Έλλειμμα κοινής λογικής

Έλλειμμα κοινής λογικής | tovima.gr

Σε αυτή τη χώρα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες περιστατικών που στα μάτια του μέσου κεντροευρωπαίου πολίτη φαντάζουν τουλάχιστον παράλογα και γραφικά. Δύο πρόσφατα γεγονότα είναι ο προπηλακισμός υπαλλήλων του ΣΔΟΕ στην Ύδρα επειδή έκαναν την δουλειά τους(!) καθώς και η βίαιη αντίδραση κατοίκων της Κορίνθου στην προσωρινή μεταφορά λαθρομεταναστών σε ανενεργό στρατόπεδο της πόλης. Το χειρότερο με αυτή τη λογική είναι ότι έχει διαχυθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό στην κοινωνία, σε σημείο που το λογικό μοιάζει συχνά παράλογο!

Θεωρείται π.χ. αποδεκτό κομματικοί συνδικαλιστές να αποκλείουν λιμάνια και να σηκώνουν τις μπάρες σε σταθμούς διοδίων, πολίτες να προπηλακίζουν βουλευτές και ακροδεξιοί να κυνηγούν μετανάστες. Οι έκνομες αυτές πράξεις παραμένουν ατιμώρητες ή τις λίγες φορές που πάει να εφαρμοστεί ο νόμος ακούμε τα μύρια όσα… «επαναστατικά». Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι το χρέος ή το δημοσιονομικό έλλειμμα αλλά το έλλειμμα κοινής λογικής.

Ο καθένας θεωρεί ότι το δίκαιο του 1ον) υπερισχύει του δίκαιου του άλλου και 2ον) υπερισχύει του νόμου. Κωδικοποιημένα αυτή η λογική εμφανίζεται στο δημόσιο διάλογο με το πάλαι ποτέ κομμουνιστικό και νυν “οικουμενικό” σύνθημα “νόμος είναι το δίκαιο του…”. Δυστυχώς στην Ελλάδα ποτέ δεν εμπεδώσαμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία (η πλειοψηφία νομοθετεί, η άποψη της μειοψηφίας ακούγεται και όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε το νόμο αλλιώς θα υποστούμε τις συνέπειες).

Συχνά χρησιμοποιούσαμε ως δικαιολογία για τις πράξεις μας το γεγονός ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται για όλους και ότι κάποιοι μένουν ατιμώρητοι άρα «γιατί να πάω εγώ με το σταυρό στο χέρι;». Κυρίως όμως δεν επιχειρήσαμε να φτιάξουμε θεσμούς (ανεξάρτητες αρχές κοκ.) που θα ελέγχουν τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και που θα δίνουν ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία του κρατικού μηχανισμού και την κοινωνική λογοδοσία. Αντιθέτως αποδεχτήκαμε ως υπέρτατο «θεσμό» το δίκαιο του «εργάτη», της συντεχνίας και του κάθε κομματάρχη.

Οι πολιτικοί μας ταγοί ολιγώρησαν στο θεσμικό κομμάτι, αλλά από την άλλη κι εμείς βολευτήκαμε με αυτήν την κατάσταση: ποτέ δεν υπήρξε κάποιο παλλαϊκό αίτημα για δημιουργία ελεγκτικών μηχανισμών, ανεξάρτητων αρχών κλπ., αντιθέτως τέτοια αιτήματα ήταν πάντοτε μειοψηφικά και η ίδια η κοινωνία μάλλον τα χλεύαζε. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στη χρεοκοπία, που πέρα και πάνω από οικονομική είναι αξιακή…

* Κάτοχος μεταπτυχιακού (MSc) στο Μάνατζμεντ από το πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk