Κοινοτική οδηγία

Χάρηκα που «Tο Βήμα», την περασμένη Κυριακή, δημοσίευσε το άρθρο μου πλάι στην «Αποψη» του πρώην υπουργού Τάσου Γιαννίτση. Κάτω από τον γενικό τίτλο της σελίδας («Ωρα για αποφάσεις»), δύο προοδευτικοί (κατά τεκμήριον) διανοούμενοι (καθ’ έξιν), σε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, σχολιάζουν αρνητικά το ερώτημα «Πού πάμε;», το οποίο θέτει ευθέως ο πρώην υπουργός, απαντώντας αμέσως: «Δεν ξέρουμε». Οπως, ασφαλώς, δεν ξέρουμε (ή μήπως το γνωρίζει ο Γιαννίτσης;) πώς τελικά μας χρειάζονται πάνω από 20 δισ. ευρώ για να παραμείνουμε στο ευρώ.

Κοινοτική οδηγία | tovima.gr
Χάρηκα που «Tο Βήμα», την περασμένη Κυριακή, δημοσίευσε το άρθρο μου πλάι στην «Αποψη» του πρώην υπουργού Τάσου Γιαννίτση. Κάτω από τον γενικό τίτλο της σελίδας («Ωρα για αποφάσεις»), δύο προοδευτικοί (κατά τεκμήριον) διανοούμενοι (καθ’ έξιν), σε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, σχολιάζουν αρνητικά το ερώτημα «Πού πάμε;», το οποίο θέτει ευθέως ο πρώην υπουργός, απαντώντας αμέσως: «Δεν ξέρουμε». Οπως, ασφαλώς, δεν ξέρουμε (ή μήπως το γνωρίζει ο Γιαννίτσης;) πώς τελικά μας χρειάζονται πάνω από 20 δισ. ευρώ για να παραμείνουμε στο ευρώ.
Σε διαφορετικό τόνο ο υπογράφων, χωρίς να γνωρίζει αριθμούς, αλλά βλέποντας την εξαθλίωση να επεκτείνεται, απορεί με την υποκρισία των κυβερνώντων αλλά και την αισιοδοξία του ΣΥΡΙΖΑ.
Θα ήθελα σήμερα, σ’ ένα εποικοδομητικότερο επίπεδο, να προτείνω την παράδοξη έννοια μιας «ανομολόγητης κοινότητας» ως στοιχείου που απουσιάζει απ’ όσες αναλύσεις έχω διαβάσει για το «Πού πάμε;».
Ο Μπλανσό, από τον οποίο δανείζομαι τον όρο, μιλάει για μια αρνητική κοινότητα όσων αντιλαμβάνονται τη θνητότητα και την ανεπάρκεια ως θεμέλιο της ύπαρξής τους. Οσων πολιτεύονται, ερωτεύονται, εργάζονται κάτω από έναν κοινό παρονομαστή: τον θάνατο αλλά χωρίς την «άλλη» ζωή.
Η «ανομολόγητη κοινότητα» δεν παραπέμπει βέβαια στων Ελλήνων τις κοινότητες και την Ορθοδοξία και δεν έχει (προς Θεού) σχέση με ελληνοκεντρικές ιδιοπροσωπίες θρησκευομένων. Δεν είναι το θέμα του Ράμφου ή του Γιανναρά αλλά του απογοητευμένου μιας «εκρηκτικής κοινότητας» σαν τον Μάη του ’68. Εδώ, το «συμβάν» (που δεν έρχεται) είναι ο συνδετικός κρίκος των κοινωνούντων και όχι ο Θεός ή το χρήμα ή το χρήμα-Θεός.
Ομολογώ πως προσπάθησα να ενταχτώ σε μια τέτοια κοινότητα χωρίς να τα καταφέρω. Ισως γιατί η αποτυχία είναι ένας ακόμη προσδιοριστικός παράγοντας αυτής της κοινότητας, καθώς και η μοναξιά.
Εχω λοιπόν τη γνώμη ότι το απορητικό πρόσημο των κειμένων των δύο συνομηλίκων στο «Βήμα» – αποτυχημένων παρά την όποια κοινωνική τους αναγνώριση – μπορεί μ’ έναν συναισθηματικό μετατονισμό να αρθεί. Θα αποκάλυπτε κάτω από τις γραμμές του μια ξεκάθαρη πρόταση: πώς να πάμε εκεί που δεν μπορούμε να πάμε και, επιπλέον, γιατί δεν πάμε. Χρειάζεται αυτοκριτική. Καμία πρόθεση αξιολόγησης των πάντων (γεροντοκορισμός). Καμία ουσιαρχική ιδέα (υποκρισία). Ελάχιστος γαλλικός μοραλισμός (ελαφρότητα). Αναγωγή στο προσωπικό μας στίγμα (εγωισμός) και ταυτόχρονη απόρριψή του (αλτρουισμός). Μία στάλα γούστο. Και το σπουδαιότερο, ειλικρίνεια (ακόμη κι αν πρόκειται μεταξύ κατεργαραίων).

ΥΓ. Τι εννοώ με το «αποτυχία»; Θα το εξηγήσω με ειλικρίνεια μια άλλη φορά, όταν θα καταλαγιάσει η φάρσα με τον Χατζηνικολάου και τον Μεϊμαράκη.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
  • Βηματοδότης Περί εκπροσώπων…έρημων και απρόσωπων Με αφορμή τα επαναλαμβανόμενα φαινόμενα πολιτικής κακοφωνίας και, αν μη τι άλλο, ατυχούς ενημέρωσης και... ΒΗΜΑτοδότης |
Σίβυλλα
Helios Kiosk