Οταν οι επαναστάτες έγιναν καπιταλιστές

Οι 34 απεργοί μεταλλωρύχοι που σκοτώθηκαν από την αστυνομία στο ορυχείο πλατίνας της Μαρικάνα υιοθετήθηκαν αμέσως από τα ΜΜΕ, ως κομπάρσοι. Για κάποιους η σφαγή στη Μαρικάνα θυμίζει το αστυνομικό μακελειό της Σάρπβιλ το 1960. Αλλοι την είδαν ως απόδειξη ότι η φτώχεια και ο κοινωνικός διχασμός δεν τελείωσαν μαζί με το Απαρτχάιντ. Αλλοι, πάλι, είδαν τους φόνους ως τον πρόλογο μιας γενικευμένης σύγκρουσης ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Τέλος, για πολλούς επιβεβαιώνει την πολιτική και ηθική αποσύνθεση του κυβερνώντος Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου.

Οταν οι επαναστάτες έγιναν καπιταλιστές | tovima.gr
Οι 34 απεργοί μεταλλωρύχοι που σκοτώθηκαν από την αστυνομία στο ορυχείο πλατίνας της Μαρικάνα υιοθετήθηκαν αμέσως από τα ΜΜΕ, ως κομπάρσοι. Για κάποιους η σφαγή στη Μαρικάνα θυμίζει το αστυνομικό μακελειό της Σάρπβιλ το 1960. Αλλοι την είδαν ως απόδειξη ότι η φτώχεια και ο κοινωνικός διχασμός δεν τελείωσαν μαζί με το Απαρτχάιντ. Αλλοι, πάλι, είδαν τους φόνους ως τον πρόλογο μιας γενικευμένης σύγκρουσης ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Τέλος, για πολλούς επιβεβαιώνει την πολιτική και ηθική αποσύνθεση του κυβερνώντος Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου.
Η κοινή γνώμη προτιμά να δει τη Μαρικάνα κεντρισμένη από τη φονική χρήση της αστυνομικής βίας για την υπεράσπιση μιας αυτοκρατορικής εξορυκτικής επιχείρησης με έδρα το Λονδίνο, της Lonmin, και των λευκών διευθυντών της με τα Ρόλεξ και τις Μερτσέντες τους.
Ωστόσο αυτό το «στόρι» δεν αντέχει στην κριτική, διότι παρεμβάλλεται σε αυτό η φιγούρα του Σίριλ Ραμαφόσα. Ως επικεφαλής της Εθνικής Ενωσης Μεταλλωρύχων στη δεκαετία του 1980, ο Ραμαφόσα υπήρξε άριστος οργανωτής για την εργατική τάξη, αψηφώντας τις απειλές και παίζοντας κορόνα – γράμματα τη ζωή του. Τη δεκαετία του 1990 όμως ο πρώην αρχισυνδικαλιστής επέλεξε να αφήσει την πολιτική για να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις. Αξιοποίησε τη νέα νομοθεσία υπέρ της «ενδυνάμωσης» των μαύρων επιχειρηματιών για να μπει στο Διοικητικό Συμβούλιο της Lonmin – και να γίνει πολυεκατομμυριούχος.
Τι θέλω να πω; Οτι η βία των εργατών πιθανόν να είναι μικρότερος κίνδυνος για τη χώρα απ’ ό,τι η χλιδή και οι σπατάλες των σούπερ πλούσιων. Ο ιστορικός συμβιβασμός του 1994 μεταξύ των λευκών Αφρικάνερ και των μαύρων εθνικιστών κατέληξε να μετατρέψει τους σοσιαλιστές συνδικαλιστές σε καπιταλιστές. Για μένα, όπως και για πολλούς άλλους Νοτιοαφρικανούς, η τυφλή βία της Μαρικάνα είναι ένα σημάδι ότι αυτή η χώρα εγκαταλείπει υπερβολικά γρήγορα και με πολύ χαμηλό τίμημα τις αρχές της ισότητας και της δημοκρατίας.
Ο Ιμραάν Κουβαντία είναι συγγραφέας και καθηγητής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk