Το Επταήμερο του Διόδωρου

Παλιές ιστορίες, πολύ παλιές: το πρώτο σύνθημα που είχα δει στο πανεπιστήμιο, γραμμένο σε χάρντμπορντ που κάλυπτε επισκευές στα δαιδαλώδη υπόγεια του Παλιού Χημείου που τώρα ονομάζεται Φυσικείο αλλά βρίσκεται πάντα γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Σόλωνος και πάντα επισκευάζεται και αναμορφώνεται 50 χρόνια τώρα – το πρώτο λοιπόν σύνθημα που είχα διαβάσει πρωτοετής έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα «Επιδότηση των σπουδών από το μεγάλο κεφάλαιο».

Το Επταήμερο του Διόδωρου | tovima.gr
Γιώργος Γλυνός



Παίζοντας πιάνο στην οικιακή «μπουάτ»

Παλιές ιστορίες, πολύ παλιές: το πρώτο σύνθημα που είχα δει στο πανεπιστήμιο, γραμμένο σε χάρντμπορντ που κάλυπτε επισκευές στα δαιδαλώδη υπόγεια του Παλιού Χημείου που τώρα ονομάζεται Φυσικείο αλλά βρίσκεται πάντα γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Σόλωνος και πάντα επισκευάζεται και αναμορφώνεται 50 χρόνια τώρα – το πρώτο λοιπόν σύνθημα που είχα διαβάσει πρωτοετής έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα «Επιδότηση των σπουδών από το μεγάλο κεφάλαιο».

Νοέμβριο του 1966 αυτό· και οι πρώτες αντιδικτατορικές προκηρύξεις που είχα δει σκορπισμένες στον δρόμο έξι μήνες αργότερα να απαιτούν δημοκρατία και ελευθερία ήσαν υπογεγραμμένες από τις Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης, ΔΕΑ. Εξι χρόνια αργότερα έμαθα πως πίσω και από τα δύο αυτά γεγονότα που μου είχαν καρφωθεί στη μνήμη βρίσκονταν ο Γιώργος Γλυνός και οι σύντροφοί του – που είχαν βάλει και βόμβες επιπλέον. Την πλήρωσαν με βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας και φυλακή στην Αίγινα την αποκοτιά τους.
Πέθανε προχθές την Τετάρτη από καρκίνο ο Γιώργος – και μάλλον δεν θα θεωρούσε τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή του αυτά για τα οποία τον ήξερα εγώ πριν ακόμη τον γνωρίσω. Το κατάλαβα για πρώτη φορά όταν διασταυρωθήκαμε πριν από 3-4 χρόνια σε ανιαρό συνέδριο, με θέμα διάφορα ευρωπαϊκά, δεν θυμάμαι ποια. Σαχλαμαρίζαμε για τα παλιά, τι είχαν γίνει φίλοι και γνωστοί, για τις οικογένειες. Κάτι του φάνηκε ενδιαφέρον κάποια στιγμή, πήρε τον λόγο – και έμεινα κατάπληκτος ακούγοντας να μιλάει σοφός άνθρωπος, συγκροτημένος ευρωκράτης, μεθοδικός ομιλητής που έβαζε το χάος των γενικών ιδεών σε τάξη, σε συγκεκριμένες προτάσεις.
Ηταν συνταξιούχος πια – κατάλαβα πως έργο της ζωής του ήταν όσα σπουδαία είχε κάνει στις Βρυξέλλες για τη χώρα του και την Ευρώπη. Δεν ήξερα τι συγκεκριμένο αλλά ήμουν σίγουρος όταν τον άκουγα για πρώτη φορά να μιλάει σαν ειδικός πως είχε κάνει σπουδαία πράγματα που με είχαν ωφελήσει και ας μην τα ήξερα. Μετά έμαθα πως, πέρα από όλα τα άλλα, ήταν και στην ομάδα που δούλεψε για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, αυτή την επάρατη νεοφιλελεύθερη συνταγή δουλείας που την ξετινάζει με δυο περιφρονητικές ατάκες ο κάθε εθνικιστής πολιτευτής, μαλλιαρός ή φαλακρός, αριστερός ή δεξιός.
Καπνιστής και διαδηλωτής


Είχε παραιτηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αμέσως μόλις εξασφάλισε συνταξιοδοτικά δικαιώματα για να γυρίσει στην Ελλάδα, στα αγαπημένα του Εξάρχεια, και «για να μπορώ να καπνίζω σαν άνθρωπος», όπως είπε στο αποχαιρετιστήριο πάρτι που διοργάνωσε στα γραφεία της Κομισιόν στις Βρυξέλλες. Γινόταν κάποια διαδήλωση απέξω εκείνη την ημέρα, «την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, μπορεί να έχω έρθει εδώ ως εκπρόσωπος διαδηλωτών», πρόσθεσε.
Γιατί την αριστερή του ταυτότητα δεν την απεμπόλησε ποτέ ο Γιώργος Γλυνός, αλλά δεν την έκανε πόζα ή σύνθημα: την αξιοποίησε μετέχοντας στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο επαναστατικό στην εποχή μας από αυτό, από την ειρηνική διαδικασία ενοποίησης χωρών που έχουν αλληλοσφαγεί στο παρελθόν», είχαμε συμφωνήσει κάποτε.
Δεν πρόλαβε να λάβει μέρος σε διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες, έγραψε πρώρα το βιβλιαράκι του, «1959-2009: Μισόν Αιώνα Καπνιστής» – για το πώς υπερασπίζεται κανείς τον μπασμά και το καμπάκ κουλά των μουσουλμάνων της Θράκης σε διαπραγματεύσεις που οδηγούν τελικά στην αυτοκτονία τον εκπρόσωπο της ιταλικής Μαφίας στις Βρυξέλλες… για το πώς με βαρύ γλυκό και τσιγαράκι σε αντικαπνιστικό καθεστώς πείθεις τους Τούρκους πως δεν είναι όλοι οι Ελληνες τουρκοφάγοι.
Πραγματικός αριστερός


Μετά ήρθε η κρίση, τον προσέλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου σύμβουλο για ευρωπαϊκές υποθέσεις – όμως πολύ αργά, άνοιξη του 2011, όταν τα πράγματα είχαν γίνει πια πολύ άσχημα παρά τις στρατιές από νομπελίστες που συμπαραστέκονταν στον τότε πρωθυπουργό αλλά δεν είχαν ιδέα για το πώς λειτουργεί και πώς αποφασίζει η ΕΕ.
Στη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου έπαθε έμφραγμα, τη γλίτωσε τότε, βοήθησε και τον Παπαδήμο μετά να ολοκληρωθούν οι συμφωνίες του Οκτωβρίου, συνεργάστηκε με τον Ράιχενμπαχ για την task force – αμισθί φυσικά όλα αυτά, «η σύνταξη μου φθάνει και με το παραπάνω, ντρέπομαι που δεν μειώνεται όπως όλων των άλλων». Μετά τα πράγματα χειροτέρεψαν, τον χάσαμε τελικά τον Γιώργο που αγαπούσε το μηχανάκι του, τα Εξάρχεια, τη μουσική και τον Χατζιδάκι όσο και τη δουλειά του – αλλά λιγότερο φυσικά από όσο αγαπούσε τη Γιάννα και τον Βασίλη, τα εγγόνια του.
Ηταν σπουδαίος άνθρωπος ο Γιώργος Γλυνός. Σπάνιος, σοφός, με γλυκύτητα παιδική, ευφυέστατος και μεθοδικός, ανοιχτός, γενναιόδωρος, με χιούμορ αλλά και σπάνιο ταλέντο τεχνοκράτη – αυτού δηλαδή που ξέρει και μετατρέπει τις ιδέες σε οργανωμένη πρακτική των ανθρώπων. Επαναστάτης την εποχή που έπρεπε, δεν καθηλώθηκε στο παρελθόν: οι ίδιες αρχές τον καθοδηγούσαν και όταν ήταν στις ΔΕΑ και έβαζε βόμβες και όταν ήταν στις Βρυξέλλες: αγάπη για τους ανθρώπους, αίσθηση καθήκοντος, ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη σε αυτούς που πάσχουν. Ηξερε πώς να τις υπηρετεί σε διαφορετικές εποχές και σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
«Ηταν ο μόνος πραγματικά αριστερός που συνάντησα στη ζωή μου», είπε στον επικήδειό του η Αννα Διαμαντοπούλου, που ήταν διευθυντής του γραφείου της όταν ήταν Επίτροπος στις Βρυξέλλες. «Με έβαλε να διαβάσω και να μάθω τις Συνθήκες απέξω. Μου είπε πως δεν ήσαν νεκρά γραφειοκρατικά κείμενα: πίσω από κάθε παράγραφο υπάρχουν χιλιάδες ώρες συζητήσεων, αντιπαραθέσεων, κοπιαστικών προσπαθειών σύνθεσης εθνικών και κομματικών συμφερόντων», κάπως έτσι τα είπε. Τέτοιος ήταν ο Γιώργος – και φυσικά η κηδεία του ήταν πολιτική.
Φεύγει τη χειρότερη στιγμή, τώρα που βασιλεύουν ο αγοραίος αντιευρωπαϊσμός, ο βάρβαρος αντιγερμανισμός, η συνωμοσιολογία της κυρίας Ναόμι Κλάιν-Κάμπελ, η συνθηματολογία για τους «βόρειους τοκογλύφους», οι κατάρες κατά της «νεοφιλελεύθερης Ευρώπης», το μίσος για τους «λαθρομετανάστες» που έχουν αναχθεί σε αιτία όλων των δεινών.
Αλλά την έχουν πατήσει όλοι αυτοί: η δουλειά του Γιώργου Γλυνού και δεκάδων χιλιάδων άλλων που μένουν μόνιμα ή πηγαινοέρχονται στις Βρυξέλλες έχει δημιουργήσει το επαναστατικό, μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας, οικοδόμημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση που δεν μπορούν να το γκρεμίσουν ούτε μαυροντυμένοι νεοναζί ούτε σαλταδόροι και κατσαπλιάδες ούτε κουστουμαρισμένοι επαρχιώτες εθνικιστές που δηλώνουν ευρωπαϊστές αλλά βλέπουν την Ευρώπη μόνο σαν προστατευτικό περίβολο του ελληνικού κράτους και του αιωνίου έθνους.
Θα τα καταφέρουμε


Εκλεισε με το «Μαγικό χαλί» του Μάνου Χατζιδάκι η κηδεία του Γιώργου, με τη μαγική φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη: «Στο μεταξωτό μου το μαντήλι / βρήκα τα φιλιά που μου ‘χεις στείλει, / τα μετρώ και κάνω το σταυρό μου / να σε δω κι απόψε στ’ όνειρό μου. […] Στο μαγικό χαλί σου / πετώ κι εγώ μαζί σου / και σβάρνα παίρνω το ντουνιά,/ το Νείλο, τον Ευφράτη, / την Προύσα, τη Βαγδάτη, / τη Δαμασκό, τη Μπαρμπαριά». Κάποιο σήμα μυστικό και τρυφερό ανάμεσα στη Γιάννα και σε αυτόν πρέπει να ήταν – αλλά μήπως το θεωρούσε ύμνο για τον ισλαμισμό η κυρία διευθύντρια δημοτικού που απαγόρευσε τον «Κεμάλ» στο σχολείο της;
Γιατί αυτή η βαρβαρότητα της διευθύντριας, γιατί να υπάρχουν η Χρυσή Αυγή, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, η δημαγωγία και ο ρεβανσισμός, όταν υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γιώργο Γλυνό; Αραγε αν είχε μείνει εδώ και δεν είχε πάει στις Βρυξέλλες, πόσα από τα ταλέντα του θα είχε αξιοποιήσει; Οχι μόνο για τον ίδιο και τους αγαπημένους του, για εμάς τους υπόλοιπους, για την κοινωνία μας και τη χώρα. Με την εντιμότητα, την ικανότητα και την ευαισθησία που είχε.
Δεν υποτιμούσε τη χώρα του, δεν θεωρούσε «ανώτερους» τους Βέλγους ή τους Γερμανούς ή τους Γάλλους – με τίποτα. «Είμαστε χύμα, υστερούμε σε παιδεία, καταφεύγουμε εύκολα στη βία. Αλλά αυτά σιγά-σιγά διορθώνονται», ήταν η αισιόδοξη άποψή του. Και η κρίση, που φθάσαμε στη χρεοκοπία; «Τα σκατώσαμε αλλά θα τα καταφέρουμε, όπως και άλλες φορές. Θα βοηθήσουν και οι Ευρωπαίοι, δεν θα μας αφήσουν να πάμε χαμένοι, θα πάθουν ζημιά και αυτοί. Εντάξει, δεν μπορούν να μας εμποδίσουν να αυτοκτονήσουμε, αλλά δεν θα φθάσουμε ως εκεί».
Φαίνεται πως κάπως έτσι πάνε τα πράγματα, ημερολόγιό μου. Πληθαίνουν τα αισιόδοξα σημάδια πως σιγά-σιγά τα πράγματα διορθώνονται. Βοήθησε και ο Γιώργος Γλυνός σε αυτό, όσο ήταν υγιής. Κρίμα που δεν θα είναι εδώ να χαίρεται μαζί μας όταν τα σημάδια θα αρχίσουν να επαληθεύονται. Αλλά όσοι τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε θα τον έχουμε και τότε μαζί μας.
γραμματοκιβώτιο
diodorus@tovima.gr

Διόδωρε, πρόσεξα ότι όλο κάτι ανορεξικές μάς δείχνεις. Μήπως μας προετοιμάζεις για «ακόμη καλύτερες μέρες»;
Μήτσος Τζαβάρας, @gmail.com
***
Πριν από 200 περίπου χρόνια περιμέναμε να μας σώσει το ξανθό γένος. Σήμερα, ελπίζουμε στο κίτρινο γένος. Αν μου πεις ότι γρήγορα θα βασισθούμε στο γηγενές γένος, θα κάνω στον Κινέζο και θα σου πω: Σίε σίε νι χάο (ευχαριστώ, γεια σου).
Αβαδαίος, Λιανοεπενδυτής
***
Οι αλλεπάλληλες κωδωνοκρουσίες, οι μεταδιδόμενες από τα μεγάφωνα ψαλμωδίες, τα βαρελότα τα μεσάνυχτα του Μεγάλου τους Σαββάτου, αποτελούν ηχορύπανση για την οποία υπάρχει σχετικός νόμος. Δεν χρειάζεται λοιπόν ειδικό νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση των προαναφερόμενων. Κράτος ανεξίθρησκο χρειάζεται – αλλά πού τέτοιο…
Γ. Κ., @otenet.gr
***
Για το σκηνικό ρήξης των τελευταίων ημερών: οφθαλμοφανής αιτία η δημοσκοπική κατάρρευση και η συρρίκνωση στα όρια του ελαχίστου της επιρροής και απήχησης των δύο ελασσόνων κυβερνητικών εταίρων εν αντιθέσει προς το διευρυμένο προβάδισμα του μείζονος, πασπαλισμένου επικοινωνιακά με μπόλικη κινεζική άχνη.
Πέτρος Τσ., @hotmail.com
***
Μελετώντας ψύχραιμα την πραγματικότητα σε αριθμούς-δεδομένα (και όχι δημιουργώντας από αριθμούς που με βολεύουν την επιθυμητή πραγματικότητα…) φοβάμαι ότι όλη η διοχετευόμενη από κυβερνητικούς κύκλους απόπειρα δημιουργίας κλίματος αισιοδοξίας («success story») στην πραγματικότητα δεν είναι παρά «suckers stories» (ιστορίες για κορόιδα)… ή, για να θυμηθώ μια αγαπημένη φράση της ανέμελης φοιτητικής ζωής, «παραμύθια για μικρούς Ινδιάνους».
ο εκ Ξάνθης 8
***
Ανευ λόγου οι επικρίσεις για τη διευθύντρια δημοτικού σχολείου που «απαγόρευσε» το τραγούδι «Κεμάλ». Η απάντηση βρίσκεται στους στίχους του τραγουδιού : «…αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα».
Δημήτριος Τσεχίας

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk