on air

Ξεκίνησα να βλέπω τον τρίτο κύκλο του σίριαλ «Walking Dead» («Ζωντανοί νεκροί»), ο οποίος δεν προβάλλεται ακόμη από την ελληνική τηλεόραση, με τις απαραίτητες πίτσες, jacket potatoes, κόκα κόλες και άλλα ανθυγιεινά αλλά ταιριαστά με την τηλεδιασκέδαση εδέσματα. Η όρεξη μου κόπηκε γρήγορα.

on air | tovima.gr
Ξεκίνησα να βλέπω τον τρίτο κύκλο του σίριαλ «Walking Dead» («Ζωντανοί νεκροί»), ο οποίος δεν προβάλλεται ακόμη από την ελληνική τηλεόραση, με τις απαραίτητες πίτσες, jacket potatoes, κόκα κόλες και άλλα ανθυγιεινά αλλά ταιριαστά με την τηλεδιασκέδαση εδέσματα. Η όρεξη μου κόπηκε γρήγορα. Οσο κι αν αγαπάς τα θρίλερ, όσο γερό στομάχι κι αν (θεωρείς ότι) έχεις, πόσα ανοιγμένα κεφάλια, πόσες ξεντεριασμένες κοιλιές, πόσα κομμένα άκρα να αντέξεις; Αναφέρομαι σε βία τόσο ακραία και… συμπυκνωμένη (δευτερόλεπτο και ξεκοίλιασμα) που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί σε σίριαλ. Η αποστροφή μου δεν αφορά τους μεταμορφωμένους σε ζόμπι κομπάρσους, και είμαι αρκετά μεγάλο παιδί ώστε να μην υποβάλλομαι από τέτοιες κατασκευασμένες σκηνές και γνωρίζω ότι ζόμπι δεν υπάρχουν.
Εκείνο που ένιωσα ότι δεν άντεχα, ακόμα και ότι με πρόσβαλλε ως τηλεθεατή, ήταν η επιμονή στην κτηνωδία και η «αποθέωση» των δολοφονικών – κανιβαλιστικών ενστίκτων των ολοζώντανων πρωταγωνιστών: Ανθρώπων που με δικαιολογία τον αγώνα τους για επιβίωση μετατρέπονται σε τέρατα πιο άκαρδα από τα ζόμπι, μέσα από ένα καταιγιστικό όργιο βίας, σωματικής και ψυχολογικής. Ανάμεσά τους ένα δεκάχρονο παιδί που με ύφος τουλάχιστον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και με τις ευλογίες των δικών του σκοτώνει και, είναι εμφανές, το απολαμβάνει.
Παρατηρώντας το να έχει βρει στο όπλο του τον καλύτερο (και μοναδικό) φίλο της ζωής του, επανήλθαν στη σκέψη μου περιπτώσεις αμερικανών μαθητών που επηρεασμένοι από ανάλογα «σόου» παίρνουν τις καραμπίνες των γονιών τους και γαζώνουν συμμαθητές και δασκάλους τους. Την ίδια στιγμή, διαπιστώνοντας ότι το βασισμένο στο αξιόλογο κόμικ των Ρόμπερτ Κίρκμαν, Τόνι Μουρ και Τσάρλι Αντλαρντ σίριαλ γίνεται όλο και πιο άγριο – ακραίο, σκέφτηκα ότι δεν μπορεί όλη αυτή η βία, όλο αυτό το σπλάτερ (όπως η σκηνή όπου ο κεντρικός πρωταγωνιστής κόβει το πόδι ενός φίλου του με τσεκούρι, ενώ το… θύμα του έχει τις αισθήσεις του) να σερβίρονται ως ψυχαγωγία. Ομως, στους «Ζωντανούς νεκρούς» η υπερβολή πρωταγωνιστεί, το παιχνίδι έχει ξεφύγει από τα όρια και ο στόχος (η ανάδειξη του συμβολικού περιεχομένου του κόμικ, που αφορά τον αγώνα του καλού με το κακό που βρίσκεται γύρω μας αλλά και εντός μας) είχε πνιγεί σε λίτρα αίματος.
Θυμάμαι τον Χίτσκοκ που έλεγε πόσο πιο ενδιαφέρον (και… κομψό) είναι να υπαινίσσεσαι τη φρίκη από το να τη σερβίρεις ωμή. Πράγματι, δεν είναι μόνο τι θες να πεις, αλλά πώς το λες, ειδικά σήμερα, στην εποχή των παιδιών που είναι όλο και πιο απροστάτευτα στην από Internet και τηλεοράσεως βία. Στην εποχή ανθρώπων όπως ο μακελάρης του Ντένβερ (στην πρεμιέρα του νέου «Μπάτμαν» με τα δεκάδες θύματα, αν θυμάστε) και όλων εκείνων που θέλουν όταν μεγαλώσουν να του μοιάσουν.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk