Περί μοναξιάς

Περί μοναξιάς | tovima.gr

Η ανθρώπινη φύση είναι μοναχική. Σε αυτήν την μοναχικότητα όμως είναι που στηρίχτηκε όλη η ανθρωπότητα, καθώς η μοναξιά για τον άνθρωπο είναι ότι ο αντίχειρας για το χέρι. Ο μοχλός λοιπόν δύναμης και σκέψης βασίζεται στην αναντίρρητη αλήθεια πως «κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει», στο ότι «κανείς δε νιώθει αυτό που νιώθουμε». Παίρνοντας λοιπόν ως παράδειγμα την ελληνική γλώσσα, που αποτελώντας «σπουδαία γλώσσα» και «εξαίσιο δείγμα πολιτισμού», θα αντιληφθούμε ότι η μόνιμη πάλη είναι να περιγράψουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Τι μπορούμε άλλωστε να κάνουμε πέρα από το να περιγράφουμε τι νιώθουμε; Με λέξεις στη σειρά –λείπει λέξη λείπει σκέψη- προσπαθούμε να σκιαγραφήσουμε τη «σπείρα» μας (Φερνάντο Πεσσόα) με την βεβαιότητα ότι ο άλλος αν και εφόσον αποτελεί προσφιλές πρόσωπο –στους πιο απελπισμένους αναγνωστικό κοινό- θα καταλάβει, θα μας νιώσει. Έτσι δημιουργούμε προτάσεις και δηλώσεις εφ’ όλης της ύλης, ή «από καρδιάς» προσπαθώντας τάχα για το μάταιο (;), ίσως για το αδύνατο την πλήρη συναισθηματική ταύτιση. Αυτά όμως δεν έχουν σημασία γιατί μοναχικότητα είναι η αναζήτηση της μοναξιάς.

Ο άνθρωπος όμως παλεύει να αντιταχθεί σε αυτήν. Φτιάχνει είτε με πένα, είτε μολύβι, είτε πινέλο, είτε ήχους είτε ό,τι άλλο φανταστεί, καλούπια και επίσημες προσκλήσεις για επίσημο δείπνο ώστε να γνωριστούμε καλύτερα, να κατανοηθούμε καλύτερα, ίσως να συμπάσχουμε. Κάποτε ο Lawrence Durrell είχε πει ότι «η μουσική εφευρέθηκε για να επιβεβαιώσει την ανθρώπινη μοναξιά», ωστόσο αν κοιτάξουμε παραπέρα θα ήταν εύκολο να αναγάγει κανείς τη φράση σε όλες τις τέχνες.

Πόσο όμως οξύμωρο μπορεί να είναι το να γράφεις ένα βιβλίο προσπαθώντας να αισθανθείς λιγότερο μόνος, ενώ απευθύνεσαι σε έναν άνθρωπο που μόνος του θα το αναγνώσει κάπου μακριά από ‘σένα κάπου κοντά στη ψυχή σου. Έτσι, στην εποχή που εγώ ζω, οι άνθρωποι γύρω μου τείνουν να εκπλήσσονται με την ανακάλυψη της μοναξιάς από τα καλοφτιαγμένα είδωλα/θρύλους που το ρίχνουν στα ναρκωτικά και πεθαίνουν μια «υγρή νύχτα» μόνοι. Ποια βιβλία θα είχαν γραφεί αν ο Ντοστογιέφσκι, ο Όργουελ ή ο Τολστόι ήταν κάπου για κουβεντούλα με έναν φίλο και μιλούσαν για το τι τους προβληματίζει; Ποιοι πίνακες θα είχαν φτιαχτεί αν ο Πικάσο έφτιαχνε την Γκουέρνικα για έναν φίλο που τίποτα δε θα ήξερε και σε κάποια μετακόμιση μπορεί και να χανόταν;…

Άρα το γνώρισμα των μεγάλων ανθρώπων που πολλάκις έχουν παρατηρήσει οι φιλόσοφοι και άλλοι γραφιάδες είναι η μοναξιά, παρόλο που συνεχίζει να είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος. Λάθος. Ο πνευματικός κόσμος ή καλύτερα ο μοναχικός κόσμος τείνει να περιγράφει καλύτερα με την έξοχη φράση του Josh Billians (καθώς το χιούμορ μοιάζει να είναι ότι πιο έξυπνο σκέφτεται ο άνθρωπος κατά της μοναχικότητας) «Η μοναξιά είναι ένα καλό μέρος να επισκεφτείς αλλά όχι να μείνεις».

Και πάλι διφορούμενοι οι άνθρωποι των γραμμάτων αντιλαμβάνονται ότι νιώθοντας μοναξιά μπορούν να διαβάσουν, να γράψουν, να ζωγραφίσουν και να πλάσουν έναν άνθρωπο που τους καταλαβαίνει, ενώ παράλληλα γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι κάτι τέτοιο είχε ελάχιστες πιθανότητες να συμβεί αν είχαν φίλους. Ποιος όμως θέλει κάτι λιγότερο από τα πάντα; Καθώς αν δεν βρίσκεσαι ανάμεσα από το πλήθος που σε αγνοεί και το απεχθάνεσαι είναι δύσκολο να νιώσεις μοναξιά.

Το συναίσθημα για να γεννηθεί και να γιγαντωθεί πλάθοντας κάτι μεγάλο, πρέπει να συγκριθεί, και η μοναξιά πρέπει να συγκριθεί με την βουή του κόσμου του πολλού που άσκοπα περιφέρει το σώμα του. Η μοναξιά λοιπόν, μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη, ο αντίχειρας, το τόξο και κρότος προτού αρχίσουμε να τρέχουμε, ωστόσο είναι και τσεκούρι που «πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…»

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk