Το δύσκολο φθινόπωρο του «ράθυμου» Φρανσουά Ολάντ

Ακόμη κι αν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Γαλλίας είχε τη διάθεση να παρατείνει λίγο ακόμα τους ράθυμους ρυθμούς της ως τώρα διακυβέρνησής του, έχει πια συνειδητοποιήσει ότι τα δύσκολα άρχισαν. Εν μέσω δεινής οικονομικής πραγματικότητας και με τη δημοτικότητά του να κατακρημνίζεται, το φθινόπωρο αναμένεται εξαιρετικά απαιτητικό για την κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, καθώς καλείται να υπερασπιστεί την εξουσία του όχι μόνο απέναντι σε μια σκεπτικιστική Δεξιά, αλλά και απέναντι σε τμήματα της ίδιας του της πλειοψηφίας – και όλα αυτά την ώρα που το συνέδριο των Σοσιαλιστών στην Τουλούζ τον Οκτώβριο απειλεί να αλλάξει σημαντικά τις πολιτικές ισορροπίες, με τη μέχρι τώρα ηγέτιδά του Μαρτίν Ομπρί να αποχωρεί.

Ακόμη κι αν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Γαλλίας είχε τη διάθεση να παρατείνει λίγο ακόμα τους ράθυμους ρυθμούς της ως τώρα διακυβέρνησής του, έχει πια συνειδητοποιήσει ότι τα δύσκολα άρχισαν. Εν μέσω δεινής οικονομικής πραγματικότητας και με τη δημοτικότητά του να κατακρημνίζεται, το φθινόπωρο αναμένεται εξαιρετικά απαιτητικό για την κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, καθώς καλείται να υπερασπιστεί την εξουσία του όχι μόνο απέναντι σε μια σκεπτικιστική Δεξιά, αλλά και απέναντι σε τμήματα της ίδιας του της πλειοψηφίας – και όλα αυτά την ώρα που το συνέδριο των Σοσιαλιστών στην Τουλούζ τον Οκτώβριο απειλεί να αλλάξει σημαντικά τις πολιτικές ισορροπίες, με τη μέχρι τώρα ηγέτιδά του Μαρτίν Ομπρί να αποχωρεί.

Για πρώτη φορά από τότε που εξελέγη, τον Μάιο, η δημοτικότητα του Φρανσουά Ολάντ έπεσε κάτω από το 50%, σύμφωνα με δημοσκόπηση των Ipsos και Le Point: μόλις το 44% των Γάλλων κρίνει θετικά τον γάλλο πρόεδρο, την ώρα που τον Ιούλιο το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 55% του πληθυσμού. Εκείνοι που έχουν απογοητευτεί περισσότερο από τον γάλλο πρόεδρο είναι όπως αναμενόταν οι υποστηρικτές του αντιπολιτευτικού συντηρητικού UMP, οι οποίοι τον είδαν να ξεκινάει την πενταετία του «ξηλώνοντας» τις μεταρρυθμίσεις του απερχόμενου προέδρου Νικολά Σαρκοζί και οι οποίοι τον κατηγόρησαν για αδράνεια.

Ο Ολάντ βεβαίως δεν γλίτωσε την κριτική των αριστερών, πολλοί από τους οποίους τον κατηγόρησαν ότι συνεχίζει την πολιτική Σαρκοζί στον τομέα της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής, καθώς ο Ολάντ ζήτησε από τους σύρους εξεγερμένους να σχηματίσουν κυβέρνηση την οποία δεσμεύτηκε να αναγνωρίσει – όπως ακριβώς είχε κάνει και ο προκάτοχός του με τη Λιβύη -, ενώ πρόσφατα χρησιμοποίησε «βαρύ χέρι» για την καταστολή επεισοδίων στην πόλη Αμιέν και προχώρησε σε μαζικές απελάσεις Ρομά και καταστροφή των καταυλισμών τους.
Εκείνο που είναι όμως πιο κρίσιμο είναι το μέτωπο της οικονομίας. Η ανεργία μοιάζει να αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς και ο απόηχος της ύφεσης γίνεται ολοένα και πιο αισθητός, ενώ ο γάλλος πρόεδρος ήδη υπαναχωρεί σε μείζονες προεκλογικές του δεσμεύσεις, όπως η θέσπιση πλαφόν για την τιμή της βενζίνης.
Επίσης ο διχασμός του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς όσον αφορά το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας, που υπέγραψε και διαπραγματεύτηκε ο Σαρκοζί μεσούσης της κρίσης της ευρωζώνης, δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς επαναφέρει τις πολεμικές που είχαν αναδυθεί το 1992 με την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ: ένα μέρος της Αριστεράς δεν θέλει να βλέπει τη χώρα να παραχωρεί ένα τμήμα της οικονομικής της κυριαρχίας στις Βρυξέλλες και αρνείται να επικυρώσει μια πολιτική δημοσιονομικής αυστηρότητας την οποία θεωρεί ανυπόφορη σε κοινωνικό επίπεδο και αυτοκτονική σε οικονομικό επίπεδο.
Ελάχιστα συνηγορούν ότι το «σύμφωνο ανάπτυξης» θα επιτρέψει στη Γαλλία να επανέλθει στον πολυπόθητο δρόμο της ευημερίας. Ο γάλλος πρωθυπουργός Ζαν-Μαρκ Αϊρό αναγνώρισε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να αναθεωρήσει την πρόβλεψή της για ανάπτυξη του ΑΕΠ για το 2013 (της τάξης του 1,2%), η οποία κρίθηκε εξ αρχής υπεραισιόδοξη από τους οικονομολόγους.
Τα συνδικάτα ζητούν από την κυβέρνηση να λάβει αποτελεσματικότερα μέτρα, ενώ η Γενική Εργατική Ομοσπονδία (CGT) κήρυξε την πρώτη γενική απεργία για την προεδρία Ολάντ στις 9 Οκτωβρίου, κατηγορώντας τον ότι «αδυνατεί να κατανοήσει τον επείγοντα χαρακτήρα των προβλημάτων των πολιτών και ότι ενεργεί σαν να μπορούσε ταυτοχρόνως να αντιπροσωπεύει ολόκληρη την κοινωνία για όλα τα ζητήματα».
Μαζί με όλα αυτά, στο παρασκήνιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) η μάχη για την ηγεσία φαίνεται ότι έχει ήδη ξεκινήσει άτυπα μεταξύ του βουλευτή και ευνοουμένου τής Μαρτίν Ομπρί, Αρλέμ Ντεζίρ και του ελληνικής καταγωγής βουλευτή Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, καθώς η νυν γενική γραμματέας του και δήμαρχος της Λιλ, Ομπρί, έχει δηλώσει ότι εκτός απροόπτου θα αποχωρήσει. Στο μεγάλο συνέδριο της Τουλούζ στις 16, 27 και 28 Οκτωβρίου, το μεγάλο στοίχημα για το κυβερνών κόμμα που ρέπει στους διχασμούς και στις διχόνοιες δεν θα είναι απλώς να αναδείξει γενικό γραμματέα, αλλά να επιδείξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενότητα.

Η απογοήτευση

Δυσαρέσκεια από τους ψηφοφόρους

Το 54% των ψηφοφόρων δήλωσε δυσαρεστημένο από τις πρώτες 100 ημέρες της κυβέρνησης Ολάντ, ενώ το 65% δήλωσε ότι δεν την εμπιστεύεται σε ζητήματα ασφαλείας.

Μπροστά στις δημοσκοπήσεις ο Φιγιόν
Δημοφιλέστερος όλων αναδείχθηκε μέσω δημοσκοπήσεων ο πρώην πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν, ο οποίος έλαβε το 53% της προτίμησης του κοινού και ο οποίος αναμένεται να διεκδικήσει την ηγεσία του αντιπολιτευτικού πια UMP.

Κατώτεροι των προσδοκιών
Σε αντίθεση με ό,τι συνηθίζουν οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, τα πρώτα νομοσχέδια της κυβέρνησης Ολάντ δεν ήταν ούτε μεγάλα ούτε εμβληματικά: το ένα αφορούσε τη σεξουαλική παρενόχληση και το άλλο φορολογικά μέτρα.

Ο δημοσιογράφος Αντουάν Γκιράλ μιλάει για την κατάρρευση των προσδοκιών
«Καλλιέργησε ελπίδες για πολλά, έχει κάνει λίγα»

Ο αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Liberation» Αντουάν Γκιράλ μιλάει στο «Βήμα» για την κατάρρευση των υψηλών προσδοκιών των Γάλλων από τον σοσιαλιστή πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.

Πώς μεταφράζεται το γεγονός ότι ο Φρανσουά Ολάντ εξελέγη πρόεδρος πριν από λίγο περισσότερο από τρεις μήνες κι όμως περισσότερο από το 50% των Γάλλων δεν εγκρίνει τις κινήσεις του;
«Πριν από την εκλογή του καλλιέργησε πολλές ελπίδες στους πολίτες διότι είχε ένα στυλ που ήταν τελείως διαφορετικό από εκείνο του προκατόχου του, Νικολά Σαρκοζί, και οι Γάλλοι είχαν ανάγκη να έχουν μια «φυσιολογική» κυβέρνηση, όπου ο πρόεδρος δεν εμφανίζεται καθημερινά στις τηλεοράσεις. Ο κόσμος γενικά πάντα περιμένει λύσεις μεσσιανικών διαστάσεων από το σοσιαλιστικό κόμμα και έτρεφε πολύ υψηλές απαιτήσεις από την άνοδο της Αριστεράς. Εντεκα μονάδες πτώση δημοτικότητας σε έναν μήνα, πρόκειται για ρεκόρ, ούτε ο Σαρκοζί δεν έχασε τόσες μονάδες μέσα στους τρεις πρώτους μήνες της προεδρίας του».
Εχουν δίκιο όσοι κατηγορούν τον Ολάντ για αδράνεια;
«Σε κάποιον βαθμό ναι, διότι απέτυχε στο να πάρει κάποια μέτρα τα οποία είχε ο ίδιος εξαγγείλει, κυρίως όσον αφορά τη φορολογία, όπου θα έπρεπε να έχει ενεργήσει πιο δυναμικά. Για παράδειγμα, αρκέστηκε στο να καταργήσει τους πιο άδικους φορολογικούς νόμους της κυβέρνησης Σαρκοζί, αλλά δεν προχώρησε και πολύ, διότι απλώς δημιούργησε 17 επιτροπές που εξετάζουν το ζήτημα. Η οικονομική πραγματικότητα, η ανεργία και οι κοινωνικές δυσκολίες δεν περιμένουν να βρουν οι ειδικοί λύσεις για να πλήξουν τους πολίτες. Είχε το περιθώριο να δράσει και δεν το έκανε. Ελειψε για διακοπές επί τρεις εβδομάδες, την ώρα που κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού η ανεργία αυξήθηκε τρομερά, με 41.000 ανέργους επιπλέον μόνο για τον Ιούλιο. Οι πολίτες απογοητεύτηκαν και δεν του έδωσαν καμία περίοδο χάριτος».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk