Ο λαός δεν έχει πολλές επιφυλάξεις.

Στη συνείδηση της κοινής γνώμης οι «αστέρες» της μεταπολιτευτικής περιόδου είναι καταδικασμένοι προ καιρού.

Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει. Και μαζί διάθέτει αισθητήριο. Κρίνει από το βλέμμα, από τον τρόπο, από του σώματος τη στάση και του προσώπου τις συσπάσεις.

Ξέρουν οι πολίτες ποιοι πλούτισαν από την πολιτική, ποιοι ζουν πέραν των δυνάμεών τους, ποιοι έχουν εισοδήματα πολλαπλάσια της βουλευτικής αποζημίωσης, ποιοι κατά τρόπο αδίστακτο υπέγραψαν χαριστικές πράξεις ή ευνόησαν προκλητικά συμφέροντα και προστάτες συγκεκριμένους.

Μέγαρα, βίλες,απαστράπτοντα αυτοκίνητα, πολυτελή ρούχα, διακοπές χλιδάτες και εκλεκτικές συγγένειες φανερώνουν σχέσεις,συναλλαγές και πλούτο αμαρτωλό, δεν εξηγούνται όλα δια της προίκας, ούτε είναι αποτέλεσμα του τζόκερ.

Όπως επίσης και το περισσό θράσος δεν επαρκεί πια να καλύψει τα ακάλυπτα. Είναι συγκεκριμένα και εντοπισμένα από τον λαό τα πρόσωπα της λεηλασίας και της καταστροφής. Ακόμη και εκείνα που επιμελώς κρύπτονται και λουφάζουν στους δύσκολους καιρούς προδίδονται από το λούστρο και τα λούσα που τους περιβάλλουν.

Ωστόσο οι γενικεύσεις είναι εξίσου προβληματικές.

Την πολιτική διακονούν και πρόσωπα σεμνά και μετρημένα, που πρώτο μέλημα έχουν την προκοπή της πατρίδας και όχι την προσωπική τους απόλαυση.

Η Ελλάδα διαθέτει και πολιτικούς με αντιλήψεις και πεποιθήσεις, υπουργούς και πολιτικά στελέχη που δεν έβαλαν το χέρι στο μέλι, παρ’ ότι το βάζο ήταν μπροστά τους γεμάτο.

Όπως επίσης διαθέτει πολιτικούς που δεν είναι πλούσιοι, που δεν συμβιβάστηκαν και αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τον έναν και τον άλλο.

Ορισμένοι μάλιστα πλήρωσαν τίμημα βαρύ, έμειναν εκτός, αποκλείσθηκαν,εμποδίστηκαν, χρειάσθηκε να παλέψουν διπλά και τριπλά για να κερδίσουν μια θέση στο Κοινοβούλιο. Η κοινωνία τους ξεχωρίζει και επιδοκιμάζει τη στάση τους. Απολαμβάνουν τον έπαινο του Δήμου, που ειδικά στις μέρες μας δεν αποδίδεται με ευκολία.

Με άλλα λόγια υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί,οι οποίοι μπορούν ακόμη και σε αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες να δώσουν το άλλο παράδειγμα που χρειάζεται η χώρα και έχει ανάγκη ο πολύπαθος ελληνικός λαός.