Το φιλί του φασισμού

Εδώ και καιρό η επικαιρότητα έχει ξεφύγει. Μια σειρά από όλο και πιο περίεργες ειδήσεις περνούν από μπροστά μας, καταφέρνοντας να μας εξοικειώσουν με τον παραλογισμό. Ολα τα πράγματα συνηθίζονται αν επαναληφθούν. Ακόμη και η παράνοια που ακολουθεί.

Το φιλί του φασισμού | tovima.gr

Ολα ξεκίνησαν από μια καψούρα. Πριν από χρόνια, ένας τύπος με αρκετό ελεύθερο χρόνο, ένα μεγάλο σαράκι στην καρδιά και έναν περίτεχνο γραφικό χαρακτήρα ξεκίνησε να αφήνει ραβασάκια απόγνωσης σε κάθε τοίχο. «Βασανίζομαι…» ξεκίνησε να γράφει σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια και το έγραψε τόσο πολλές φορές, που στο τέλος το ξεπέρασε. Αν η πόλη ήταν διαφορετική, μπορεί να είχε περάσει απαρατήρητο, να ήταν κλισέ ή απλώς ενοχλητικό, κάπως σαν ένα λαϊκό τραγούδι για ερωτικούς καημούς που ακούγεται στις 8.00 το πρωί. Επειδή, όμως, η πόλη μας έχει μια ροπή προς το δράμα και το μελό, το «Βασανίζομαι…» εδώ και χρόνια είναι το ιδανικό ανάγνωσμα όταν την περιδιαβάζεις, κάπως σαν να συμπληρώνει τις σκέψεις σου.

Οι τοίχοι κοντά στην Αλεξάνδρας, στη ΓΑΔΑ, έχουν και αυτοί τα σημάδια από την πιο διάσημη αστική καψούρα των τελευταίων χρόνων. Εκεί, όμως, η έννοια ξεφεύγει από τα δυσεπίλυτα ερωτικά και αγγίζει την πραγματικότητα με έναν οργουελιανό τρόπο. Γιατί εκεί βασανίζονται άνθρωποι, όχι πληγωμένες καρδιές.

Εδώ και καιρό η επικαιρότητα έχει ξεφύγει. Μια σειρά από όλο και πιο περίεργες ειδήσεις περνούν από μπροστά μας, καταφέρνοντας να μας εξοικειώσουν με τον παραλογισμό. Ολα τα πράγματα συνηθίζονται αν επαναληφθούν. Ακόμη και η παράνοια που ακολουθεί.

Η ιστορία είναι γνωστή: πριν από ημέρες, 25 συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην Ασφάλεια Αττικής. Συμμετείχαν σε μια αντιφασιστική πορεία που εξελίχθηκε σε μάχη με την απέναντι πλευρά. Κάποιοι ήταν ήδη χτυπημένοι κατά τη σύλληψή τους, κάποιοι άλλοι είχαν πέσει χτυπημένοι από το Taser ενός αστυνομικού, ένα όπλο που παραλύει προσωρινά τα πόδια. Στη λεωφ. Αλεξάνδρας, δίπλα από το Θέμιδος Μέλαθρον, οι 25 αναγκάστηκαν να γδυθούν, να σκύψουν, να μείνουν όρθιοι για ώρες, να ακούσουν αστυνομικούς να τους λένε πως «θα πεθάνετε όπως οι παππούδες σας στον Εμφύλιο», να πιουν νερό από την τουαλέτα, να μην έχουν επαφή με τους δικηγόρους τους και να ακούν απειλές από εκπροσώπους του νόμου πως «θα δώσουμε τα ονόματά σας στη Χρυσή Αυγή για να σας κανονίσει». Πέντε ημέρες μετά, το Νoμπέλ Ειρήνης κατέληγε στην Ενωμένη Ευρώπη, γιατί το καλό χιούμορ γίνεται πάντα όταν δεν γελάς.

Να πιστέψουμε πως όλα αυτά είναι υπερβολές. Πως όλα αυτά είναι αποκυήματα φαντασίας ανθρώπων που έχουν δει υπερβολικά πολύ Χόλιγουντ. Πως είναι συλλογικές φαντασιώσεις ανταρτών του 21ου αιώνα. Αλλά, προτού καταλήξουμε σε συμπεράσματα, δεν πρέπει να το ψάξουμε; «Οχι» απαντά η κυβέρνηση και συνεχίζει τη ζωή της.

Οταν το θέμα βγήκε στην επιφάνεια, πρώτα από ερώτηση πέντε βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή και ύστερα από το πρώτο θέμα της εφημερίδας «The Guardian», που εξελίσσεται σε μεγάλο εχθρό της ελληνικής κυβέρνησης, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Δένδιας, αντέδρασε με μια περήφανη επαρχιώτικη στουθοκαμηλική τακτική: Διέρρευσε πως «θα κάνει αγωγή στον “Guardian”», μια κίνηση που δεν θα αναλάμβανε ούτε ένας αυτοκτονικός δικηγόρος με αναδουλειές, και επιτέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ με τη λογική πως «δεν βοηθάει τη νομιμότητα». Η μπάλα πετάχτηκε στην εξέδρα, η υπόθεση πήγε στο αρχείο και άλλο ένα λιθαράκι συνήθειας στον παραλογισμό προστέθηκε σε αυτό το σαθρό οικοδόμημα.

Είναι φανερό πως η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή δεν έχει τίποτα να πουλήσει επικοινωνιακά. Ούτε οικονομικά, ούτε κοινωνικά, ούτε πολιτιστικά. Είναι φανερό επίσης πως το μόνο που προσπαθεί να πουλήσει είναι μια αμήχανη – κυρίως τηλεοπτική – αίσθηση ασφάλειας, με αστυνομικές επιχειρήσεις σε καταυλισμούς, στρατόπεδα συγκέντρωσης και επιχειρήσεις-σκούπα. Πρέπει, όμως, να προσέξει: άλλο η αίσθηση ασφάλειας, άλλο η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλο η εικόνα του υπουργού να εγκαινιάζει κλιματιζόμενα στρατόπεδα, άλλο η παραδοχή της φρίκης διά της αδράνειάς του.

Την προηγούμενη εβδομάδα, η επικαιρότητα ασχολήθηκε (δικαίως) με δύο περιπτώσεις φίμωσης. Η πρώτη για την παράσταση «Corpus Christi» και η δεύτερη με τη λογοκρισία ενός γκέι φιλιού στη μετάδοση της σειράς «Downton Abbey» από την κρατική τηλεόραση. Εξαιρετικά σημαντικά και τα δύο. Ξεσήκωσαν αντιδράσεις από προοδευτικά μυαλά, δημιούργησαν αντισυγκεντρώσεις, ερέθισαν την κοινωνία. Σωστό, αλλά λίγο.

Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που σοκάρεται περισσότερο με ένα γκέι φιλί και μια θεατρική παράσταση παρά από το γεγονός πως πολίτες της ξυλοκοπούνται στο κέντρο της Αθήνας. Η είδηση αυτή που μας έφερε λίγο πιο μακριά από την Ευρώπη, λίγο πιο κοντά στο Αμπου Γκράιμπ, ξεχάστηκε, θάφτηκε από τον γενικό παραλογισμό. Δεν ενόχλησε όσο έπρεπε, δεν πούλησε αρκετά. Το «Βασανίζομαι» είναι πλέον ξεπερασμένο, σαν μια παλιά αγάπη που ξεχάστηκε. Το σωστό είναι «Μας βασανίζετε» – τη λογική, την αισθητική, την ελευθερία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αν υπάρχει η ευκαιρία, και το σώμα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk