Η καβαφική επικαιρότητα στην Αποικία, εν έτει 2012

Η καβαφική επικαιρότητα στην Αποικία, εν έτει 2012 | tovima.gr

«Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.X. Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία, και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός, ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή. Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία είναι που κάμνουνε μια ιστορία μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι, για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν, κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής. Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες. Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη· η κατοχή σας είν’ επισφαλής: η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες. Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή, κι από την άλληνα την συναφή, κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική· είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει; σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη. Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε, βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε· πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς. Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, να δούμε τι απομένει πια, μετά τόση δεινότητα χειρουργική.— Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός. Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια. Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία. Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια; Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.»

Ο λιτός πολιτικός λόγος του Καβάφη περιγράφει με αφοπλιστική βαθύτητα τα βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού γίγνεσθαι που βιώνει η χώρα μας μετά την παρέμβαση του Πολιτικού Αναμορφωτή-Τρόικας έχοντα ως αποστολή την εξυγίανση της αμαρτούσας και νοσούσας Αποικίας-Ελλάδας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις που θα απελευθερώσουν το δυναμικό της και θα εξορθολογίσουν τη λειτουργία της.

Όμως στο όνομα αυτού του ευγενούς και ορθού σκοπού ( εξορθολογισμός και εξοικονόμηση, διαφάνεια, χρηστή διοίκηση, φορολογική δικαιοσύνη) διαμορφώνεται συγχρόνως στη χώρα μια ολοκληρωτική οπισθοδρόμηση στο κεφάλαιο “εργασία”, που αποδομεί και αποσυνθέτει την ελληνική κοινωνία: αποκλεισμός στην εργασία της νεολαίας, που μεταναστεύει, πλήρης παράδοση του εργαζομένου στις διαθέσεις της εργοδοσίας με ό,τι όρους επιθυμεί η τελευταία, συνεχής κλιμακούμενη συμπίεση των αμοιβών, και φυσικά άνθηση της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας.

Και καταργούνται δικαιώματα που “ όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς”. Και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί το εργασιακό περιβάλλον που κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες, ώστε να προσδίδει αξιοπρέπεια και ασφάλεια στον εργαζόμενο να ενοχοποιείται ως “επιβλαβής ευθύνη”, για να χρησιμοποιήσω την καβαφική ειρωνία. Πώς υπηρετείται η κοινωνία βυθιζόμενη στην απελπισία της ανεργίας και την αβεβαιότητα στην εργασία σε ένα περιβάλλον βαθιάς και παρατετεμένης ύφεσης; Σε τέτοιες κοινωνικές συνθήκες ασφυξίας πώς θα “μεταρρυθμιστεί” η ελληνική κοινωνία;

Τα βιωμένα αποτελέσματα των μέτρων που επιβλήθηκαν από τον Πολιτικό Αναμορφωτή είναι η κοινωνία στην Αποικία αντί να βλέπει τη ζωή της βελτιώνεται, τη βλέπει να επιδεινώνεται και μία γενικότερη αυξανόμενη ανησυχία διαχέεται στη χώρα… Και φυσικά και δυστυχώς πολλά άτοπα συμβαίνουν στην Αποικία και πρέπει να αλλάξουν. Γιατί τα ανθρώπινα συνοδεύονται με ατέλεια, όχι μόνο στην Αποικία αλλά παντού. Και μάλιστα αυτή η συνειδητοποίηση της έλλειψης τελειότητας είναι που ωθεί στην επιδίωξή της. Η πρόκληση λοιπόν είναι όχι να αποδομηθεί η κοινωνία της χώρας αλλά να διορθωθούν τα άτοπα στην Αποικία που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία και για την οποία τη μεγίστη ευθύνη έχουν όσοι διακυβέρνησαν τη χώρα και χρηματοδοτούσαν τα άτοπά της. Τελικά, τραβάμε εμπρός;

pparara@umd.edu

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk