Οταν οι ηγέτες μας έδιναν μάχη στην ΕΟΚ

Την περασμένη Κυριακή είχα αναφερθεί στις προεκλογικές διακηρύξεις του Φρανσουά Ολάντ

Οταν οι ηγέτες μας έδιναν μάχη στην ΕΟΚ | tovima.gr
Την περασμένη Κυριακή είχα αναφερθεί στις προεκλογικές διακηρύξεις του Φρανσουά Ολάντ με τον φιλόδοξο τίτλο «Να αλλάξουμε το πεπρωμένο της Ευρώπης». Και με την υπόσχεση ότι θα πρότεινε «τη συλλογική εφαρμογή μιας στρατηγικής εξόδου από τη χρηματοοικονομική κρίση», επισημαίνοντας ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να συνεχίσει την ίδια πορεία».
Είχα επισημάνει ότι ο Ολάντ, μετά τις πρώτες προσπάθειες να «περάσει» τις απόψεις του στην κυρία Μέρκελ, εμφανιζόταν να συμβιβάζεται με την πολιτική της λιτότητας και να αφήνει το τιμόνι του «πεπρωμένου της Ευρώπης» στη γερμανίδα καγκελάριο. Και έθετα το ερώτημα: Υπάρχει ελπίδα επιστροφής στις προεκλογικές του διακηρύξεις;
Η απάντηση ήλθε από τον ίδιο τον Ολάντ την περασμένη Τρίτη, με δήλωσή του μετά τη συνάντηση με τον πρόεδρο της Φινλανδίας. Επανέφερε την άποψη ότι πρέπει στο εγγύς μέλλον να χαραχθεί οριστική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Ισως ο κύριος Ολάντ να έχει συνειδητοποιήσει, από τις κοινωνικές εκρήξεις και στη Γαλλία, ότι η πολιτική της λιτότητας οδηγεί στη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στην πολιτική αποσταθεροποίηση σε πολλά κράτη-μέλη.
Ο γνωστός αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτζ φωνάζει: «Εγκαταλείψτε τη λιτότητα για να σωθείτε». Και επισημαίνει: «Η πηγή της κρίσης δεν βρίσκεται στα υπερβολικά υψηλά μακροπρόθεσμα χρέη και ελλείμματα. Η ύφεση προκάλεσε τα ελλείμματα και όχι το αντίστροφο».
Ηλθε η ώρα των πολιτικών αποφάσεων για να σβήσει το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης που άναψε η λιτότητα και η συνεχής ύφεση στις χώρες του Νότου, η οποία, με βεβαιότητα, θα επηρεάσει καθοριστικά και τις χώρες του Βορρά, που συμπράττουν με την ηγεμονεύουσα της Ευρώπης Γερμανία.
Ας διακόψει και η ελληνική κυβέρνηση το «ράβε-ξήλωνε» με την τρόικα – τα «πιόνια πολιτικών συμφερόντων», κατά το «Σπίγκελ» – και να δώσει τη μάχη στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Τον δρόμο άνοιξε ο Ολάντ και ο πρόεδρος της Φινλανδίας, οι οποίοι συμφώνησαν ότι για την Ισπανία και την Ελλάδα «θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις μέσα στις επόμενες εβδομάδες».
Για την ιστορία και για δίδαγμα, να θυμίσω δύο περιπτώσεις σκληρής και αποτελεσματικής διαπραγμάτευσης.
Οταν το 1977 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδινε τη μάχη για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ ο καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ έθεσε ως προϋπόθεση την επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (η αποχώρηση έγινε μετά τη δεύτερη εισβολή στην Κύπρο, τον Αύγουστο του 1974).
Η απάντηση του Καραμανλή: «Καλύτερα να σταματήσουμε τη συζήτηση, κύριε καγκελάριε. Αρνούμαι προκαταβολικά να συζητήσω το θέμα του ΝΑΤΟ. Είναι άσχετο με το ελληνικό αίτημα για την ένταξή μας στην Κοινότητα. Αν θέλετε να έχουμε συνομιλίες, θα ξεχωρίσουμε τα θέματα. Αλλιώς θα σταματήσουμε εδώ. Και η επίσκεψή μου θα περιοριστεί σε επίσκεψη εθιμοτυπικού χαρακτήρα». Ο Σμιτ δεν επέμεινε και συμφώνησε για την ένταξή μας στην ΕΟΚ.
Οταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, το 1981, ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση των όρων της ένταξης και, κυρίως, οικονομική ενίσχυση. Η πρώτη αντίδραση ήταν αρνητική. Την ίδια περίοδο εκκρεμούσε η ένταξη στην ΕΟΚ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Ο Παπανδρέου απείλησε με βέτο εάν δεν εγκρινόταν το οικονομικό πρόγραμμα που είχε καταθέσει με τίτλο Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ).
Τα ΜΟΠ εγκρίθηκαν και η «σιδηρά κυρία» Μάργκαρετ Θάτσερ, πολέμιος των παροχών στις χώρες του Νότου – κάτι μας θυμίζει – είπε για τον Ανδρέα Παπανδρέου: «Δεν τον συμπάθησα, αλλά ποτέ δεν έφυγε από Διάσκεψη Κορυφής της ΕΟΚ χωρίς να πάρει κάτι για τη χώρα του».
gromaios@otenet.gr

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk