Ρέκβιεμ για ένα Πρόχειρο Έθνος

Ρέκβιεμ για ένα Πρόχειρο Έθνος | tovima.gr

Η εφαρμογή των αιματηρών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα των βίαιων μνημονίων, γεννάει το ερώτημα γιατί η χώρα είναι ανήμπορη να ξεφύγει την ασύμμετρη παρουσία της κοινωνικής καταστροφής που την ισοπεδώνει με φόρους και χαράτσια και την δένει στην απόγνωση; Αλλά πως να ξεφύγει από την καταστροφή όταν τα αίτια κρύβονται στις πράξεις των πολιτικών κομμάτων οι οποίες ποτέ δεν είχαν επαφή με τους πολίτες;

Πως να ξεφύγει από την βία της καταστροφής όταν ο μεσιτικός συνδικαλισμός και η εγωκεντρική μας ηθική συνδέουν την ανάγκη της κοινωνικής μέριμνας με την συστημική ελαφρότηα των κομμάτων που βρίσκονται προσκολλημένα στις εξουσιαστικές τους συχνότητες; Πως να ξεφύγει από την σταχυολογία των «ευγενών» που συμμερίζονται την αδικία με επικοινωνιακές προκαταλήψεις οι οποίες ξεπερνούν τα όρια της κοροιδίας; Πως να ξεφύγει από τους νάρκισσους όταν γλύφουν το αίμα του Έθνους σε μια πρόσοψη ταξικών συμφερόντων;

Ίσως όλοι οι παρόντες της Ελληνικής επικράτειας θα πρέπει να σταματήσουν το κραυγαλέο μοιρολόι για την καταστροφή της Ομηρικής πατρίδας. Να αποφασίσουν γιατί εξαρτώνται από την φρουρά της κομματικής παλίρροιας, η οποία όχι μονάχα νοιάζεται αν είναι στην πλευρά των νικητών, αλλά και εξασκεί τέτοια καταρακτώδη κοινωνική χειραφέτηση, ώστε οι ‘έξυπνοι’ και οι επιτήδειοι να καταχράζονται τα κοινά συμφέροντα των πολιτών, επειδή επενδύουν στην ανύπαρκτη συμμετοχή της συνέναισης αυτού του πρόχειρου Έθνους που έμαθε να χορεύει με πάθος ένα φτηνό ζειμπέκικο ανάξιο του θρήνου.

Η κομματική δημοκρατία μας είναι ένας ανολοκλήρωτος φασισμός που χρησιμοποιεί την δημόσια δύναμη για να επιτύχη εθνικούς σκοπούς. Είναι μια πεθαμένη δύναμη που προσπαθεί σαστισμένη να ανακτήσει πολιτικές επάρκειας για να επιβιώσει. Στον χλευασμό της δείχνει ότι δεν μπορεί να φτιάξει πρακτικές προτάσεις για την επιβίωση του Έθνους, γιατί δεν έχει το ένστικτο να αιστανθεί ότι η ιστορία των κομμάτων εϊναι μνήμη του παρελθόντος κι όχι πρόθεση που θα δημιουργήση την ώθηση προς το μέλλον.

Η καταστροφή ως είδος ανασυγκρότησης θα ήταν δυνατή εάν τα κριτήρια αναγέννησης του Έθνους είχαν αδιάτρητους στόχους και σκοπούς για την εξασφάλιση του μεταρρυθμιστικού ζητήματος, το οποίο δεν τολμά να γίνει πράξη και πραγματικότητα, διότι εξαναγκάζει κάθε κομματικό παράγοντα να βγει από τα προστατευτικά του σύνορα. Να δεσμευτεί με νέες ηθικές και παραδείγματα που έχουν στόχο την εξέλιξη των κοινωνικών τάξεων, με όλη τους την ανισότητα, κι όχι την ατυχή κομματική παρέλαση με τους ποσοτικούς ηγέτες που ψάχνουνε οράματα και παρουσιάζουν το παρελθόν ως μέλλον, έστω κι αν παραμένουν στα μάτια του κόσμου αποπλανητικές φιγούρες που κουβαλάνε μεθόδους οι οποίες διαιρούν την ιδιοκτησία και το εισόδημα.

Η κοινωνία μας δύναται να δυναμώσει όταν οι πολιτικές δυνάμεις προέλθουν από τίμιους ανθρώπους που δημιούργησαν και έχουν το σθένος και την γνώση να τροποποιήσουν τους θεσμούς. Παράλληλα οι αλλεπάληλες κρίσεις δηλώνουν ότι είμαστε κοινωνία που την κουμαντάρει ο ψυχικός πόνος παρά η λογική της συνεργασίας. Ο εγωκεντρισμός μας βασίζεται σε συμπεριφορές αναγνώρισης και συνάθροισης συμφέρόντων που απορρίπτουν την έννοια της συμμετοχής.

Διατηρούμε μια κουλτούρα που δεν έχει σχέση με τους συλλογικούς σκοπούς, την καλωσύνη και τις αξίες. Η δημοκρατία μας αποτελείται από επαρχιακές οπισθοδρομικές νοοτροπίες οι οποίες προσπαθούν να συνδέσουν μαζί με την βυζαντινή ορθοδοξία της πρόνοιας, που μένει στο επίπεδο της γενικότητας (λ.χ ο Θεός είναι μεγάλος), πρότυπα που απαιτούν επικοινωνιακό διαλόγο και συμμετοχή για την εξέλιξη των τάξεων. Έτσι οι πολιτικές να εξελιχθεί το Εθνος σε μια δεδομένη καταναλωτική αυταπάτη μοντερνισμού δίχως την δυνατότητα της ποιοτικής αυτοκριτικής , γέννησαν ένα σύστημα αυτο-δικαιολογίας που ακόμα παράγει την δική του λογική η οποία ευθύνεται για την σημερινή κατάντια.

Η κοινωνική ιστορία μας υπενθυμίζει ότι πάντα αδυνατούμε ως λαός να ταυτηστούμε με την κοινωνική ισότητα και το συμβόλαιο των ανθρώπινων σχέσεων. Πάντα βολευόμαστε με ενέργειες οπισθοφυλακής των οποίων οι πτυχές της προόδου και ανάπτυξης δεν προβλέπουν τις απεριόριστες πιθανότητες επιμήκυνσης του μέλλοντος. Απεναντίας, κλείνουν τις πόρτες προς πολίτες ανεξάρτητου δόγματος, τάξης και φυλής.

Η Ελλάδα πρέπει να γίνει Έθνος με νόημα και σκοπό κι όχι να παραμείνει μια ανήσυχη συμβίωση στην βούληση της Ευρώπης. Έστω κι αν η δημοκρατία μας γέρασε από την αδειοσύνη, την ασάφεια, και την ασωτία, έστω κι αν υποσχόμαστε πειθαρχία και δέσμευση προς την κοινωνική ευθύνη, έστω κι αν δεχόμαστε ότι είμαστε όργανα του μηδενισμού και της λαικιστικής θέλησης, έστω κι αν έχουμε χάσει επαφή με τον αιώνιο κανόνα του καλού και της δικαιοσύνης. Η αγωνιώδη βούληση της ελληνικής κοινωνίας να συντηρεί τον εαυτό της με τις υπολλειματικές απόψεις των κομμάτων, την οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι ακόμα δύναται να γίνει μέρος της μεγάλης Ευρωπαικής παράδοσης που απαιτεί υποταγή στο νόμο και ύψιστη συνέναιση στον αγώνα της πρωτοβουλίας.

Η διαρκής αδυναμία των κομμάτων να κατανοήσουν ότι η χώρα κινείται σ΄ένα πλαίσιο ηπειρωτικών διαστάσεων πλέον, έχει καταντήσει αδυσώπητος θρήνος για την καταστροφή της και φέρει την σφραγίδα της απόλυτης απελπισίας. Τυχεροί μεροκαματιάριδες, χρόνιοι άνεργοι, χειραφετημένοι υπαλληλίσκοι, μέσα μαζικής ενημέρωσης που επιβάλλουν δομές εξουσίας αντί να προβάλλουν την συλλογικότητα, αδιάφορες οικοδέσπινες προαστίων, χιουμορίστες που εγγυώνται μετάλια επιτηδιότητας, τεχνοκράτες διάφορων κομματικών μοντέλων που πιστεύουν ότι κατέχουν την πραγματικότητα, απομονωμένοι διανοητές κρυμμένοι μέσα στο λυκόφως του σκεπτικισμού, δημοκράτες πάσης φύσεως και παρίσακτοι της κομματικής επάρκειας, εκφράζουν την οργή τους προς το σύστημα που οι ίδιοι έσπειραν και αλωνίζουν, αφού οι μεστωμένες πράξεις τους δηλώνουν κάτι ψευδές ή κάτι που λείπει.

Η αδυναμία των μεταρρυθμίσεων ερμηνεύει τις αδυναμίες μας. Ως λαός επιδιώκουμε να οικοδομήσουμε μια μεταρρυθμιστική κατασκευή πολιτεύματος πάνω στην οποία πιστεύουμε ότι θα στηριχθεί το Έθνος. Την ίδια στιγμή μοιραζόμαστε μια ήπειρο με τα πιο δυναμικά Έθνη του πλανήτη τα οποία καθορίζουν την νέα τάξη των εποχών. Απαιτούν να διασφαλίσουν πολιτικές πρακτικές στην παγκόσμια τεχνολογική οικονομία, δίχως να είναι προσκολλημένα σε μια ιδιαίτερη κουλτούρα και γλώσσα και να υποφέρουν από τον καταμερισμό της ισότητας και της ελευθερίας. Επιχειρούν να χτίσουν πρότυπα διοικητικής οργάνωσης που θα βαδίζουν πέρα από την ευνουχισμένη νεοφιλελεύθερη έννοια του Έθνος-κράτος, ώστε να μην γίνουν αντικείμενα της ιστορίας τους.

Άραγε, είναι η ροή της μοντέρνας ιστορίας εναντίον μας; Γεννήθηκα στην ιστορική Μακεδονία και είχα ως δεδομένο ότι ανήκω στο Ελληνικό Έθνος. Ο χαρακτήρας της χώρας είναι αυτονόητος. Αν πω ότι είναι Ελληνικός θα ήταν σαν να αρνούμαι ότι είναι Ευρωπαικός. ¨Ομως το να είμαι Έλληνας δεν δηλώνει κάτι σαν μοναδικότητα, αλλά μια πραγματικότητα κατά την οποία πρόκειται να προσαρμοστώ με την νοοτροπία και τον στοχασμό των αισθήσεών της Ευρώπης, αντί να παραμείνω ως κάποιος που μπερδεύει τον κυνισμό με την αμοιβαιότητα και τον ρεαλισμό με την κομματική φαυλότητα.

Είναι η καταστροφή της Ελλάδας αναγκαία; Η κοινωνική μεταρρύθμιση απαιτεί αλλαγή των πραγμάτων, κι όχι την ίδια κορεσμένη πολιτική τακτική των κομμάτων η οποία απωθεί τους πολίτες από την συμμετοχή και την συνεργασία και διώκει την κυριαρχία τους με το μάγγανο της αυτολύπησης. Οι σημερινές κομματικές δυνάμεις σπρώχνουν την κοινωνία σε διαιρετικές τάξεις αντί να στοχοποιούν τα αιτήματα των πολιτών με όρους αλληλεγγύης και συλλογικότητας. Αυτη η πράξη θα ήταν μια ευγενική αρχή για όλα όσα χάθηκαν μέχρι σήμερα.

Το κουράγιο του συνεναιτικού διαλόγου, δύναται να ευδοκιμήσει στην εξελιχτική πορεία των τάξεων ως προέκταση της κοινωνίας μεσα στην απεριόριστη πιθανότητα του μελλοντος. Αυτή η μελλοντική αρχή θα μπορούσε να στηρίξει τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ακόμα κι αν αναγνωρίζονται ως επιτακτική τυραννία αντί ως ευκαιρία, επειδή λαμβάνουν μέρος μέσα σ΄ένα κανόνα αιωνιότητας που δεν επηρεάζεται μονάχα από τον χρόνο αλλά και την αγωγή του καθενός. Η παρούσα μέθοδος της κοινωνικής μεταρρύθμισης δεν είναι το μαρτύριο, αλλά η ωριμότητα διαχείρησης του μαρτυρίου προς την τελική σύνθεση του στόχου. Επομένως η ερώτηση γιατί η χώρα παραμένει ανήμπορη να ξεφύγει την καταστροφή της, η απάντηση βρίσκεται στα σκέλια του κοινωνικού ιστού μας.

Εάν η κοινωνία, με όλα της τα ελαττώματα και τις προσδοκίες δεν αποφασίσει η ίδια να συνεργαστεί και να συμμετέχει στα κοινά δρώμενα ώστε να απαλλαγή από τα κομματικά φέουδα που παραμένουν εγωιστικά, μη συνεργάσιμα, ιδεολογικά άρρωστα και ανίκανα να συνθέσουν τις παραγωγικές δυνατότητες του ανθρώπινου δυναμικού επειδή δεν αναγνωρίζουν τον ρόλο των πολιτών, τότε η χώρα να καταστραφεί. Να καταστραφεί γιατί η ψυχή της Ελλάδας δεν αποτελεί μια επιμέρους κοινωνία στην ανθρώπινη υπεροχή, αλλά την σύνθεση της δημοκοινωνίας η οποία ακόμα κι αν καταστραφεί θα μοιάζει με αρχή μπροστά στα μάτια μας, γιατί η συντριβή που ζούμε είναι η πράγματικότητα της αναγέννησης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk