Πάνω σε έναν ξένο στίχο

Πάνω σε έναν ξένο στίχο | tovima.gr

-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια, Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε. Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε; Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς. Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες. Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

(Μανώλης Αναγνωστάκης, Ποιητική)

Η 28η Οκτωβρίου – θα τολμήσω να το πω – είναι η μέρα των αντιδραστικών. Αντιδραστικοί δεν ήταν και οι Έλληνες που τόλμησαν να τα βάλουν με μια πανίσχυρη πολεμική μηχανή το 1940; Δεν χρειαζόταν θάρρος, ἰσως και λίγο θράσος, για να αντιδράσεις τότε; Κι όμως οι Έλληνες αντέδρασαν. Είπαν το δικό τους ΟΧΙ και τα υπόλοιπα τα ξέρουμε. Αυτά τουλάχιστον δεν τόλμησαν να τα αγγίξουν και να τα νοθεύσουν στο βιβλίο της ιστορίας που διδάσκεται στο δημοτικό.

Η 28η Οκτωβρίου, λοιπόν, είναι η μέρα των αντιδραστικών. Ένας άλλος μεγάλος αντιδραστικός της ποίησης, της δημιουργίας, της διανόησης, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, με λέξεις που καρφώνονται σαν πρόκες σημαδεύει όλους εκείνους τους ρήτορες της εποχής του αλλά και της δικής μας εποχής που ξεπούλησαν αξίες, ιερά και όσια για μια καρέκλα. Που προσπάθησαν να περιπαίξουν τον λαό. Να καπηλευτούν τους αγώνες του. Να εκμεταλλετούν στις ανησυχίες του, τους φόβους και τις αγωνίες του.

Ο αντιδραστικός μου φίλος, ο Μανώλης ο Αναγνωστάκης, φωνάζει και σήμερα… … φωνάζει και σήμερα που ο φασισμός αναβιώνει και γιγαντώνεται. Μπορεί να μην έχουμε Χίτλερ σήμερα – έχουμε όμως άλλα δεινά. Γιατί δεν είναι μόνο η ανησυχητική, όντως, άνοδος του εκλογικού εκτοπίσματος της «Χρυσή Αυγή» που δείχνει ότι ο φασισμός κερδίζει έδαφος στην Ελλάδα, αλλά και παντού στην Ευρώπη.

Η στοχοποίηση και φτωχοποίηση λαϊκών μαζών είναι φασιμός. Η μετατροπή λαών περήφανων, όπως η Ελλάδα, σε προκεκτοράτα διεθνών τοκογλύφων και οικονομικών δολοφόνων είναι άλλη μια όψη ενός χυδαίου οικονομικού φασισμού. Το να προδίδεις εξακολουθητικά τις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού σου δεν είναι δείγμα ηγεσίας. Είναι άλλη μια όψη φασισμού.

Σήμερα περίσσοτερο παρά ποτέ πρέπει να ακούσουμε την κραυγή του φίλου μου, του Μανώλη Αναγνωστάκη. Η κραυγή του, κλεισμένη σε λίγους στίχους μέσα, είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στη «γλυκανάλατη» πολιτική αγυρτεία που κατατρέχει τον ελληνισμό σήμερα. Αυτήν την ίδια «ελαφρο-παραπολιτική» κομπανία που ετοιμάζεται σε λίγες μέρες να καταφέρει ακόμα ένα βαρύ χτύπημα στον ελληνικό λαό. Το ΟΧΙ πρέπει να το ξαναπούμε. Και αν δεν τα καταφέρει να το πει τελικά ο Φώτης, θα το πει ο Μήτσος, ο Κώστας, ο Αλέξης, η Μαρία, η Γεωργία, η Δανάη και πολλοί άλλοι…

Χρόνια Πολλά, Έλληνες! Και το κεφάλι ψηλά, όπως και τότε!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk