Των οικιών υμών εμπιπραμένων…

Των οικιών υμών εμπιπραμένων… | tovima.gr

Η έκφραση της αγανάκτησης, απογοήτευσης, απώλειας οραμάτων και γενικά της εμπιστοσύνης σε ένα «σύστημα» αξιών στο οποίο είχαμε «συνηθίσει» να βιώνουμε τις τελευταίες δεκατίες, δείχνει ότι δεν έχει τέλος. 1,5 εκατομμύριο ανέργων, απέλπιδων και εγκλωβισμένων σε ένα πλέγμα υποχρεώσεων που η πλαστή «ευημερία» μας είχε δεσμεύσει να αναλάβουμε, βρίσκονται, περισσότερο από ποτέ με την «πλάτη στον τοίχο».

Δεκάδες χιλιάδες νέων και προσοντούχων πολιτών αντιμετωπίζουν σήμερα την μετανάστευση ως «λύση» στα προβλήματά τους. Υπογεννητικότητα, μείωση του μεριδίου των «γηγενών» στο σύνολο του πληθυσμού, «ξετίναγμα» των υπολειπόμενων πόρων για Κοινωνική Ασφάλιση, Περίθαλψη και Κοινωνικές παροχές, ανειλημμένες υποχρεώσεις της Πολιτείας για την εξόφληση πιστώσεων που στο παρελθόν είχε εισπράξει, επαπειλούμενη ουσιαστική ένδεια σε μυριάδες οικογενειών που είχαν «επενδύσει» σε υπερτιμημένα «σύμβολα» κοινωνικής ανόδου, συνθέτουν αυτό που χαρακτηρίζεται ως «κόλαση».

Πόσο όμως «ισότιμη» είναι η επίπτωση της τρέχουσας συγκυρίας σε όλους αυτούς; Πόσοι πραγματικά κινδυνεύουν –και είναι πάρα πολλοί- ενώ οι «άλλοι» εξακολουθούν να απαιτούν τα «κεκτημένα»;

Χωρίς αμφιβολία, πιστεύω, ότι δεν έχουν όλοι «δίκιο». Τουλάχιστον όσοι απέλαυσαν στο παρελθόν τις εν πολλοίς θεωρούμενες ως «δημοκρατικές» κατακτήσεις, όπως η θεσμική φοροαποφυγή, η ακαταδίωκτη στην ουσία φορο- και εισφοροδιαφυγή, η κίνηση στα «όρια» της νομιμότητας ή και «ηθικής» δικαίωσης της ανομίας, μάλλον πρέπει να σωπάσουν, τουλάχιστον τώρα. Το «όργιο» της αυθαίρετης δόμησης, η απουσία σεβασμού στο Περιβάλλον, η υπερ-προστασία των «δικών» μας έναντι της πλήρους αδιαφορίας για τους «άλλους», η ατιμωρησία των εκμεταλλευομένων την όποια «καρέκλα» έναντι οικονομικών ή ψηφοθηρικών ανταλλαγμάτων κ.λ.π. συνιστούν αυτό που χαρακτηρίζεται «Ελληνική» περίπτωση.

Μία Κυβέρνηση που παραπαίει μεταξύ στοιχειώδους λογικής και απόλυτου παραλογισμού, «στρογγυλεύοντας», παραπέμποντας στις «καλένδες» μέτρα που έπρεπε να είχαν ληφθεί «χθες», απολογείται, όχι τόσο για τις πράξεις και τις παραλείψεις του παρελθόντος όσο για την έλλειψη αποφασιστικότητας. Ο απλός σκεπτόμενος πολίτης, αμέτοχος των όσων συνέβησαν στο παρελθόν, μη μετέχοντας ουδόλως στην διανομή των «ιματίων» ενός ρακένδυτου κράτους, παρακολουθεί αδρανής την διελκυστίνδα του αθλήματος μεταξύ «μνημονιακών-αντιμνημονιακών», «πατριωτών και ανεξαρτήτων-ξενόδουλων και πρακτόρων».

Η αντιπολίτευση, απαρτιζόμενη κατά βάση από «αποπαίδια» της πρόσφατης ευμάρειας, γραφικών έως παρανοϊκών εφευρετών «συνωμοσιών» και «ψεκασμών», ακραίων και μισητών –στο παρελθόν- κοσμοθεωρητών, εμφανίζεται ως «σωτήρας». Το ποιος ακριβώς θα σώσει ποιόν, μάλλον θα το κρίνει η ιστορία.

Το «σκάφος» απλώς πρέπει να ενεργήσει «αβαρία», προκειμένου να σωθεί το πολύτιμο «φορτίο» του. Το τελευταίο δεν είναι παρά το εθνικό απόθεμα αξιοπρέπειας, στοιχειώδους λειτουργίας, προστασίας των πραγματικά αδυνάμων, μέριμνας για τους μη-έχοντες, προοπτικής για τις γενεές που τώρα βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ Ελπίδας και Μηδενισμού. Πόσο χρειάζεται πια για να πεισθούμε ότι τα «ψέματα» τελείωσαν;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk