69ο Φεστιβάλ Βενετίας: Λίγο πριν από το τέλος μιας μέτριας διοργάνωσης

Για πρώτη φορά στα αρκετά χρόνια που παρακολουθώ το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας (1999), το πού θα μοιραστούν τα βραβεία το βράδυ του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου και το ποια ταινία θα κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα είναι ερωτήματα που με αφήνουν παντελώς αδιάφορο

Για πρώτη φορά στα αρκετά χρόνια που παρακολουθώ το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας (1999), το πού θα μοιραστούν τα βραβεία το βράδυ του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου και το ποια ταινία θα κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα είναι ερωτήματα που με αφήνουν παντελώς αδιάφορο.

Δεν μιλώ μόνον για τον εαυτό μου. Οι περισσότεροι από τους δημοσιογράφους με τους οποίους συνομίλησα στη Μόστρα ήταν εξίσου απογοητευμένοι από μια μέτρια διοργάνωση που συν τοις άλλοις σήμανε κακό ποδαρικό στον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή της Μόστρα Αλμπέρτο Μπαρμπέρα.

Η προσπάθειά μου να βρω μια ταινία που να αγάπησα πραγματικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ημερών μένει στο κενό. Ενδεχομένως να συμπάθησα αρκετές, δεν αγάπησα όμως καμία. Εκτίμησα π.χ. την προσπάθεια του Ολιβιέ Ασαγιάς στο «Μετά τον Μάη» («Apres Mai») να μιλήσει για μια εποχή (1971) στην οποία ο νεανικός κόσμος ήταν πολιτικοποιημένος, είχε ιδέες, έπαιρνε θέση, διάβαζε, ενημερωνόταν και δεν καταβρόχθιζε απλώς πληροφορίες. Αλλά το έχουμε ξαναδεί, έτσι δεν είναι;

Βρήκα ότι είχε ενδιαφέρον ο σχολιασμός του Ξαβιέ Ζιανολί στο «Superstar» που μιλά για μια κοινωνία (τη σύγχρονη) η οποία έχει ανάγκη για «κατασκευή» ειδώλων. Αλλά και αυτό δεν το έχουμε κατά κάποιον τρόπο ξαναδεί;

Εντυπωσιάστηκα από τις ποιητικές εικόνες του σκηνοθετικού ντουέτου Τζέσικα Γούντγουορθ – Πίτερ Μπρόσενς στην «Πέμπτη εποχή» αλλά η αφαιρετική αφήγηση δεν ξεπερνά το στενό πλαίσιο της κινηματογραφοφιλίας αδυνατώντας να επικοινωνήσει με ένα ευρύτερο κοινό.

Αυτές οι εικόνες βέβαια ήταν πολύ πιο αξιόλογες από τη φούσκα του Τέρενς Μάλικ, το «To the wonder», ενώ χωρίς τις ερμηνείες των ηθοποιών Χοάκιν Φίνιξ και Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν το άλλο πολλά υποσχόμενο αμερικανικό φιλμ «The master» του Πολ Τόμας Αντερσον δεν άξιζε τον κόπο. Ποιος στ’ αλήθεια ενδιαφέρεται για το πώς γεννήθηκε η σαϊεντολογία, βρε παιδιά;

Ομορφα πλάνα είχε και η «Απιστία» του Ρώσου Κίριλ Σερεμπρένικοφ αλλά και αυτή σου έδινε την εικόνα μιας ταινίας φτιαγμένης κυρίως για να εντυπωσιάσει φορμαλιστικά. Οσο για τα βίαια ξεσπάσματα της ταινίας «Pieta», του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ, έχω την αίσθηση ότι επισκίασαν ένα δυνατό θέμα με οιδιπόδειες διαστάσεις.

Αν κάποιος δεν θα λείψει σίγουρα από τα βραβεία, αυτός θεωρώ ότι είναι ο Μάρκο Μπελόκιο, ένας βετεράνος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου ο οποίος έθεσε σοβαρά ερωτήματα γύρω από το ζήτημα της ευθανασίας με αφετηρία την υπόθεση Ελουάνα Ενγκλάρο που είχε συγκλονίσει την ιταλική γνώμη: οι γονείς τής επί 17 ολόκληρα χρόνια σε κώμα Ενγκλάρο (που πέθανε το 2009) ζητούσαν την απαλλαγή της από το βάσανο αλλά η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και η Καθολική Εκκλησία όχι μόνο δεν της το επέτρεψαν αλλά θέλησαν να ψηφίσουν νόμο για την υποχρεωτική σίτιση ανθρώπων σε παρόμοια κατάσταση.

Ο Μπελόκιο στήνει δικές του ιστορίες γύρω από την Ενγκλάρο, όμως τελικά παρατραβά το σχοινί, η ταινία «πήζει» από καταστάσεις, σχεδόν αγγίζει το μελό.

Το γεγονός είναι ότι η 69η Μόστρα αποδείχθηκε μια από τις φτωχότερες των τελευταίων χρόνων – λες και η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει με κάποιο τρόπο αφήσει τη σκιά της και στην τέχνη του σινεμά. Αν αυτή ήταν η εικόνα ενός από τα τρία μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης, μαζί με των Καννών και του Βερολίνου, τότε το καλλιτεχνικό σινεμά μοιάζει να βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο.

Βεβαίως θα μπορούσε να είναι απλώς μια κακή χρονιά. Εχουμε ξαναδεί χρονιές κινηματογραφικής μετριότητας και όχι μόνο στη Βενετία. Ωστόσο θα έχει πολύ ενδιαφέρον να περιμένουμε το υλικό που θα έχει συγκεντρώσει το προσεχές κινηματογραφικό φεστιβάλ της Ρώμης όπου από εφέτος καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Μάρκο Μίλερ, μετά τη θητεία του στη θέση του καλλιτεχνικού φεστιβάλ στη… Μόστρα.

Οι φήμες λένε ότι ο Μίλερ έχει πάρει πολύ προσωπικά το στοίχημα της αναβάθμισης του φεστιβάλ της Ρώμης και αν το πρόγραμμα της Ρώμης φανεί τόσο ισχυρό όσο ακούγεται, τότε η Βενετία θα έχει πλέον πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Ηδη άλλωστε η Βενετία έχει πληγεί από το φεστιβάλ του Τορόντο που έχει πάρει μεγάλο κομμάτι από την πίτα της καθ’ ότι στην πόλη του Καναδά προβάλλονται όλες σχεδόν οι ταινίες της Μόστρα αλλά και πολύ περισσότερες. Για να καταλάβετε, στη μέση του φεστιβάλ Βενετίας οι υπεύθυνοι προώθησης ταινιών τα μάζευαν και έφευγαν με προορισμό το Τορόντο!

Θα πρέπει, τέλος, να ληφθεί υπόψη ότι ένας άλλος νευραλγικός τομέας στον οποίο το κινηματογραφικό φεστιβάλ Βενετίας ανέκαθεν χώλαινε είναι η αγορά. Το φεστιβάλ Βενετίας δεν ενδιαφέρει τους αγοραστές και παρ’ ότι από εφέτος κάτι προσπάθησε να γίνει στην αναβάθμιση της εικόνας της από τους διοργανωτές, συγκρινόμενη με την αγορά του φεστιβάλ των Κανών, η Βενετία είναι ψιλικατζίδικο.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Πολιτισμός
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk