Ηθικόν ακμαιότατον!

Παρατηρούσα τον κόσμο: άνθρωποι καλοντυμένοι, ευγενικοί και γελαστοί. Σκέφτηκα ότι και αυτοί, όπως κι εγώ, είχαν μέσα τους θλίψη και ανησυχία, αλλά προσπαθούσαν να μην τους πάρει από κάτω. Σχεδόν συγκινήθηκα.

Ηθικόν ακμαιότατον! | tovima.gr

Την προπερασμένη Παρασκευή πέρασα, έπειτα από καιρό, από το άλσος στο Πεδίον του Αρεως. Επιτέλους, το σιντριβάνι της κεντρικής πλατείας λειτουργούσε. Και ήταν θαυμάσιο. Ενα μεγάλο σιντριβάνι με πολλούς πίδακες, ο μαγικός ήχος του νερού που μεταμορφώνει το τοπίο, γύρω δέντρα καταπράσινα, δέντρα τα φύλλα των οποίων είχαν αρχίσει να κιτρινίζουν ή να κοκκινίζουν, φύλλα ήδη πεσμένα στο χώμα και η μυρωδιά αέρα καθαρού και υγρασίας που φτάνει ως τα πνευμόνια και τα ξεπλένει από τη λάσπη της ημέρας. Βιαζόμουν, αλλά αποφάσισα να καθήσω σε ένα παγκάκι και να απολαύσω το ανέλπιστο για την Αθήνα θέαμα.

Ξαφνικά, γέμισε η ψυχή μου αισιοδοξία, αυτό το συναίσθημα που η πόλη και η περιρρέουσα κατάσταση μου στερούν. Θυμήθηκα εικόνες από ταξίδια στη Σκωτία, στην Κορνουάλη, στη Βόρεια Γαλλία, από περιοχές στις οποίες οι άνθρωποι ζουν ακόμη τις εποχές, από χωριά και πόλεις όπου θα ήθελα να στήσω μια καινούργια ζωή, μακριά από τη ρυπαρή γειτονιά μου. Παρόμοια χρώματα, παρόμοια η φρεσκάδα στην ατμόσφαιρα, και εντός μου η χαρά που ξυπνούν οι όμορφες και φιλικές προς τον άνθρωπο εικόνες. Εκείνο το ολιγόλεπτο διάλειμμα στη μικρή, τοσοδούλικη, αλλά ανεκτίμητη Σκωτία μου (δεν καταλαβαίνω πώς δεν σπεύδει καθημερινά όλη η Αθήνα στο Πεδίον του Αρεως, παρά τού γυρίζει απαξιωτικά την πλάτη) μού έφτιαξε τη διάθεση τόσο, ώστε την επομένη να μη με κρατάει το σπίτι. Ηθελα βόλτα, παρ’ όλο που τα Σάββατα επιδίδομαι σε μπουγάδες, σιδερώματα και άλλα τέτοια… χόμπι.

Τα ανέβαλα και βγήκα να περπατήσω. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα μαγικά που είχε κάνει στην ψυχή μου το φθινοπωρινό άλσος, αλλά γύρω μου κάτι συνέβαινε: μου φάνηκε, έπειτα από πολλούς μήνες μιζέριας, ότι τα πράγματα άλλαζαν προς το καλύτερο. Πολύς κόσμος στους δρόμους («ποτάμι» στην Ερμού), τουρίστες, αλλά και Αθηναίοι, πλήθη και μέσα στα μαγαζιά, στα café και στα εστιατόρια, χαμόγελα και καλή διάθεση. Είχα καιρό να αισθανθώ έτσι ανοιχτόκαρδο το κέντρο της πόλης. Τι συνέβη; Να υποθέσω ότι όλοι εμείς που εκείνη την ημέρα είχαμε βγει στους δρόμους, μετά τα πρώτα ισχυρά σοκ που μας είχε προκαλέσει η κρίση, αρχίζαμε απλώς να προσαρμοζόμαστε στη νέα κατάσταση και να ξαναβρίσκουμε (έστω, μέσα από τα προβλήματα) το χαμόγελό μας και τη διάθεσή μας για βόλτες, για στιγμές ευτυχίας, από εκείνες που έχουμε στερηθεί;

Ασε τις αναλύσεις, σκέφτηκα, και απόλαυσέ το. Αρχισα, λοιπόν, να μπαινοβγαίνω στα μαγαζιά, για χάζι. Αγόρασα φθηνά βιβλία από ένα μπαζάρ, πήρα μερικά κάστανα (χρόνια είχα να φάω, αλλά ξαφνικά τα λιμπίστηκα), μάζεψα διάφορα free press, μύρισα αρώματα (μου έδωσαν και δύο δειγματάκια, μια κρέμα για μετά το ξύρισμα που σε κάνει ίδιο με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δηλαδή φράπα, και ένα τζελ απολέπισης για να απομακρύνω τα νεκρά κύτταρα και τα χαμένα χρόνια) και κατέληξα στο Εθνικό Θέατρο, όπου αποφάσισα να παρακολουθήσω τη νέα παραγωγή του με τον «Ορφέα στον Αδη» του Τενεσί Γουίλιαμς, έργο το οποίο, παρ’ όλο που όπως διάβασα δεν θεωρείται από τα κορυφαία του, εμένα με αγγίζει πάντα βαθιά. Με την ευκαιρία, έβγαλα εισιτήρια και για την «Οδύσσεια» του Μπομπ Γουίλσον (πάντα πολύ καλές οι τιμές του Εθνικού). Ανέβηκα στο φουαγέ της Νέας Σκηνής, με το συμπαθέστατο θεατρικό βιβλιοπωλείο του, και αισθάνθηκα για άλλη μία φορά χαρούμενος που ήμουν σε γενικές γραμμές καλά και θα παρακολουθούσα μια ωραία (ήθελα να ελπίζω) παράσταση.

Παρατηρούσα τον κόσμο: άνθρωποι καλοντυμένοι, ευγενικοί και γελαστοί. Σκέφτηκα ότι και αυτοί, όπως κι εγώ, είχαν μέσα τους θλίψη και ανησυχία, αλλά προσπαθούσαν να μην τους πάρει από κάτω. Σχεδόν συγκινήθηκα. Τι στο καλό έπαθα; – αναρωτήθηκα. Μάλλον ορμονικό θα είναι… Μπήκα στην αίθουσα. Βγήκα δύο ώρες μετά χορτασμένος. Η παράσταση μου άρεσε πολύ. Και η νύχτα, που με περίμενε έξω και μύριζε φθινόπωρο και άνοιξη μαζί, μου άρεσε. Επέστρεψα σπίτι με τα πόδια, βλέποντας τα νέα παιδιά που ήταν μαζεμένα στα στέκια των Εξαρχείων και απολαμβάνοντας κι εγώ το κέφι τους.

Οταν κλείδωσα την πόρτα πίσω μου, σκέφτηκα πως, όχι, δεν είναι ορμονικό, είναι η αυθόρμητη απόφαση του οργανισμού μου να αρχίσει να επικεντρώνει στο ωραίο και αισιόδοξο. Είναι οι αντοχές μου που έπιασαν πάτο και τώρα ανασυντάσσονταν. Είναι μια περίεργη εσωτερική δύναμη που την ενεργοποίησε, θαρρείς, η εικόνα του σιντριβανιού μέσα στο καταπράσινο σκηνικό. Το λένε και οι Ανατολίτες, ότι το νερό που κυλάει είναι καλό φενγκ σούι… Ευχήθηκα η θετική διάθεση να μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Και αποφάσισα αυτή την εβδομάδα να αφήσω στην άκρη ανησυχίες και στενοχώριες και να γράψω κάτι αισιόδοξο. Κάτι για την εν Ελλάδι χαμογελαστή πλευρά της ζωής, την οποία σχεδόν έχουμε ξεχάσει. Κι αν αυτό ίσως ακουστεί… επιλογή πολυτελείας από εκείνους που αντιμετωπίζουν πολύ πιο σημαντικά προβλήματα από εμένα, όχι δεν είναι. Είναι, θα έλεγα, η απλή γραμματική της καθημερινής επιβίωσης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk