Κόπρος του Αυγείου 2012 μ.Χ.

Γνωρίζω ότι το χρόνιο πρόβλημα των περιττωμάτων στα πεζοδρόμια της πόλης διαρκώς επιδεινώνεται. Ολο και περισσότερα τα σκυλιά στα διαμερίσματα, ελάχιστοι οι ιδιοκτήτες που μπαίνουν στον κόπο να κάνουν εκείνο που πρέπει.

Κόπρος του Αυγείου 2012 μ.Χ. | tovima.gr

Την ώρα που βγαίνω από το σπίτι για να πάω στο γραφείο, εκείνη βγαίνει από το δικό της σπίτι με τον σκύλο της, ένα χοντροκέφαλο, ευμέγεθες κανελί μπασταρδάκι – αν και η χρήση υποκοριστικού δεν πολυταιριάζει στις υπερπληθωρικές διαστάσεις του. Δεν του φοράει λουρί, αδιαφορώντας για την ενόχληση ή τον φόβο που προκαλεί όταν πλησιάζει τρέχοντας όσους δεν τα πηγαίνουν καλά με τα τετράποδα. Ο δρόμος της, η γειτονιά της, o νόμος της! Ελενα Τσαουσέσκου! Ετσι, ενώ εκείνη μπαινοβγαίνει σε μπακάλικα, ψιλικατζίδικα, φούρνους κτλ. για τα ψώνια της ημέρας, ο (ας τον πω) Κανέλλος Αγαθίας Γκέκας της (για όσους έχουν διαβάσει το ομώνυμο νεανικό μυθιστόρημα της Καλλιόπης Σφαέλλου) γυρνάει από γωνιά σε γωνιά όχι μόνο κοψοχολιάζοντας κάτι γιαγιάδες που κοκαλώνουν στο πέρασμά του («Παναγιά μου, αρκούδα είναι αυτό;»), αλλά κυρίως καταχέζοντας το σύμπαν.

Μισή ώρα διαρκεί η βόλτα του και νομίζεις ότι πέρασε κοπάδι από γκνου. Γεγονός που, ακόμη κι αν ενοχλεί τους περιοίκους, δεν απασχολεί καθόλου την ιδιοκτήτριά του. Εκείνη ολοκληρώνει τη δική της βόλτα και επιστρέφει. Ο Κανέλλος Αγαθίας Γκέγκας την περιμένει ήδη στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου καθημερινά λαμβάνει χώρα η ίδια ιεροτελεστία: βγάζει από την τσάντα της ένα πακέτο υγρά μωρομάντιλα και του καθαρίζει σχολαστικά, ένα ένα, τα πόδια του. Στο τέλος, του σκουπίζει και τον πισινό και μόνο τότε τον αφήνει να μπει στο σπίτι. Στο αποστειρωμένο, υποθέτω, σπίτι.

Και μένουμε εμείς απέξω, κάτοικοι Βαρανάσι, με την κόπρο του Αυγείου της, δηλαδή του Κανέλλου της, κάτω από τη μύτη μας: να ξεραίνεται στη γωνίες αναδίδοντας μεθυστικά αρώματα, προσκαλώντας τις μύγες να κάνουν πάρτι τρελό και μετατρέποντας τον δρόμο σε παγίδα για όποιον δεν έχει τα μάτια του δεκατέσσερα και καρφωμένα στο οδόστρωμα. Αυτά, την ημέρα. Τις μικρές ώρες, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα, δεδομένου ότι «όποιος νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί». Η παροιμία έχει βρει την κυριολεκτική εφαρμογή της στη γειτονιά μου.

Και σε άλλες, θα πείτε, γειτονιές. Γνωρίζω ότι το χρόνιο πρόβλημα των περιττωμάτων στα πεζοδρόμια της πόλης διαρκώς επιδεινώνεται. Ολο και περισσότερα τα σκυλιά στα διαμερίσματα, ελάχιστοι οι ιδιοκτήτες που μπαίνουν στον κόπο να κάνουν εκείνο που πρέπει. Η πλειονότητα δικαιώνει με τις συμπεριφορές της όσους ισχυρίζονται ότι η Αθήνα (και άλλα πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα της Ελλάδας) δεν είναι πόλεις για ζώα. Φυσικά και δεν είναι, όπως τα έχουμε καταντήσει, γιατί τα ζωντανά υποφέρουν «εντοιχισμένα» στο μπετόν. Κυρίως, όμως, δεν είναι πόλεις για ανθρώπους που φέρονται σαν ζώα. Οι οποίοι, ως φαίνεται, θέλουν τρόικα και στο θέμα «σκύλος, ο καλύτερος φίλος μας» για να στρώσουν. Αυτή θα είναι η πρώτη τρόικα που θα καλοδεχτώ. Εγώ, που ζω για την ημέρα που θα επιβληθεί πρόστιμο στον σκυλομπαμπά/σκυλομαμά ο οποίος θα επιτρέψει στο «μωρό» του να αφοδεύσει μπροστά στην ξένη πόρτα και δεν θα πράξει τα δέοντα. Για την ημέρα που οι δήμοι θα θέσουν αυστηρούς όρους για την εν Ελλάδι ζωοφιλία.

Οχι, δεν θέλω τις ταμπέλες που, καρφωμένες στο ημιθανές γκαζόν των πάρκων μας, απαγορεύουν την είσοδο στα σκυλιά (τις οποίες εξάλλου άπαντες αγνοούν), θέλω πάρκα όπου θα συμβιώνουν αρμονικά άνθρωποι και κατοικίδια και αυτό θα γίνει μόνο αν οι άνθρωποι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Πρέπει να το πει ο Σόιμπλε για να αρχίσουμε να το καταλαβαίνουμε;

Τότε δεν θα μας αρέσει που, εκτός από ζήτουλες, θα μας χαρακτηρίσει και βρωμιάρηδες. Ας τον προφτάσουμε. Ωστε αυτή η νέα Ελλάδα, η οποία οσονούπω έρχεται, να μη μας βρει να κάνουμε κουτσό στα πεζοδρόμια με το ένα παπούτσι στο χέρι, για τους γνωστούς λόγους – όλοι το έχουμε πάθει… Που και να μην έρθει η νέα Ελλάδα και να παραμείνουμε στην παλιά (το πιο πιθανό), πάλι κέρδος θα έχουμε αν οι δρόμοι είναι κατά τι πιο καθαροί.

Υπάρχει, βεβαίως, και η λύση που εφάρμοσαν στο, αφιλόξενο κατά τη γνώμη μου και για ζώα και για ανθρώπους, Μανχάταν. Οπου, ελλείψει χώρων πρασίνου, έχουν δημιουργήσει κάτι περίεργα γκέτο αποκλειστικά για σκυλιά. Αυτοί τα λένε πάρκα, όπως πάρκο βαφτίζουν κάθε γωνία όπου έχουν φυτρώσει δύο-τρία κατσιασμένα φυτά, ψευτοάσεις μέσα στο μπετόν που καλύπτει τα πάντα. Τα… πάρκα αυτά είναι περιφραγμένοι χώροι 50-60 τ.μ. ο καθένας, με πλαστικοποιημένο δάπεδο και παροχή για πόσιμο νερό, στους οποίους βολτάρουν πάνω-κάτω, όπως στα προαύλια των φυλακών, οι ιδιοκτήτες με τα σκυλιά τους.

Οταν τα πρωτοείδα, τον περασμένο Ιούνιο, μου φάνηκαν ανατριχιαστικά μίζερα. Τώρα που ξαναζώ την αναρχία, μου φαίνονται ως και η ιδανική λύση για μια πόλη όπως η Αθήνα. Αν και νομίζω ότι εδώ η λειτουργία τους θα διέπεται από μια παγκόσμια πρωτοτυπία: εντός τους θα περιοριστούμε διά νόμου όσοι διαμαρτυρόμαστε και έξω θα συνεχίσουν να βολτάρουν ανενόχλητα όλα τα ζώα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk