Το τρίγωνο του διαβόλου στην όμορφη κοιλάδα, μυρμήγκια, ακρίδες και τζίτζικες

Το τρίγωνο του διαβόλου στην όμορφη κοιλάδα, μυρμήγκια, ακρίδες και τζίτζικες | tovima.gr

Μια φορα κι εναν καιρο ζουσαν σε μιά όμορφη κοιλάδα τα μυρμήγκια. Ξεκινούσαν καθε πρωι τραγουδωντας και μαζευαν ακουραστα ολη την ημερα τροφη μεχρι το βραδυ που πια δεν μπορουσαν να δουν, αλλιως θα συνεχηζαν. Ειχαν βλεπετε πολλα μικρα να θρεψουν και ηταν επικινδυνο γι αυτα να βγαινουν απο τη φωλια να φανε. Ετσι επρεπε τα μυργηγκια να φερνουν την τροφη στη φωλια και να τρων εκει ταιζοντας και τα μικρα τους.

Εκει κοντα ζουσαν ομως για κακη τους τυχη και οι ακριδες. Μεγαλοσωμες με κοφτερες δαγκανες και αυταρεσκες τοσο πολυ για τη σωματικη τους ευρωστια και ικανοτητα σε πηδημα και πεταγμα μοναδικα για εντομα, που δεν δεχοταν να δουλεψουν για την τροφη τους, αυτη ηταν μια δουλεια για παρακατιανους λεγαν. Ε ηταν και πανεξυπνες με το χοντρο κεφαλι που ειχαν οποτε δεν χρειαστηκαν πολυ χρονο να ανακαλυψουν οτι αλλα εντομα μη προικισμενα με τα προσοντα τους απο τη φυση θα αναλαμβαναν την υποχρεωση να τις τρεφουν.

Παιρναν λοιπον οση τροφη τους χρειαζοταν απο τις αποθηκες των μυρμηγκιων με το ετσι θελω, ηταν βλεπετε τοσο μεγαλοσωμες σε σχεση με τα μυρμηγκια και φαινοταν τοσο αγριες που τα ερμα τα μυρμηγκια δεν τολμουσαν να αντιδρασουν, τρωγαν κι αυτα οτι περισσευευε απο τις ακριδες και αναγκαζονταν να δουλευουν ολο κια πιο πολυ, τους κοπηκαν και τα τραγουδια στη δουλεια σκεφτομενα οτι τον κοπο τους δεν τον απολαμβανουν τα μικρα τους αλλα τα αχορταγα στοματα των χοντροακριδων. Τα μυρμηγκια δεν αντεξαν αλλο τη σκληρη δουλεια και το ελαχιστο φαγητο που οι ακριδες τους αφηναν. Αγανακτησαν μια μερα και κλειδωσαν τις αποθηκες. Ε ποιος ειδε τον θεο και δεν τον φοβηθηκε, αγριεψαν οι ακριδες που η μυρωδια του φαγητου τους σπαγε τα ρουθουνια αλλα να το παρουν δεν μπορουσαν.

Ετσι οπου βλεπαν μυγμηγκι το σπαγαν στο ξυλο για να φοβηθουν και να ανοιξουν τις αποθηκες. Μα τα μυρμηγκια σκεφτηκαν, ετσι κι αλλιως χαμενα ειμαστε. Ετσι τροφη σταματησαν να μαζευουν και τρωγαν ισια ισια να εχουν την ψυχη μεσα απο οτι ειχε περισσεψει στις αποθηκες, ομως καποια στιγμη τελειωσε η τροφη και τους θερισε η πεινα. Να βγουν εξω να τα πατησουν κατω οι ακριδες ουτε που το σκεφτονταν. Πιο πολυ ομως πεινασαν οι λαιμαργες ακριδες, που διαολε να τρεχουν για να βρουν τροφη, μηπως ξεραν κι ολας να μαζευουν η να ξεχωριζουν τι τρωγεται και τι οχι. Δυστυχως καταλαβαν οτι αν ειναι να επιβιωσουν θα επρεπε να επιβιωσουν με τα τιποτενια μυρμηγκια που τους πηγαιναν την τροφη στο πιατο.

Τοτε οι ακριδες συνεδριασαν για να λυσουν το μεγαλο προβλημα και μια απο αυτες ειχε την ιδεα να προσλαβουν τον τζιτζικα. Μα τι τζιτζικας και κουραφεξαλα ειπαν οι αλλες, λες και δεν τον βλεπουμε να τριγυρναει χειμωνα καλοκαιρι ζητιανευοντας και να σκηψει να παρε ενα σπορο να φαει δεν το κανει ποτε; απο αυτον τον ηληθιο θα περιμενουμε να μας φερει φαγητο; Μα για αλλο λογο τον χρειαζομαστε τον τζιτζικα, ειπε η πονηρη ακριδα, μονο αυτος μπορει να βγαλει τα μυρμηγκια εξω απο τη φωλια, εμας μολις μας βλεπουν κλειδαμπαρωνονται και ουτε να συζητησουν για μια συμφωνια δεν θελουν, δεν εχουν βλεπετε και πολυ μυαλο να ξερουν πως λειτουργει η φυση.

Ο τζιτζικας ομως τραγουδαει ωραια και τα μυρμηγκια δεν θα μπορεσουν να αντισταθουν στον πειρασμο, ειναι βλεπετε και ευαισθητα τα ηληθια, ετσι θα βγουν εξω απο τη φωλια για να απολαυσουν τα τραγουδια του τζιτζικα. Μα τρελαθηκες λεν οι αλλες ακριδες; αυτο μας εφτανε τωρα να νοιαστουμε και για την ψυχαγωγια των μυρμηγκιων και να πληρωνουμε το τζιτζικα να τραγουδαει γι αυτα τα αθλια παλιομερμηγκα που μας φεραν συτη τη δυσκολη θεση και ειμαστε υποχρεωμενοι να ψαχνουμε για τροφη και αναθεμα κι αν βρισκουμε, σκουπιδια τρωμε απ οταν κλειστηκαν μεσα.

Μα παλι δεν κταλαβατε λεει η πονηρη ακριδα. Ο τζιτζικας θα κανει τη δουλεια τη δικια μας, εμεις δεν χρειζαται να εμφανιστουμε μπροστα στα μυρμηγκια γιατι θα το βαλουν στα ποδια και θα κλειστουν παλι μεσα. Ομως σαν ηληθια και ευαισθητα που ειναι θα εμπιστευτουν τον τζιτζικα και ο τζιτζικας θα τους πει να κανουν αυτα που εμεις θελουμε, χωρις καν να ανακατευτουμε.

Βεβαια με το αζημειωτο, κατι τις πρεπει να δωσουμε στον τζιτζικα, εξ αλλου ξερετε οτι ειναι κλασσικος τεμπελης και ζει με ζητιανιες. Αλλα μην ανησυχειτε δεν θα τον πληρωνουμε εμεις, απο το φαγητο των μυρμηγκιων θα τρωει κι αυτος. Η ιδεα φαινονταν θαυμασια, δεν υπηρχε και καμμια αλλη και ολες οι ακριδες χειροκροτησαν. Φωναξαν τον τζιτζικα και κλεισαν τη συμφωνια, μην ανησυχεις του ειπαν δεν προκειτα να σε βαλουμε να δουλεψεις, μονο να κοροιδεψεις τα μυρμηγκια με τα τραγουδια σου να ξαναβγουν να μαζεψουν τροφη και θαχεις και συ τα τυχερα σου.

Χαρουμενος ο τζιτζικας που επιτελους βρηκε τροπο να τρωει χωρις να τον τρων τα δρομολογια καθε μερα να βρει κανενα ψυχοπονιαρη να τον παρακαλεσει για μερικα ψιχουλα πηρε τη δουλεια, ειχε φαει κιαν ειχε φαει φτυσιμο απο περαστικους. Πηγε εξω απο τη φωλια των μυρμηγκιων και αρχισε να τραγουδαει τα καλιτερα σουξε του. Τα μυρμηγκια μετα απο τοσες μερες κλεισουρας και στεναχωριας δεν αντεξαν στον πειρασμο, βγηκαν απο τη φωλια να απολαυσουν τουλαχιστον τη μουσικη γιατι την τροφη την ειχαν ξεχασει τη γευση ειχε.

Κοιταζαν ομως δεξια και αριστερα φοβισμενα μηπως και οι ακριδες εμφανιστουν. Οσο παιρνουσε η ωρα ακριδες δεν βλεπαν, ετσι ηταν το σχεδιο των ακριδων με τον τζτιτζικα. Ξεθαρεψαν, χαλαρωσαν και συγκεντρωθηκαν στη μουσικη. Ο τζιτζικας τραγουδωντας μελωδικα ειπε στα μυρμηγκια οτι οι ακριδες δεν προκειται να τα πειραξουν αν ειναι αυτος μαζι τους. Να δε βλεπετε τους ειπε, εγω ποτε δεν δουλευω και οι ακριδες ποτε δεν με πλησιαζουν και ζω ζωη και κοτα. Ομως τωρα σας λυπηθηκα μεσα στη μιζερια σας και ειπα ως καλος συνεντομος να βοηθησω. Ηθελε ομως οπως ειπε να του αφησουν τα κλειδια απο τις αποθηκες της τροφης για να ειναι σιγουρος οτι οι ακριδες δεν θα κλεβουν.

Τα μυρμηγκια δεχθηκαν πηδωντας απο τη χαρα τους. Οχι μονο ο τζιτζικας -σωσιας θα τα εσωζε απο το κακο συναπαντημα με τις ακριδες αλλα θα φυλαγε και τις αποθηκες, και ολα αυτα χωρις να ζητησει μισθο. Τοσο ηληθια που ηταν που να καταλαβουν οτι οι αλλοι δεν ειναι ηληθιοι. Ετσι ηταν ολοι ευχαριστημενοι, τα μυρμηγκια – εργατες μαζευαν ησυχα απο το φοβο των ακριδων-καπιταλιστων την τροφη και ο τζιτζικας – πολιτικος την εκλεβε το βραδυ και την πηγαινε στις ακριδες – καπιταλιστες, του διναν κι αυτες το μερτικο του – μιζα. Κι εζησαν αυτοι καλα και μεις καλλιτερα; οχι ακομη…

Μια μερα αλλες ακριδες ευρωπαικες πιο δυνατες με πιο κοφτερα δοντια και μαυρο δηλητηριο να βγαινει απο το στομα τους οταν θυμωναν, ηρθαν και σαυτην την κοιλαδα αφου ριμαξαν τοσες αλλες κοιλαδες με την λαιμαργια τους. Τι να κανουν και οι ντοπιες ακριδες, αφου κι αυτες ακριδες ειναι μπορει να γινουμε και φιλοι ειπαν και να επεκτεινουμε τις δουλειες μας και σε αλλες κοιλαδες, αυτες οι ξενες ακριδες την ξερουν καλα αυτη τη δουλεια. Ετσι τρωγαν ολες μαζι απο την τροφη που εφερνε καθε βραδυ ο τζιτζικας στις ντοπιες ακριδες. Ομως δεν υπολογισαν οτι οι ξενες ακριδες τρωγαν με δεκαοχτω μασελες και πριν ερθουν τα πιατα στο τραπεζι τα αδειαζαν αμεσως. Οι ντοπιες ακριδες αρχισαν να δυσανασχετουν, τοσο γρηγορα δεν μπορουσαν να φαν. Και οι ξενες ακριδες οσο και να τρωγαν κι αλλο ζητουσαν και αφροιζαν απο θυμο οταν το φαγητο τελειωνε.

Καταντησαν και οι ντοπιες ακριδες σερβιτοροι, μεχρι να σερβιρουν τις ευρωπαικες ακριδες τελειωνε το φαγητο και γλυφαν τα αδεια πιατα και ακουγαν και απο πανω τα βρισιδια των ευρωπαικων ακριδων οτι παλι το φαγητο ηταν λιγο. Τι να κανουν λοιπον αρχισαν να ζηταν απο το τζιτζικα περισσοτερη τροφη, δεν μπορουσαν να τα βαλλουν με τις ευρωπαικες ακριδες, ηταν κι αυτοι οι αφροι που βγαζαν απο το στομα οταν θυμωναν που τις καναν και τρεμαν μονο και μονο στην ιδεα οτι δεν θα χορτασουν. Ετσι ο τζιτζικας αρχισε να κλεβει περισσοτερο απο τις αποθηκες των μυρμηγκιων. Σε λιγο ομως τα μυρμηγκια αρχισαν να πειναν και ζητησαν απο το τζιτζικα να ελεγξει τι συμβαινει και το φαγητο λιγοστεψε, μηπως ξεραν και αριθμητικη να το μετρησουν;

Ο τζιτζικας δεν τολμουσε να τους πει οτι δουλευε για τις ακριδες και τους πηγαινε τροφη κρυφα το βραδυ, θα τον διαολοστελναν και θαπρεπε παλι να τριγυρνα στους δρομους, μια δουλεια καταφερε κι αυτος να βρει στη ζωη του δεν ηθελε με κανενα τροπο να τη χασει. Ελεγε λοιπον οτι του κατεβαινε για να κερδισει χρονο μεχρι να σκεφτει τι θα εκανε. Ειπε στα μυρμηγκια στην αρχη οτι λαθος καναν και φαγητο υπηρχε, μετα οτι τρωγαν πολυ γι αυτο ελλειψε και πρεπει να τρων λιγοτερο, μετα οτι δεν μαζευαν αρκετο φαγητο και χαζολογουσαν εδω και κει στην κοιλαδα ρεμβαζοντας, και αλλα τετοια.

Τα μυρμηγκια στην αρχη δισταζαν να μην τον πιστεψουν, πως να μην πιστεψεις καποιον που ηρθε αμισθι να σε σωσει; Αρχισαν να τρων λιγοτερο και να δουλευουν περισσοτερο ωσπου πια δεν μπορουσαν να συρουν τα ποδια τους απο την εξαντληση και τιποτα πια δεν μπορουσαν να μαζεψουν, πεσαν ξερα βογκωντας. Δεν αντεξαν αλλο την πεινα και πηραν τα κλειδια απο τις αποθηκες που ειχαν δωσει στον τζιτζικα και τουπαν να τα αφησει ησυχα στη στενοχωρια τους.

Οι ντοπιες ακριδες μολις ο τζιτζικας τους ειπε οτι δεν ειχε πια τα κλειδια απο τις αποθηκες τον απολυσαν αμεσως κλωτσηδον και χωρις αποζημειωση, δεν τους ηταν πια χρησιμος αυτος ο τζιτζικας αφου δεν ειχε τα κλειδια. Επρεπε ομως πασει θυσια να βρουν εναν τροπο να παιρνουν τροφη απο τα μυρμηγκια αλλιως οι ευρωπαικες ακριδες θα τις δαγκωνα αγρια, μπορει και να τις τρωγαν με τετοιες δαγκανες που ειχαν και τοση λαιμαργια, αναθεμα το μπλεξιμο με τις ακριδες αυτες σκεφτονταν που μας ξεγελασαν με κοιλαδες παραδεισους που μας περιμενουν για χοντρη μασα και τις βαλαμε στο σπιτι μας και μας ριμαξαν τη δικη μας κοιλαδα. Και αφου ειχαν μαθει καλα το κολπο με τους τζιτζικες για να πειθουν τα μυρμηγκια τωρα το αναβαθμισαν.

Για να ξεγελασουν τα μυρμηγκια να δωσουν τα κλειδια προσελαβαν μια ορχηστρα με τρεις τζιτζικες που παιζαν και οργανα και χορευαν κιολας κανοντας και κωλοτουμπες. Μεσα λοιπον στα ωραια τραγουδια τους που νανουριζαν τα μυρμηγκια τα πεισαν οι τζιτζικες να τους δωσουν τα κλειδια απο τις αποθηκες. Τωρα που ειμαστε τρεις ειπαν στα μυρμηγκια δεν υπαρχει περιπτωση να χανεται το φαγητο, ε δεν καταλαβενετε οτι μονο ενας τζιτζικας δεν φτανει; καποια στιγμη θα τον παρει ο υπνος και το κακο εγινε, τωρα θα φυλαμε βαρδιες μερα νυχτα και σεις αφωσιοθειτε στη δουλεια σας. Τα μυρμηγκια αλλο που δεν θελαν, δωσαν τα κλειδια και περιμεναν να αρχισουν παλι την ρουτινα τους που κατηντησε ι αυτη πια ενα ονειρο, μαζεμα φαγητου ολη την ημερα, ταισμα μικρων και μετα μεζεδακια για τους μεγαλους. Καθε μερα ομως που παιρνουσε δεν βλεπαν τα μυρμηγκια οτι η τροφη ηταν αρκετη, πειναγαν καθε μερα και πιο πολυ. Οι τρεις τζιτζικες λεγαν στα μυρμηγκια να μην ανησυχουν, απλα χρειαζονται λιγο χρονο να κλεισουν κατι τρυπες που ανακαλυψαν επειτα απο εξονυχιστικο ελεγχο στις αποθηκες. Μα καθε τοσο και καινουργιες τρυπες λεγαν οτι ανακαλυψαν. Την ιδια ωρα βεβαια προσπαθουσαν να πεισουν τις ντοπιες και τις ευρωπαικες ακριδες να μην ζηταν τοσο πολυ φαγητο γιατι δεν υπηρχε τοσο ουτε σε ολη την κοιλαδα και τα μυρμηγκια σε λιγο θα λιποθυμουσαν απο την πεινα και δεν θα μπορουσαν να μαζεψουν τροφη.

Οι ευρωπαικες ακριδες ομως ηταν ανενδοτες, σε αλλες κοιλαδες ειπαν οτι προβλημα ποτε δεν ειχαν να τρων οσο θελουν και αφου ολες τις κοιλαδες ο ιδιος θεος τις εφτιαξε καποιος φταιει σαυτη την κοιλαδα, η τα μυρμηγκια τεμπελιαζουν η οι τρεις τζιτζικες κανουν κι αυτοι τη μπαζα τους πισω απο την πλατη μας. Ηταν βλεπετε και το φαγητο σαυτην την κοιλαδα πολυ νοστιμο και τους ειχε ανοιξει η ορεξη. Ουτε και οι ντοπιες ακριδες θελαν να ακουσουν κουβεντα για μειωση της τροφης, αν μειωνοταν δεν θαμενε τιποτα να γλυψουν απο τα πιατα. Οι τρεις τζιτζικες πηγαινοερχονταν αναμεσα στα μυρμηγκια και στις ακριδες προσπαθωντας να βρουν μια λυση για ολους, ποτε μαλωναν με τον ενα, ποτε με τον αλλο. Η κατασταση ειχε φτασει πια στο απροχωρητο, κανενας δεν ηταν ευαριστημενος και το συστημα πια δεν δουλευε στην ομορφη κοιλαδα, φαγητο δεν υπηρχε για κανενα αρκετο.

Και ολοι τα βαζαν με τους τζιτζικες μιας και τα μυρμηγκια δεν ξεραν οτι τους ειχαν προσλαβει οι ακριδες. Την βρηκαν τη λυση τελικα οι τζιτζικες; θα το δουμε συντομα… Ομως οι ντοπιες ακριδες δεν θα περιμεναν να δουν αν θα τα καταφερει η ορχηστρα των τριων κανουργιων τζιτζικιων γιατι αν δεν τα καταφερνε θα πηγαιναν χαμενα. Αρχισαν λοιπον να ρωταν αγωνιωδως οποιον τζιτζικα βλεπαν μην τυχον και κανενας εχει καμμια καινουργια ιδεα, ψαχναν παντου σε ολες τις τρυπες να τους βρουν και να τους ρωτησουν ολους.

Ρωτησαν πολλους ομως αυτα που τους λεγαν δεν τα βλεπαν και τοσο σοβαρα, αλλος τους ειπε να διωξουν τις ευρωπαικες ακριδες, ουτε να το σκεφτουν δεν θελαν αυτο με τετοιες δαγκανες που ειχαν, αλλος τους ειπε να πεισουν τις ευρωπαικες ακριδες να περιμενουν, μα το ξεραν οτι ηταν τοσο λαιμαργες που θα τρωγαν αυτες στο τελος αν δεν υπηρχε αρκετη τροφη, αλλος τους ειπε να περιμενουν μεχρι τα μυρμηγκια να σκαψουν πιο βαθεια στο χωμα να βρουν ριζες με μεγαλη θρεπτικη αξια, μα τι να σκαψουν που δεν μπορουσαν πια να παρουν τα ποδια τους, αλλος τους ειπε να παν να κοψουν το σβερκο τους, ντοπιες και ευρωπαικες ακριδες, σιγα μην του καναν τη χαρη, τιποτα στο τελος, ολες οι ιδεες που ακουσαν αχρηστες. Αλλα δεν τοβαλαν κατω , ηταν ζητημα ζωης και θανατου γι αυτες, συνεχισαν το ψαξιμο.

Μια μερα εκει που ψαχναν λοιπον για κανα αλλο τζιτζικα με καμμια καινουργια ιδεα, μεσα σε μια μαυρη τρυπα βρηκαν εναν καταμαυρο τζιτζικα. Οι αλλι τζιτζικια λεγαν οτι δεν κανουν αυτοι οι μαυροι τζιτζικες για τη δουλεια αυτη γιατι πολλα μυρμηγκια τους φοβουνται απο τη μαυριλα τους. Οι ντοπιες ακριδες ομως δεν ειχαν περιθωρια για τους συναισθηματισμους των μυρμηγκιων και πιασαν κουβεντα με το μαυρο τζιτζικα. Τους ειπε λοιπον ο μαυρος τζιτζικας οτι η μονη λυση ειναι να λιγοστεψουν τα μυρμηγκια για να μην χρειαζονται πολυ τροφη και οσα μεινουν να δουλευουν περισσοτερο. Ετσι θα περισσευει αρκετη τροφη και για τα μυρμηγκια που πρεπει να δουλευουν και για ολες τις ακριδες. Θα διωξει ειπε πρωτα κατι μυρμηγκια που ηρθαν απο αλλες φωλιες οταν την φωλια τους την κατεστρεψε η βροχη, αυτα ειναι ταλαιπωρημενα ειπε και δεν δουλευουν πολυ, τζαμπα το τρων το φαγητο τους και μπορει και να κλεβουν κιολλας, μηπως ξερουμε λεει απο που κραταει η σκουφια τους. Και μετα θα ξεκανει τα μισα μυρμηγκια.

Μα πως ειναι δυνατον ρωτησαν οι ακριδες. Αν εμεις αρχισουμε να τα σκοτωνουμε δεν προκειται να ξαναδουλεψουν για μας, θα σκορπιστουν εδω και κει σε αλλες φωλιες. Οχι λεει ο μαυρος τζιτζικας, απο μονα τους τα μυρμηγκια θα σκοτωθουν μεταξυ τους, θα τους πω οτι αυτα που ειναι λιγο πιο κοκκινα τρωνε πολυ και δουλευουν λιγο και πρεπει να λειψουν για να εχουν φαγητο τα αλλα. Μα γιατι τα κοκκινα ρωτησαν οι ακριδες. Τιποτα ιδιαιτερο λεει ο μαυρος τζιτζικας, απλως με ενοχλουν τα χρωματ

α γιατι μαρεσει να ζω σε μαυρες καταμαυρες τρυπες χωρις ακτιδα φωτος και να μην δινω λογαριασμο σε κανενα τι κανω, και το κοκκινο χρωμα με πειραζει στα ματια. Χεστηκαμε λεν και οι ακριδες αν θα λειψουν τα κοκκινα η τα μπλε η πρασινα μυρμηγκια, η δουλεια μας να γινει. Στρωστε το τραπεζι, φερτε μεζεδες λεει τοτε η ντοπια αρχιακριδα, εχω σοβαρη συζητηση να κανω με το μαυρο τζιτζικα. Κλειστηκαν μεσα, τρωνε, πεινουν και τα λενε. Καπου καπου ακουγονται και γελια. Λετε να την κλεισουν την συμφωνια;

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk