Οι ταινίες της εβδομάδας: Ο παράδεισος του μαυροπίνακα

Ενώ ο «Θεός αγαπάει το χαβιάρι» του Γιάννη Σμαραγδή εξακολουθεί να καλεί κοινό, τρεις νέες ταινίες αναζητούν τον χώρο τους στις αίθουσες: κυριολεκτικά «Εξαιρετικός κύριος Λαζάρ» που προτάθηκε εφέτος για το ξενόγλωσσο Οσκαρ, μια τέταρτη κινηματογραφική περιπέτεια του Αστερίξ αλλά και η γερμανίδα «Μπάρμπαρα» που επιστρέφει στην εποχή της διχοτομημένης Γερμανίας θυμίζοντας κάπως τις «Ζωές των άλλων» αλλά με ισχυρότερους εσωτερικούς ρυθμούς

{{{ moto }}}

Lazhar στη γλώσσα των Αλγερινών σημαίνει τυχερός, όπως ακούμε στην ταινία του Φιλίπ Φαλαρντό «Ο εκπληκτικός κύριος Λαζάρ» («Monsieur Lazhar», Καναδάς, 2012). Και πραγματικά, ο κ. Λαζάρ της ιστορίας δείχνει να είναι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Μετανάστης στον Καναδά, με το που ζητά δουλειά δασκάλου στο σχολείο όπου η προκάτοχος της θέσης του αυτοκτόνησε, την κερδίζει! Χωρίς συστάσεις, χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου, χωρίς προϋπηρεσία. Μόνος του. Πού ακούστηκε κάτι τέτοιο και δη στις μέρες μας;

Αν πάντως ο Λαζάρ είναι μια φορά τυχερός, τότε τα παιδιά της τάξης του είναι χίλιες φορές τυχερά που τον έχουν δάσκαλο. Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν ο Λαζάρ είναι αληθινός. Γιατί μοιάζει με άγγελο! Κάτι το αγγελικό βρίσκεις στη γενικότερη συμπεριφορά του. Σαν άγγελος, εμφανίστηκε από το πουθενά στο σχολείο. Δεν βλέπουμε ποτέ από πού ακριβώς ήρθε – απλώς ήρθε. Δεν διαμαρτύρεται ποτέ και δεν θέλει παρά να προσφέρει το καλό και μόνον. Τα παιδιά τον πειράζουν, εκείνος υπομένει. Ακόμα και το φλερτ που αναπτύσσεται δειλά-δειλά με μια άλλη δασκάλα διακρίνεται από μια παιδική αθωότητα.

Ακολουθώντας την παράδοση ταινιών όπως το Αντίο κύριε Τσιπς» ή «Στον κύριό μας με αγάπη» αλλά απογυμνωμένος από το στοιχείο του μελό ο «κ. Λαζάρ» είναι το πορτρέτο του ιδανικού δασκάλου για την εποχή μας και ο ηθοποιός που τον υποδύεται, ο Αλγερινός Μοχάμεντ Φελάγκ, μια μεγάλη αποκάλυψη. Οπως αποκάλυψη είναι η ίδια η ταινία του Φαλαρντό που εφέτος βρέθηκε στην πεντάδα για το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας χάνοντας το βραβείο από το «Ενας χωρισμός» του Ασγκάρ Φαρχαντί.

Μια ευφυής έκπληξη προς το τέλος της ταινίας και ο χειρισμός των παιδιών, συντελούν στο να μείνει αξέχαστο το τελικό αποτέλεσμα. Πραγματικά, σπανίως βλέπουμε τόσο φυσικές και συγχρόνως επαγγελματικές ερμηνείες από πιτσιρίκια του Δημοτικού. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε με ενθουσίασε για τελευταία φορά ομαδικό παιδικό παίξιμο και δυσκολεύομαι. Ενδεχομένως στα «Παιδιά της χορωδίας» γιατί στο «Ανάμεσα στους τοίχους» του Λοράν Καντέ τα παιδιά ήταν μεγαλύτερα (Γυμνάσιο).
Βαθμολογία: 4
Αίθουσες: ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΑΒΟΡΑ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – GAZARTE

Ο καλύτερος κινηματογραφικός Αστερίξ

Δεν είμαι φαν των κινηματογραφικών ταινιών Αστερίξ με ζωντανούς ηθοποιούς αλλά συγκριτικά μιλώντας, η τέταρτη ταινία αυτής της σειράς που βλέπουμε σήμερα είναι η πιο αξιόλογη όλων – κάτι που από μόνο του μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία αφού συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Μετά την πρώτη ταινία αρχίζει η φθίνουσα πορεία.
Και όμως, ο «Αστερίξ και ο Οβελίξ στη Βρετανία» («Astérix et Obélix: Au service de Sa Majesté», Γαλλία, 2012) του Λοράν Τιράν δείχνει να είναι η πιο ώριμη και cool ταινία «Αστερίξ» ως τώρα. Οι δυο Γαλάτες ταξιδεύουν στη Βρετανία προκειμένου να βοηθήσουν τους γείτονές τους στην αντιμετώπιση του Ιουλίου Καίσαρα (απολαυστικός ο Φαμπρίς Λουκινί, πλάθει έναν Καίσαρα αλαζόνα και ταυτοχρόνως αφελή – ακριβώς όπως στο κόμικ των Ουντερζό – Γκοσινί).

Αυτή τη φορά ο θόρυβος έχει ελαττωθεί, οι ηθοποιοί δεν αναλώνονται σε γκριμάτσες και το χιούμορ είναι σαφώς πιο φινετσάτο, χωρίς τις χοντράδες των προηγούμενων ταινιών. Ο Οβελίξ δεν αντέχει τη βρετανική κουζίνα (πού ακούστηκε αγριογούρουνο με σάλτσα μπακαλιάρου!) και μέσα σε όλα η βασίλισσα της Βρετανίας έχει το πρόσωπο της απόλυτης… Γαλλίδας, της Κατρίν Ντενέβ (η οποία σε αυτό το πέρασμα έχει μια πολύ πιο φροντισμένη εικόνα συγκριτικά με την αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας στο «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι»).

Το φιλμ υιοθετεί ως και ιδέες που θυμίζουν σύγχρονη εποχή. Παράδειγμα ο έλεγχος του Καίσαρα από τη ρωμαϊκή… τρόικα που ζητεί να μάθει γιατί η Κλεοπάτρα δεν πλήρωσε τα μεταφορικά της!
Το μόνο μείον της ταινίας (πέραν του κάθε άλλο παρά απαραίτητου 3D) ίσως να είναι το γεγονός ότι ο ρόλος του Αστερίξ είναι σχετικά υποβαθμισμένος και στο πρόσωπο του Εντουάρ Μπαέρ, ενός ηθοποιού πάνω στον οποίο όλα δείχνουν ψεύτικα – από το μουστάκι και την περούκα μέχρι τα δόντια.
Βαθμολογία: 3
3D ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΑΘΗΝΑΣ : ODEON ΟΠΕΡΑ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΕΛΛΩ – 3 ΑΣΤΕΡΙΑ ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ – ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΔΑΦΝΗ – ΒΑΡΚΙΖΑ – ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ 5 – ODEON STAR CITY – STER ΙΛΙΟΝ – VILLAGE MALL 2 – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE ΜETRO MALL ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
3D ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – VILLAGE COSMOS
2D ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΑΘΗΝΑΣ: ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ – ΑΕΛΛΩ – ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX – ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ – ODEON STAR CITY – STER ΙΛΙΟΝ – VILLAGE MALL – VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ – VILLAGE ΡΕΝΤΗ – VILLAGE ΜETRO MALL ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
2D AIΘΟΥΣΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – VILLAGE COSMOS

Κάποτε στην Ανατολική Γερμανία
Με φόντο τη δεκαετία του 1980 όταν ο Ψυχρός Πόλεμος διατηρούσε ακόμη τη Γερμανία χωρισμένη στα δυο, η Νίνα Χος, μια από τις πιο πολύτιμες γερμανίδες ηθοποιούς των τελευταίων χρόνων, υποδύεται την ηρωίδα του τίτλου της ταινίας «Μπάρμπαρα» («Barbara», Γερμανία, 2012).
Η Μπάρμπαρα είναι μια ανατολικογερμανίδα γιατρός η οποία δουλεύει μεθοδικά την αποσκίρτησή της προς τη Δύση έχοντας μετατεθεί δυσμενώς σε κάποιο χωριό της πατρίδας της, της Ανατολικής Γερμανίας.
Συνδυάζοντας το σασπένς με το ψυχολογικό δράμα και χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες ή προφανείς λύσεις ο σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτσολντ, με τη βοήθεια του ψυχρού αλλά καθαρού προσώπου της Χος (μούσας του σε αρκετές ταινίες), έφτιαξε ένα ήσυχο και ατμοσφαιρικό ψυχολογικό δράμα στο οποίο η ανθρωπιά βρίσκεται κρυμμένη στη σκιά του φόβου.
Με τον διεισδυτικό φακό του, ο Πέτσολντ, άτυπος βαρόνος στο Νέο Κύμα του σύγχρονου γερμανικού κινηματογράφου που γεννήθηκε και ωρίμασε στην προηγούμενη δεκαετία, αναμοχλεύει ζητήματα όπως η ελευθερία, η ταυτότητα αλλά και η προδοσία τα οποία είχε θίξει με πιο γλαφυρή αφήγηση η κλασική πλέον γερμανική ταινία «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνενσμαρκ.
Η «Μπάρμπαρα» κατά κάποιον τρόπο είναι μια πιο «εσωτερική» εκδοχή του ιδίου θέματος.
Βαθμολογία: 3
Αίθουσες: ΙΝΤΕΑΛ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
ΒημαTV
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk