Τα δύο πρόσωπα του Σωτήρη Χατζάκη

ΕΝΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

«Eίμαι 55 χρόνων. Στη ζωή μου έχω ζήσει πολύ και ποικιλοτρόπως. Εχω ζήσει πολλές ζωές μέσα από το θέατρο. Εχω ταξιδέψει πολύ. Εχω φάει και έχω πιει αυτά που ήθελα. Εχω καπνίσει πολύ. Εχω ερωτευτεί πάρα πολύ. Εχω ερωτευτεί ασφαλώς τη γυναίκα, την επανάσταση, πόλεις, το σκυλί μου, οράματα, ιδέες πολιτικές… όπως η άμεση δημοκρατία. Εχω βιώσει εκατό ζωές μέσα από το θέατρο ως ηθοποιός, βοηθός σκηνοθέτη, σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής… αλλά πρώτιστα ως ηθοποιός… δεν πεινάω για κάτι. Δεν κάθομαι σ’ αυτή την καρέκλα γαντζωμένος για να φοβάμαι. (…) Θέλω να βοηθήσω, γι’ αυτό μετέχω στη δημόσια διοίκηση. Οχι από ανάγκη».

Πρόκειται για απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο Σωτήρης Χατζάκης πριν από μερικούς μήνες. Στην ομολογουμένως ποιητική απάντησή του διακρίνεται μια προσπάθεια ενδελεχούς ενδοσκόπησης. Οι ορκισμένοι εχθροί του, οι οποίοι είναι αρκετοί, παραπέμπουν στην παρουσία του σε προεκλογική συγκέντρωση του Αντώνη Σαμαρά για ανθρώπους της τέχνης τον Απρίλιο του 2012. Ο Χατζάκης, πάντως, δηλώνει: «Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα».

Σίγουρα δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος για το ελληνικό θέατρο: καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Καισαριανής (1980-1988), του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και του θεάτρου Πολιτεία, κατέχει ένα πλούσιο βιογραφικό.

Ο Νίκος Κούρκουλος, ως διευθυντής του Eθνικού, ήταν ένας από τους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν. Ετσι, μεσούσης της ασθένειάς του, τον έχρισε αναπληρωτή καλλιτεχνικό διευθυντή. Ο Χατζάκης, που, όπως δήλωνε το 2007 στο «Βήμα», του μιλούσε πάντα στον πληθυντικό, έδωσε το στίγμα του ανεβάζοντας τις «Βάκχες», με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, τον «Ματωμένο γάμο» και το «Ντιμπούκ».

Ο θάνατος του Κούρκουλου τον οδήγησε εκτός Εθνικού. «Δεν είχα την ψυχραιμία να κάνω παιχνίδι διαδοχής» είχε δηλώσει τότε. Βέβαια, δεν έμεινε και για αρκετό καιρό εκτός κρατικών θεάτρων. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Αντώνης Σαμαράς, το καλοκαίρι του 2009 τον διόρισε καλλιτεχνικό διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, ο Χατζάκης διαδέχεται τον Γιάννη Χουβαρδά στην πρώτη κρατική σκηνή της χώρας. Το Εθνικό Θέατρο περνάει σε μια νέα εποχή. Ο Σωτήρης Χατζάκης βρίσκεται πλέον επί σκηνής.

ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ

Oι τελευταίοι μήνες ήταν αναμφισβήτητα δύσκολοι για τον Σωτήρη Χατζάκη στο τιμόνι του ΚΘΒΕ. Αιτία η ανελέητη διαμάχη του με το ΔΣ και κυρίως με τον πρόεδρό του, Θωμά Τρικούκη. Η κορύφωση της κόντρας επήλθε τον περασμένο Φεβρουάριο με την καταψήφιση του ετήσιου απολογισμού της καλλιτεχνικής διεύθυνσης με ψήφους τέσσερις κατά, μία υπέρ και δύο λευκές από το 7μελές συμβούλιο. Η διαφωνία των μελών που καταψήφισαν αφορούσε παραβιάσεις που θεωρούν ότι έγιναν σε συνεργασία του ΚΘΒΕ με ιδιωτικό θεατρικό φορέα. Ετσι, οι βαριές κατηγορίες εκατέρωθεν, η αλλεπάλληλη ανταλλαγή ανακοινώσεων και γενικότερα μια εριστική συμπεριφορά που συζητήθηκε αρνητικά. Το υπουργείο όμως έδειξε τις προθέσεις του, παίρνοντας σαφώς το μέρος του.

Για τους υποστηρικτές του αυτό ήταν και δίκαιο, καθώς στον δημόσιο απολογισμό που έκανε για το διάστημα 2009-2012 – παρακάμπτοντας το ΔΣ – μέσα σε πανηγυρικό κλίμα ανακοίνωσε την κερδοφορία της δεύτερης σκηνής της χώρας. Δεν είναι λίγοι, άλλωστε, εκείνοι στη συμπρωτεύουσα που μιλούν για μια άκρως επιτυχημένη πορεία, για γεμάτες αίθουσες.

Οι πρωτοβουλίες του σίγουρα ήταν θετικές, αλλά τα ερωτήματα που θέτουν όσοι τον αμφισβητούν είναι άλλα: Θέλουμε απλώς γεμάτα θέατρα ή και παραγωγές που διαπνέονται από μια φρέσκια καλλιτεχνική πρόταση, που φέρουν κάτι νέο; Ο Χατζάκης, ειλικρινής προς το καλλιτεχνικό στίγμα του, φαίνεται να αγαπάει την παράδοση, την ελληνικότητα, την ορθοδοξία. Ανέβασε παραστάσεις όπως η «Λωξάντρα» και η «Μαντάμ Σουσού». Για κάποιους, όλο αυτό το όραμα αντιπροσωπεύει ένα θέατρο του χθες.

Ο ίδιος, πάντως, υπερασπίζεται τους χειρισμούς του: «Απαντώ, λοιπόν, ότι κανείς δεν είναι πάνω και έξω από την κοινωνία και ότι, όταν χάνεις τον παλμό του μέσου όρου, μπορεί να είσαι ενδιαφέρων, γοητευτικός, ερωτικός, sui generis, αλλά παύεις να είσαι χρήσιμος. (…) Αλλά αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται ότι επειδή πάτησαν τα 50 και πήγε η ζωή τους χαμένη στην ποιότητα, τώρα πρέπει να κάνουν ό,τι πιο έξαλλο μπορούν. Τους προτείνω να μείνουμε κοντά στον δοκιμαζόμενο άνθρωπο και να παρακολουθούμε την ανθρώπινη περιπέτεια. Κι αν αυτό είναι λαϊκισμός, τότε είμαι λαϊκιστής και το χαίρομαι».

Ο Χατζάκης διαδέχεται τον Χουβαρδά, έναν άνθρωπο με τον οποίο μάλλον τον χωρίζει καλλιτεχνική άβυσσος. Σίγουρα, όμως, η πρόκληση του να φέρεις το μεγάλο λαϊκό κοινό στο θέατρο είναι άκρως ενδιαφέρουσα, με μια προϋπόθεση βεβαίως: να μην εξοστρακίσεις το υπάρχον πιστό κοινό σου.

Αδέκαστη

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk