Η Ευανθία, ο Κλάιστ και η «Αγία μουσική»

Λοιπόν: επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε ούτε μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις Ντράγκι. Το Βερολίνο

Η Ευανθία, ο Κλάιστ και η «Αγία μουσική» | tovima.gr

Λοιπόν: επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε ούτε μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις Ντράγκι. Το Βερολίνο, όπως αναμενόταν, έβαλε την ΕΚΤ στη… «θέση της», δηλαδή στη γωνία. Ετσι, σήμερα, «δεν έχει» Γερμανούς και συναφή. Ή, μάλλον, έχει και Γερμανούς, αλλά όχι Σόιμπλε και Μέρκελ. Εχει (λίγο) από τους «άλλους», εκείνους τους μεγάλους Γερμανούς, κάποιους από τους ύπατους πνευματικούς στυλοβάτες της ανθρωπότητας, όπως ο Χάινριχ φον Κλάιστ που έγραψε το συγκλονιστικό έργο Η Αγία Καικιλία ή η δύναμη της μουσικής. Εχει όμως κυρίως την ίδια την «Αγία μουσική» με την οποία αποχαιρέτησαν το καλοκαίρι και υποδέχθηκαν το πολύ δύσκολο Φθινόπωρο κάποιες χιλιάδες άνθρωποι προχθές το βράδυ που περίπου κρέμονταν σαν τα τσαμπιά στο ασφυκτικά γεμάτο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα, ακούγοντάς τη να παίρνει ζωή μέσα από τις μελωδίες της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Αυτή η «Αγία μουσική» έκανε προχθές το βράδυ το θαύμα της για όλον αυτό τον κόσμο: η λέξη «Αγία» πήρε όλο το νόημα που της έδωσε εκείνος ο μέγας άνθρωπος πριν από περίπου διακόσια χρόνια: πήρε τους ανθρώπους στο ακατανόητο επέκεινα. Εδωσε δύναμη, γέμισε πρωτογενή χαρά και αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση, ορμή και αγάπη. Και αν δεν είναι «άγιο» εκείνο που μπορεί να τα κάνει όλα αυτά σήμερα, μέσα στα ελληνικά τάρταρα σε τόσους ανθρώπους στην Ελλάδα, άραγε, τι είναι άγιο;

Όμως, μια τέτοια μουσική που μπορεί να πετύχει τόσα πολλά, δεν είναι μόνο τα θεμελιώδη, το ταλέντο και η σπουδή: είναι και το βαθύ ήθος με την πιο ευρεία έννοια του όρου, αλλά είναι και η τοποθέτηση του δημιουργού μέσα στον κόσμο, το ολιστικό «άλεσμα ζωής» που κάνει μέσα από τις νότες. Αυτή η απίστευτη δύναμη που έχει να μετασχηματίζει την υπόσταση από το άυλο στο «υλικό» των ήχων, κι από εκεί ξανά στο άυλο.

Η μοναδική μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, όπως μέσα από εντελώς άλλους δρόμους και διαφορετικές ισορροπίες μεταξύ του αισθήματος και του νου και η μουσική του μεγάλου συνθέτη και πνευματικού ανθρώπου Παναγιώτη Καλατζόπουλου (που η καλή μοίρα τα έφερε να μοιράζονται τη ζωή τους) και που ήταν εκεί βαθύς, ουσιώδης, σεμνός, ανήσυχος και, ταυτόχρονα, σχεδόν αόρατος την ώρα που δημιουργεί, κάνει ακριβώς αυτό: γίνεται μια τέτοια φωνή με το δικό της, μοναδικό, ισχυρότατο αποτύπωμα της ανθρωπιάς αλλά και της ελληνικότητας, στα ψυχικά και πνευματικά σύνορα όχι του χάρτη, αλλά του ανθρώπου και του υπαρξιακού του βάθους.

Είναι μια μουσική που, μέσα από τα επιτεύγματά της, μέσα από την περίτεχνη αισθητική της μελωδικής χαράς της, μας ρωτά επιτακτικά: πώς το επιτρέπουμε αυτό στον εαυτό μας; Και μας θυμίζει ότι το δικό μας στίγμα στέκει στον απόλυτο αντίποδα εκείνου του μεγάλου φον Κλάιστ, που, αφού πρώτα έκαψε τις σελίδες από την αυτοβιογραφική Ιστορία της ψυχής μου, το κορυφαίο επίτευγμά του για τους ελάχιστους που πρόλαβαν και το διάβασαν πριν πέσει στις φλόγες, αυτοκτόνησε σε ηλικία 34 ετών. Τελικά, είναι μια μουσική «Αγία» ακριβώς επειδή μας πυροδοτεί να ζήσουμε και να παλέψουμε για να σταθούμε όρθιοι, ισάξιοι αυτής της τέχνης. Προς πείσμα πολλών μας «φίλων»…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk