Περίθαλψη: δικαίωμα ή προνόμιο;

Περίθαλψη: δικαίωμα ή προνόμιο; | tovima.gr

Με αφορμή τις τρέχουσες δυσχέρειες στην διαχείριση εξαιρετικά δύσκολων περιστατικών που αφορούν στην κάλυψη δαπανών θεραπείας συγκεκριμένων κατηγοριών ασθενών, προκύπτουν ερωτήματα σε σχέση με την δυνατότητα της πρόσβασης του όλου ή μέρους των νοσούντων στην «ομπρέλα» των κρατικών ή ιδιωτικών δομών παροχής υπηρεσιών υγείας.

Το embargo ορισμένων προμηθευτών, μερικοί από τους οποίους διαθέτουν πρωτότυπα σε ισχύ μοναδικά σκευάσματα, από τα οποία εξαρτούν την επιβίωσή τους εκατοντάδες ασθενείς, «βραχυκυκλώνει» τις λειτουργίες του συνόλου σχεδόν των μονάδων θεραπείας. Αντίθετα, ενώ θα έπρεπε αντίστοιχα να εξεγείρει τις συνειδήσεις του επιστημονικού κόσμου, της πολιτικής και των θεσμικών οργάνων, στην ουσία το πρόβλημα αντιμετωπίζεται καθημερινώς ad hoc.

Παράλληλα, η δηλούμενη «αδυναμία» εκτέλεσης θεραπευτικών συνεδριών από μονάδες της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, εξευτελίζει καθημερινά ασθενείς και οικείους τους, ασχέτως ηλικίας και εισοδηματικής δυνατότητας, οδηγώντας τους εν μέσω καύσωνος στις «σοσιαλιστικές» ουρές των φαρμακείων του μοναδικού φορέα προμηθείας και διανομής φαρμάκων, προκειμένου να τα προμηθευθούν για να υλοποιήσουν την θεραπεία τους. Το κοινό, ενώ θα περίμενε κανείς να «τα διαλύσει» όλα , εξακολουθεί να είναι απορροφημένο από το ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, τις συνεχείς εξαγγελίες παροχών και αποκατάστασης αδικιών, τις τηλεοπτικές μεταγραφές και άλλα «εθνικά» θέματα.

Τελικά, ποιος κατέχει την απόλυτη «αλήθεια», είναι ακόμη προς διερεύνηση. Οι οφειλές του κράτους προς τους προμηθευτές είναι αναμφισβήτητες. Οι αμοιβές υπερεργασίας του προσωπικού, ενώ ενταλματοποιήθηκαν δεν υπάρχει «ρευστό» προς εξόφληση. Αυτά είναι ένα μέρος της αλήθειας. Σε όλα αυτά, ο μεγάλος «απών» είναι ο απλός άνθρωπος. Αυτός που βλέπει τον γονιό, τον αδελφό ή-ακόμη χειρότερα- το παιδί του να «λυώνει» και ταυτόχρονα βλέπει καθημερινά τους «αδιάλλακτους» τηλεοπτικούς «ήρωες» να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το «καλό μας».

Η διαχείριση του ζητήματος «a la carte», με την λογική «όποιος έχει, μπορεί» είναι και προκλητική και επικίνδυνη. Η αντίληψη του «εμείς» έναντι των «άλλων», διαλύει ουσιαστικά την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα όταν οι «άλλοι» είναι και περισσότεροι και πολλαπλώς συνεισφέροντες (ως ποσοστό του εισοδήματός τους), ενώ στερούνται των «κοινωνικών» πόρων, τότε τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.

Τι άλλο μπορεί να υποδηλώνει το αίτημα απένταξης από τον ενιαίο φορέα ομάδων ασφαλισμένων που είχαν μέχρι σήμερα «λυμένο» το σχετικό θέμα; Τα παραδείγματα είναι γνωστά και αποδεικτέα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk