H τέχνη του βρισίματος

Πριν από λίγες ημέρες ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Βαγγέλας για τους φίλους, ο άνθρωπος που λέγεται ότι στους διαδρόμους της Βουλής έπιανε τα αχαμνά του για να δείξει την εκτίμησή του σε πολιτικό του αντίπαλο, μιλούσε δυνατά για πέη, παντελόνια και άλλα τέτοια βαρβάτα όταν θίχτηκε η φορολογική του αξιοπιστία.

H τέχνη του βρισίματος | tovima.gr

Πάντα έβριζε, αλλά εκείνη τη φορά το είχε παρακάνει. Ο Μαρκ Τουέιν απολάμβανε πραγματικά μια σειρά καλών, ενοχλητικών, βαρύτατων βρισιών που είχε μάθει στις όχθες του Μισισιπή, ωστόσο η γυναίκα του έβρισκε αυτή τη συνήθεια απωθητική. Και όπως όλες οι καλές γυναίκες, αποφάσισε να τον τιμωρήσει με ομοιοπαθητική. Σημείωσε καθεμία από τις απεχθείς λέξεις και του τις διάβασε δυνατά εκεί που δεν το περίμενε: «Είναι πράγματι ενοχλητικό να το ακούς», της απάντησε με αυτό το φλέγμα που μπορεί να σπάσει νεύρα, «γιατί μπορεί να χρησιμοποίησες τις σωστές λέξεις, αλλά δεν ξέρεις τον ρυθμό…». Το καλό βρίσιμο είναι τέχνη, το είπε και ο Τουέιν, που στο νεκροκρέβατό του εξήγησε πως «αν δεν μπορώ να βρίσω στον Παράδεισο, καλύτερα να μην πάω». Το κακό βρίσιμο είναι απλώς επίδειξη ανοησίας. Και, κάπου εδώ, μεταφερόμαστε από τον Μισισιπή του προηγούμενου αιώνα, στο Σύνταγμα του 2012. Εκεί όπου το κακό βρίσιμο είναι η νέα εθνική μας αφήγηση.

Η είδηση έχει ήδη ξεχαστεί κάτω από τον ορυμαγδό της επικαιρότητας. Πριν από λίγες ημέρες ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Βαγγέλας για τους φίλους, ο άνθρωπος που λέγεται ότι στους διαδρόμους της Βουλής έπιανε τα αχαμνά του για να δείξει την εκτίμησή του σε πολιτικό του αντίπαλο, μιλούσε δυνατά για πέη, παντελόνια και άλλα τέτοια βαρβάτα όταν θίχτηκε η φορολογική του αξιοπιστία. H εικόνα ήταν θλιβερή και για τους ευαίσθητους ίσως και σοκαριστική. «Οι πολιτικοί βρίζουν;» αναρωτήθηκαν, κόκκινοι από αστική ντροπή. Ναι, βρίζουν. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό – εννοείται πως το κάνουν και μάλιστα αρκετοί από αυτούς είναι βιρτουόζοι του είδους. Το πρόβλημα είναι πως το κάνουν με τον λάθος τρόπο.

Αρκετοί αρθρογράφοι τις τελευταίες ημέρες ένιωσαν σοκ με το γεγονός πως κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας κάποιοι από το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ εκστόμιζαν σεξουαλικά συνθήματα κατά του Φώτη Κουβέλη. Γιατί ασφαλώς τα προβλήματά μας δεν είναι τα χαμένα CDs με τους μεγαλοκαταθέτες της Ελβετίας, ο (όλο και λιγότερο ήπιος) εμφύλιος που προκαλεί η απάθεια για την Ακροδεξιά, οι αστυνομικοί που βασανίζουν συλληφθέντες, η τρόικα που έχει ξεφύγει και ο βαρύς χειμώνας που έρχεται, αλλά ο καθωσπρεπισμός και η αστική ευγένεια.

Πριν από έναν χρόνο, «Το Βήμα» είχε καταγράψει τις αντιδράσεις των υπουργών του ΠαΣοΚ όταν ψηφιζόταν το πρώτο μνημόνιο: «Νιώθαμε σαν τις πόρνες, την πρώτη τους φορά», είχε πει ένα κυβερνητικό στέλεχος και πολλοί ενοχλήθηκαν από τον σεξουαλικό παραλληλισμό. Τον Απρίλιο, όταν ο δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον πιέστηκε από δημοσιογράφο του BBC σχετικά με τα έξοδα της καμπάνιας του, απάντησε στον αέρα μεσημεριανής εκπομπής πως όλα αυτά είναι «fucking bollocks». Η «Libération» έγραψε για τον επιχειρηματία Μπερνάρ Αρνό «Σήκω φύγε, μαλάκα πλούσιε», γιατί λίγα πράγματα περιγράφουν τη διάθεση καλύτερα από ένα παλιό καλό μπινελίκι. Το περιοδικό «Forbes» κατέγραψε πριν από λίγες ημέρες τα όλο και περισσότερα «fuck» των αμερικανών πολιτικών, από τον Ομπάμα και τον Μπους μέχρι τον Ντικ Τσένι, και κατέληξε πως «καλύτερα να είναι ανθρώπινοι βρίζοντας, παρά ρομποτάκια εξουσίας».

Οι βρισιές, άλλωστε, κάνουν καλό. Πρόσφατα, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κιλ στη Βρετανία κατέληξαν πως οι βρισιές βοηθούν τους ανθρώπους ως ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό παυσίπονο, συνδέοντας την ένταση της κατάρας με τη μείωση του πόνου. Εβαλαν φοιτητές να υποβληθούν σε μια επίπονη διαδικασία: όσοι ήταν ελευθερόστομοι άντεξαν 45 δευτερόλεπτα περισσότερο τον πόνο από τους σιωπηλούς, καταλήγοντας πως με το βρίσιμο ο οργανισμός παράγει ενδορφίνες που λειτουργούν ως παυσίπονα.

O δημόσιος διάλογος πάντα κάπως έτσι ήταν. Βρώμικος. Από τον Αριστοφάνη μέχρι τα ελληνικά γήπεδα, εκεί όπου το σεξ των μανάδων αποκτά διαστάσεις σκληρού πορνό, μέχρι και τις διαδηλώσεις στις οποίες η Μέρκελ ζει ημέρες σπάνιας σεξουαλικής αναγέννησης, για κάποιον λόγο το βρίσιμο στην Ελλάδα συνδέεται διαρκώς με το σεξ. Το ίδιο και ο ανδρισμός, τα πέη, οι μανάδες, τα ένστικτα και η πεολειξία – ακόμη και αν οι μητροπολίτες έχουν διαφορετική άποψη.

Σημασία τελικά δεν έχει το βρίσιμο, αλλά το επίπεδό του. Πριν από κάποια χρόνια, ένας ταξιτζής στον δρόμο είχε πλακωθεί με έναν μοτοσικλετιστή. Τα αναμενόμενα μπινελίκια ανταλλάσσονταν με ρουτινιάρικο ρυθμό, μέχρι που ο μεσήλικος αυτοκινητιστής θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια στο δημοτικό και αποκάλεσε τον διοπτροφόρο δικυκλιστή «γυαλάκια». Η αποσυμπίεση ήρθε αμέσως και τα γέλια τούς ένωσαν. Γιατί, για να επιστρέψουμε και στη Βουλή, στην οποία τώρα τελευταία παρατηρείται εκχείλιση τεστοστερόνης και έλλειμμα αγωγής, καλό είναι να βρίζεις για να αποφορτίζεσαι, αν όμως βρίζεις μιλώντας μόνο για σεξ, ίσως αυτό να σημαίνει πως δεν κάνεις αρκετό. Και αυτό είναι κακό. Και για εσένα και για τη χώρα σου.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
  • Ο γρίφος της Μποτσουάνα Οι αγορές είναι προεξοφλητικοί μηχανισμοί, στην περίπτωση της νέας μετάλλαξης , προεξόφλησαν ξανά το χειρότερο, δηλαδή νέους περιορισμούς στις... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk