Η κυνηγετική περίοδος σε εξέλιξη

Τα μάτια μας έχουν δει πολλά. Το να ζητά όμως ένας υπουργός «προστασίας» του πολίτη από ένα

Η κυνηγετική περίοδος σε εξέλιξη | tovima.gr

Τα μάτια μας έχουν δει πολλά. Το να ζητά όμως ένας υπουργός «προστασίας» του πολίτη από ένα πολιτιστικό κανάλι, την ΕΤ1, να του παραχωρήσει τους χώρους του για να τους μετατρέψει σε κέντρο «φιλοξενίας» μεταναστών, είναι εντελώς ανείδωτο. Αλλά ίσως να μην έχουμε δει ακόμα τίποτα. Καθόλου απίθανο να ζητήσει σύντομα παρόμοιους χώρους από τα Πανεπιστήμια, την Ακαδημία Αθηνών και την Εφορία Αρχαιοτήτων.

Το αίτημα του Νίκου Δένδια ξαναφέρνει πάντως στην επιφάνεια ένα θέμα, που επικαλύπτει η δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής: τη δίωξη των ξένων χωρίς χαρτιά από το κράτος.

Η δίωξη αυτή διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη της Ακροδεξιάς, δεν είναι όμως λιγότερο απεχθής και, παρόλο που είναι «νόμιμη», έχει συμπληρωματικό προς την παράνομη χαρακτήρα.

Η διαφορά τους δεν είναι βέβαια ευκαταφρόνητη: Η ιδεολογία των νεοναζί έχει διακηρυγμένο φυλετικό χαρακτήρα, η κρατική «μόνο» ξενοφοβικό. Ο «ρατσισμός» της δεν είναι ανθρωπολογικός, αλλά κοινωνικός. Οι παράνομα στην Ελλάδα διαβιούντες ξένοι διώκονται όχι ως φυλετικά υπάνθρωποι, αλλά ως «δυσβάστακτο βάρος» στην ελληνική κοινωνία. Τα διατάγματα εναντίον τους δεν αποβλέπουν, όπως οι ρατσιστικοί νόμοι της Νυρεμβέργης, στη στέρηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά στην απέλασή τους από την Ελλάδα.

Ανάλογη είναι η διαφορά και στα «πογκρόμ». Τα τάγματα εφόδου των νεοναζιστών σκορπούν τον τρόμο σπάζοντας κεφάλια και μαγαζιά, οι αστυνομικές δυνάμεις «απλώς» ταπεινώνουν, δέρνουν και συγκεντρώνουν τους συλληφθέντες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης νέου τύπου.

Διαφορετικός είναι και ο ρόλος τους στην υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών: οι Χρυσαυγίτες την επιχειρούν από τα έξω, οι αστυνομικοί (πολλοί εκ των οποίων, όπως έδειξαν οι εκλογικές αναλύσεις, είναι οπαδοί της Χρυσής Αυγής) από τα μέσα.

Πρόκειται για πρωτοφανή εξέλιξη στην ελληνική πολιτική ιστορία, που έχει ως σήμα κατατεθέν αρχικά μια ιδεολογικοποιημένη και στη συνέχεια πολιτικοποιημένη ξενοφοβία.

Αυτό άρχισε με την ένταξη της στα προγράμματα των κομμάτων – πρώτα στο ΛΑΟΣ, και ύστερα, σε διάφορες παραλλαγές, στη Νέα Δημοκρατία, στο Πασοκ και στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Στις τελευταίες εκλογές μάλιστα, η Νέα Δημοκρατία το είχε συμπεριλάβει ως σημείο – κλειδί στο κυβερνητικό της πρόγραμμα, ο κ.Σαμαράς μάλιστα έκανε ιδιαίτερη συνέντευξη τύπου για να το προβάλλει.

Η πολιτική αυτή μετατράπηκε σε κρατική πράξη – σε συνεργία με πολλούς δήμους και περιφέρειες – καταρχάς μέσω των κυβερνήσεων του Πασοκ, μετά το 2009, συνεχίστηκε με τις κυβερνήσεις των Λουκά Παπαδήμου και Παναγιώτη Πικραμμένου και αποκορυφώθηκε με την τρικομματική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του Πασοκ και τη Δημαρ.

Πρόκειται για εξελικτική διαδικασία που εκφράστηκε αρχικά, με «αμυντικό» τρόπο, από τη φράση του Γιώργου Παπανδρέου: «Η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι» και μεταλλάχθηκε επιθετικά στην προτροπή του Αντώνη Σαμαρά για «ανακατάληψη των πόλεων μας».

Ένα από τα «παράπλευρα» θύματα αυτής της εξέλιξης είναι σίγουρα και η ΔΗΜΑΡ, η οποία, αν και τάσσεται κατά της ξενοφοβίας (την Τρίτη απείχε μάλιστα από την ψηφοφορία για τα κέντρα «φιλοξενίας), δεν καταγγέλλει την κρατική πρακτική – και γίνεται έτσι, μαζί με βέρους «αντιξενοφοβικούς» υπουργούς, όπως ο Αντώνης Μανιτάκης και ο Αντώνης Ρουπακιώτης, συνένοχη της κυβερνητικής πολιτικής.

Το γεγονός, ότι χάρη προφανώς στη ΔΗΜΑΡ, έχει μαλακώσει τελευταία το σχετικό λεξιλόγιο του κ.Δένδια – η «ανακατάληψη» των πόλεων έγινε, πιο παθητικά, «επανάκτηση», τα στρατόπεδα συγκέντρωσης «κέντρα φιλοξενίας», κλπ. – δεν αλλάζει τον οργουελικό του χαρακτήρα. Ούτε και ξεγελά κανένα. Ο χαρακτηρισμός «Ξένιος Ζευς» για το τελευταίο κύμα διώξεων των ξένων κάνει να γελούν και οι κότες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.

Ο κ.Δένδιας δεν είναι βέβαια ότι χειρότερο έχει περάσει από το υπουργείο «προστασίας» του πολίτη. Αυτός απλώς συστηματοποιεί εκείνο που είχαν αρχίσει οι Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και Χρήστος Παπουτσής, οι οποίοι, σε συνεργία με τον Ανδρέα Λοβέρδο, ενσαρκώνουν τον πιο ακραίο εκφυλισμό της μεταναστευτικής πολιτικής του Πασοκ.

Ο κ.Λοβέρδος χρεώνεται τη διαπόμπευση δεκάδων ιεροδούλων, που ήταν μολυσμένες με τον ιό του Aids, καθώς και τη διακοπή της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των άπορων ξένων.

Οι κ.κ.Παπουτσής και Χρυσοχοίδης βαρύνονται με απίστευετες «ιστορίες για αγρίους», σαν αυτές που αποκάλυψε ο συνάδελφος Βασίλης Λαμπρόπουλος στο «Βήμα» (12.08.2012), όπως την εντολή σε βαρκάρηδες του «Έβρου» «να στείλουν στον αγύριστο» τους ξένους, ήτοι να τους μεταφέρουν στις όχθες των απέναντι χωρών, έναντι οκτώ ευρώ το κεφάλι.

Στις μέρες τους, κατά τα άλλα, το υπουργείο τους είχε μετατραπεί σε εργαστήριο παραγωγής άρρωστων ιδεών, όπως η εγκατάσταση των ξένων σε ξερονήσια, σε … ιχθυοτροφεία τσιπούρων, ή σε πλοία με κοντέινερ μπροστά στην Αλεξανδρούπολη, δηλαδή σε πλωτά «Γκουντάναμο». Με αποτέλεσμα να ακυρωθεί και ότι καλό είχε ο νόμος Παπουτσή του 2010 για τη μετανάστευση.

Η Αθήνα δεν πήρε ποτέ σοβαρά την ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος. Η στάση της επηρεαζόταν κυρίως από τη γεωστρατηγική πλευρά του ζητήματος: Το διπλό ρόλο που παίζει η Ελλάδα για την Ευρώπη στο διεθνές μεταναστευτικό ζήτημα.

Ο πρώτος είναι εκείνος του «αναχώματος» με «φράχτες» και άλλα ηλεκτρονικά οχυρά έναντι των νέων ρευμάτων προσφύγων από την Ασία και την Αφρική και πιο άμεσα από τη Συρία.

Ο δεύτερος ρόλος, η κράτηση των ήδη εισελθέντων μεταναστών στην Ελλάδα κατά το πρόσταγμα της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ, που καθορίζει, ότι όποιος ξένος μπήκε παράνομα σε αυτήν, δεν επιτρέπεται στη συνέχεια να μετεγκατασταθεί σε άλλη χώρα, που έχει συνυπογράψει τη συνθήκη.

Ο κ.Σαμαράς είναι προφανώς ο πρώτος που παίζει με μεγάλη επιτυχία αυτό το γεωστρατηγικό χαρτί στις προσπάθειες του να πείσει τους ευρωπαίους εταίρους, να κρατήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Και όλα δείχνει ότι θα ανεβάσει τη μίζα στο μέλλον εντείνοντας τις επιχειρήσεις τύπου «Ξένιος Ζευς». Το γεγονός ότι δεν μπορεί να «μαντρώσει» με τίποτα μισό εκατομμύριο ξένους σε κέντρα «φιλοξενίας», δεν έχει γι αυτόν σημασία. Το βασικό είναι να δείξει, ότι οι τελευταίοι δεν μπορούν να διαφύγουν στη Δυτική Ευρώπη. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι όντως το πρώτο και τελευταίο ατού του – άλλο δεν έχει – στο πόκερ με τους εταίρους.

Το ότι όμως έτσι παραβλέπει τις σοβαρές πολιτικές παρενέργειες του ζητήματος, είναι η άλλη όψη της τραγωδίας: Παράδειγμα, οι κίνδυνοι που προκύπτουν για τη δημοκρατία τα κέντρα «φιλοξενίας» των μεταναστών, όπως λέγονται τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Σε αντίθεση με τα διάφορα σωφρονιστικά ιδρύματα, όπως οι φυλακές, που είναι θεσμοί του κράτους δικαίου, τέτοια στρατόπεδα είναι νομικά μετέωρα, κενά, αποτελούν, όπως λένε οι ειδικοί, «εκτός ελευθερίας χώρους». Σε αυτούς δεν ισχύει η έννομη τάξη, αλλά το ερασιτεχνικό δίκιο των φρουρών, που είναι μάλιστα σε μεγάλο μέρος ιδιώτες.

Ασυδοσία επικρατεί και στο χρόνο κράτησης, που μπορεί να διαρκεί μήνες, αν όχι χρόνια, ή, εφόσον οι κρατούμενοι δεν στέρξουν να δηλώσουν τη χώρα καταγωγής τους, και εφόρου ζωής, αν πάρουμε στα σοβαρά παλιότερη δήλωση του συνήθως παραζαλισμένου κ.Χρυσοχοίδη.

Τέτοια στρατόπεδα δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με τα ναζιστικά. Αυτό δεν το θέλουν οι κατασκευαστές τους, και ούτε είναι δυνατά υπό δημοκρατικές συνθήκες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Το γεγονός όμως ότι αποτελούν de facto χώρο ανομίας, υπονομεύει το συνολικό δικαιϊκό σύστημα και δηλητηριάζει τη δημοκρατία.

Η ξενοφοβία κάνει λοιπόν κακό σε όλους: Και όσο μεγαλύτερη η κρατική «δόση» της κατά των ξένων, τόσο μεγαλύτερος και ο κίνδυνος της υπόσκαψης των δημοκρατικών θεσμών και των πολιτικών δικαιωμάτων για τους ντόπιους.

Παράλληλα παραβλέπεται και η ηθική πλευρά του ζητήματος: Οι πρόσφυγες και οι οικονομικοί μετανάστες αποτελούν, ιδίως σήμερα, την περίοδο της κρίσης, τον αδύναμο κρίκο. Χωρίς, χαρτιά, εργασία, λεφτά, στέγη και δικαιώματα, χωρίς μέλλον, είναι καταδικασμένοι στην πείνα και στον εξευτελισμό.

Το ότι όχι λίγοι μπλέκουν σε εγκληματικά κυκλώματα, δεν είναι έτσι παράξενο. Απορίας άξιο είναι μάλλον – κάτι που δείχνει όμως και τις ηθικές τους αντιστάσεις – το ότι δεν εγκληματούν πολύ περισσότεροι από αυτούς για να επιζήσουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία: Μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού έχουν πρόβλημα ασφάλειας με τους ξένους. Εξίσου αναμφίβολο είναι όμως, ότι οι ξένοι έχουν ασύγκριτα περισσότερα προβλήματα με τους γηγενείς. Μια άμεση λύση θα ήταν – δίπλα στην αυτονόητη περίθαλψη και προστασία – να τους δινόταν η άδεια να φύγουν για τις χώρες προτίμησης τους. Αλλά αυτό δεν το επιτρέπουν οι αρχιτέκτονες του Δουβλίνου ΙΙ., οι οποίοι χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως μόνιμη «αποθήκη» ανεπιθύμητων μεταναστών.

Η εικόνα της σημερινής Ελλάδας είναι έτσι σήμερα διπλά παραμορφωμένη: ξέφραγο αμπέλι για την τρόικα και τις «αγορές» από τη μια, παράδεισος για σαφάρι κατά των ξένων από την άλλη.

Πότε και πως θα σταματήσει αυτό είναι άδηλο. Όμως ο «παράδεισος» αυτός δεν επιτρέπεται με τίποτα να επεκταθεί στα πολιτιστικά ιδρύματα, όπως η ΕΤ1. Αυτά είναι εξ ορισμού χώροι ελευθερίας. Το σαφάρι εκεί θα είχε μοιραία γενικότερες συνέπειες, αφού θα κατέρριπτε κάθε ηθικό φραγμό και θα έδινε το πράσινο φως στο κυνήγι των ξένων σε κάθε άλλη γωνιά της χώρας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk