Η μόδα στα χρόνια της χολέρας

Είναι καιρός τώρα που οι Ελληνίδες έχουμε μεταφέρει την αλληλεγγύη και την πρακτικότητα στην ντουλάπα μας (είτε δωρίζοντας ρούχα στους πολλούς που τα έχουν τεράστια ανάγκη είτε συμμετέχοντας στα εγχώρια «swishing parties», όπου «ανταλλάσσεις» όλα αυτά που είχες καταχωνιασμένα, αλλά σε άριστη κατάσταση).

Η μόδα στα χρόνια της χολέρας | tovima.gr

Μια φίλη εμφανίστηκε στον σαββατιάτικο καφέ με ένα πράσινο Topshop μπλουζάκι που είχε αγοράσει από μία αφανή – αλλά γεμάτη εκπλήξεις – μπουτίκ των Ιλισίων πριν από επτά ακριβώς χρόνια (το ενθυμούμαι τόσο ευκρινώς, διότι είχα αγοράσει και εγώ ακριβώς το ίδιο, το φόρεσα μάλιστα επανειλημμένως το καλοκαίρι). Συνειδητοποιήσαμε αμφότερες αγόγγυστα και ανερυθρίαστα ότι «ψωνίζουμε από την ντουλάπα μας» (αυτό το περίφημο «shopping your closet» που έλεγαν οι Αμερικανίδες όταν βίωναν, όχι πολύ καιρό πριν, τη δική τους κρίση). Αποφασίσαμε ότι χωρίς να το καταλάβουμε εξελιχθήκαμε αισίως σε recessionistas (έτερος όρος που χρησιμοποίησαν κατά κόρον οι Αμερικανίδες), πλήρως εφησυχασμένες ότι πράττουμε το πρέπον, διότι σε χαλεπούς οικονομικά καιρούς καλείσαι, αν μη τι άλλο, να επανεκτιμήσεις το γούστο και την γκαρνταρόμπα σου.

Το είχε πει με ένα ελαφρύ ανασήκωμα των ώμων και η Σάλι Σίνγκερ, επικεφαλής του «Τ» (ήτοι του «New York Times Style Magazine»), όταν εντόπισε προ ετών στους δρόμους του Μανχάταν ένα ολοκαίνουργιο στυλ. Δροσερά κορίτσια λάνσαραν όλο σκέρτσο τα σακάκια και τα ριγέ Brioni πουκάμισα που τώρα πια δεν είχε καμία ανάγκη ο άνεργος τραπεζίτης φίλος τους: «Καταπληκτικό look!». Εντάξει, δεν χρειάζεται ακόμη να τρέξουμε να ράψουμε ντεπιές από μεταξωτά αλεξίπτωτα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (όπως έκαναν τα ζοφερά εκείνα χρόνια οι Βρετανίδες) ούτε από τη βαριά βελούδινη κουρτίνα του πατρικού μας, α λα Σκάρλετ Ο’Χάρα. Οφείλουμε, πάντως, να παραδεχθούμε ότι η κρίση μάς χάρισε μια κάποια σύνεση, μας έκανε τουλάχιστον να μη θέλουμε να γίνουμε αδηφάγες Ιμέλντες Μάρκος του prêt-à-porter.

Είναι καιρός τώρα που οι Ελληνίδες έχουμε μεταφέρει την αλληλεγγύη και την πρακτικότητα στην ντουλάπα μας (είτε δωρίζοντας ρούχα στους πολλούς που τα έχουν τεράστια ανάγκη είτε συμμετέχοντας στα εγχώρια «swishing parties», όπου «ανταλλάσσεις» όλα αυτά που είχες καταχωνιασμένα, αλλά σε άριστη κατάσταση). Μια γνωστή μου μού εξομολογήθηκε ότι ψώνισε «κάτι λίγα» στις εφετινές εκπτώσεις. «Στοχευμένα, όμως, πια. Εφαρμόζω πλέον αυτό που είχα σιχαθεί κάποτε να ακούω από τη μάνα μου. Κοιτάζω τι μου λείπει και μετά πάω τη βόλτα μου στα μαγαζιά». Οσο για τα μωρουδιακά και τα παιδικά ενδύματα (που «αλλάζουν» εκ των πραγμάτων κάθε τρεις μήνες), η πρακτική (που τη δεκαετία του ’80 θα προκαλούσε βλέμματα αποτροπιασμού) θεωρείται σήμερα must.

Ναι, η κρίση βοήθησε. Ισως γιατί η ασυδοσία στα ρούχα είχε πλέον «ξεφύγει», να ’ναι καλά η fast fashion αυτοκρατορία του «κυρίου Zara» και των μιμητών του. Σοκαρίστηκα όταν διάβασα προ ημερών στο «Τime» ότι εν έτει 1930 η μέση Αμερικανίδα είχε μέσα στην ντουλάπα της μόλις εννέα συνολάκια, ενώ σήμερα αγοράζει πάνω από 60 καινούργια ρούχα ετησίως. Πόσα δολάρια και πόση φαιά ουσία («Με τι συνδυάζεις μια φούξια κλος φούστα;» κ.ο.κ.) κατασπαταλημένα σε ατελείωτα κομμάτια ύφασμα, κρεμασμένα μέσα σε μια ανήλιαγη ντουλάπα, παρέα με αναμνήσεις, ενοχές και μια κατατονική ματαιοδοξία που αυτοτροφοδοτείται. Θυμήθηκα αυτή τη γνωστή έρευνα προ καιρού στη Βρετανία, σύμφωνα με την οποία η μέση Βρετανίδα διαθέτει κατά μέσο όρο στην ντουλάπα της 22 ρούχα που δεν φορά σχεδόν ποτέ (μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που κάμποσα εξ αυτών φέρουν ακόμη αγέρωχα το καρτελάκι με την τιμή) και τα οποία ισοδυναμούν με 30 δισεκατομμύρια πεταμένες στερλίνες τον χρόνο.

Υπάρχει μια ωραία, χολιγουντιανή ιστορία που «συμπυκνώνει» τη μόδα της κρίσης. Οταν, τον Σεπτέμβριο του 1952, η πάντα στυλάτη Οντρεϊ Χέπμπορν αποφάσισε τελικά να μην παντρευτεί τον βιομήχανο Τζέιμς Χάνσον, έκανε κάτι μεγαλειώδες. Ζήτησε από τις περιζήτητες αδελφές Φοντάνα, που είχαν ράψει το νυφικό της στο στούντιό τους στη Ρώμη, να το δώσουν σε κάποια που «δεν θα μπορούσε ποτέ να αγοράσει ένα τέτοιο φόρεμα, στο πιο όμορφο φτωχοκόριτσο της Ιταλίας». Το νυφικό δεν έμεινε να γαριάζει στην ντουλάπα, το φόρεσε η Αμάμπιλε Αλτομπέλα, μια φτωχή καλλονή, στον γάμο της με έναν αγρότη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk