή της φυλετικής διαμαρτυρίας της Ελένης Πορτάλιου στα gay pride. Και τότε οι νεοφιλελεύθεροι αναλυτές, που σήμερα αφρίζουν για το success story του Τσίπρα, θα τη χειροκροτούν από το πεζοδρόμιο μαζί με τις λεσβίες. Ποιον καθώς πρέπει δημοσιογράφο ενόχλησε ποτέ η φυλετική Aριστερά που μετατρέπει την οικονομική διαφορά σε αισθητική; Αλλά και η ριζοσπαστική Aριστερά – για να ακριβολογώ -, εκτός από τους αγώνες της για την ηγεμονία, σε τι συμβάλλει ως προς τη διαμόρφωση της λεγόμενης συνείδησης της ενδεχομενικότητας, εκτός από το πολύχρωμο περίπτερο που έστησε στην Κλαυθμώνος μαζί με το περίπτερο του ΛΟΑΔ; Δεν είναι όλα και όλοι προβλέψιμοι προ του ΣΕΒ; Ο Τσίπρας στο Μέγαρο δεν ιδιοποιήθηκε για χάρη του Δασκαλόπουλου τον καπιταλισμό με τη δικαιολογία πως δεν υπάρχει κανένας αντιουσιοκρατικός λόγος για το αντίθετο; Τον Σταθάκη – και όχι τον Ρούντι Ρινάλντι – δεν ενοχλεί η υποτίμηση της πολιτικής οικονομίας προς όφελος της διακυβέρνησης; Θα έφτανε στον Μηλιό το ιστορικιστικό επιχείρημα του αρχηγού του σύμφωνα με το οποίο, επειδή έχουν μεταβληθεί άρδην οι κοινωνικές συνθήκες, αντί της πάλης των τάξεων, έχουμε πάλη των θέσεων; Εκτός κι αν ο Τσίπρας ξύπνησε εγελιανός, δηλώνοντας πως διαλεκτικά όλα πράγματι μπορούν να ισχύουν σε αυτό το προχωρημένο επίπεδο του καπιταλισμού, που το αναγνωρίζει τόσο ο Σκουρλέτης όσο και ο Κρανιδιώτης.
Βλέποντας τον Μανιτάκη να κάθεται στον θώκο σκέφτηκα ότι το 1849 ο Βάγκνερ βρέθηκε στο πλευρό του Μπακούνιν στα οδοφράγματα της Δρέσδης, πολύ προτού θέσει την τέχνη του υπό την προστασία του παρακμία βασιλιά της Βαυαρίας. Θυμήθηκα επίσης ότι ο Βέρντι, μετά την ένωση της Ιταλίας, εκλέχθηκε μέλος του πρώτου ιταλικού κοινοβουλίου, απ’ όπου σύντομα παραιτήθηκε. Τους πόνους όμως στην πλάτη μου από το τρίωρο κάθισμα διασκέδασε η σκέψη ότι το 1874 ο Βιτόριο-Εμανουέλε έχρισε τον Βέρντι με το ζόρι γερουσιαστή. Αλλά γιατί να ζηλέψω; Εμείς δεν έχουμε Γερουσία. Και το κυριότερο, είμαστε αβασίλευτη δημοκρατία, όπως συνήθιζαν να αποκαλούν παλαιότερα οι συνταγματολόγοι τον καπιταλο-κοινοβουλευτισμό.

Την επομένη της παράστασης της Λυρικής, στο μνημόσυνο του Λευτέρη Βογιατζή, προσπαθώντας κάθιδρος να βρω τον τάφο στα δρομάκια του Α’ Νεκροταφείου, είδα μια πελώρια έγχρωμη φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου πάνω στο πεντελικό μάρμαρο, να μου κλείνει το μάτι. (Από το Ακροπόλ;)

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk