Δαίμονες, φαντάσματα και ανταγωνιστικότητα

Είναι απορίας άξιον γιατί η Ελλάδα καλείται στο αγγλικό κείμενο του Μνημονίου ΙΙ να μειώσει το μοναδιαίο κόστος εργασίας (ΜΚΕ) στην επιχειρηματική οικονομία (business economy) κατά 15% έως το 2014, ενώ στο αντίστοιχο ελληνικό κείμενο δεν υπάρχει κάποιος προσδιορισμός/περιορισμός και η μείωση συνεπώς αφορά το σύνολο της οικονομίας.

Δαίμονες, φαντάσματα και ανταγωνιστικότητα | tovima.gr
Είναι απορίας άξιον γιατί η Ελλάδα καλείται στο αγγλικό κείμενο του Μνημονίου ΙΙ να μειώσει το μοναδιαίο κόστος εργασίας (ΜΚΕ) στην επιχειρηματική οικονομία (business economy) κατά 15% έως το 2014, ενώ στο αντίστοιχο ελληνικό κείμενο δεν υπάρχει κάποιος προσδιορισμός/περιορισμός και η μείωση συνεπώς αφορά το σύνολο της οικονομίας. Ποιος φταίει για μια τέτοια απόκλιση μεταξύ των δύο κειμένων, ο «δαίμων του τυπογραφείου» ή κάποιος άλλος (δαίμων); Τελικά πού θα πρέπει να μειώσει η Ελλάδα το ΜΚΕ κατά 15%, στην επιχειρηματική οικονομία (που δεν συμπεριλαμβάνει τους κατεξοχήν «δημόσιους» κλάδους όπως η υγεία, η εκπαίδευση και η δημόσια διοίκηση) ή στο σύνολο της οικονομίας; Το ερώτημα θα ήταν μικρότερης σημασίας αν το ΜΚΕ στην επιχειρηματική οικονομία ήταν σχεδόν ταυτόσημο με το ΜΚΕ στο σύνολο της οικονομίας. Ομως δεν είναι.
Διεθνείς οργανισμοί όπως ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) διατηρούν βάσεις δεδομένων όπου καταγράφονται, μεταξύ άλλων, το ΜΚΕ διαφόρων χωρών όπως της Ελλάδας, αναφορικά με το σύνολο της οικονομίας αλλά και για ιδιαίτερα υποσύνολά της όπως η επιχειρηματική οικονομία. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ (β’ τρίμηνο 2011), το ΜΚΕ στην επιχειρηματική οικονομία της Ελλάδας είναι υψηλότερο από το ΜΚΕ στο σύνολο της οικονομίας (123,8 έναντι 114,5 μονάδες του δείκτη 2005=100) και μάλιστα σημειώνει αυξητικές τάσεις μετά το α’ τρίμηνο του 2010, ενώ στο σύνολο της οικονομίας τείνει να μειώνεται. Η διαπίστωση αυτή μας οδηγεί σε δύο καθόλου αυτονόητα αλλά αναπόδραστα συμπεράσματα. Πρώτον, ότι ο ιδιωτικός τομέας (ή ακριβέστερα η επιχειρηματική οικονομία) είναι λιγότερο «ανταγωνιστικός» από τον δημόσιο τομέα (ή ακριβέστερα από το σύνολο της οικονομίας) – αυτό τουλάχιστον δείχνει η εξέλιξη του ΜΚΕ που θεωρείται από το Μνημόνιο ΙΙ ως ο κυριότερος δείκτης «ανταγωνιστικότητας κόστους». Δεύτερον, ότι η παραγωγικότητα της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα είναι χαμηλότερη και βαίνει μειούμενη σε σχέση με τον δημόσιο τομέα – αυτό συνάγεται από το γεγονός ότι το ΜΚΕ είναι το κλάσμα του μέσου ωρομισθίου προς την παραγωγικότητα της εργασίας, και από το ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Labour Cost Index της Eurostat (β’ τρίμηνο 2011) το μέσο ωρομίσθιο στην επιχειρηματική οικονομία ακολουθεί παράλληλη πορεία με αυτή του Δημοσίου.
Είναι λοιπόν άξιον απορίας (α) γιατί υπάρχει η παραπάνω απόκλιση μεταξύ ελληνικού και αγγλικού κειμένου ως προς το πεδίο εφαρμογής της μείωσης του ΜΚΕ, (β) γιατί επιδιώκεται η μείωση του ΜΚΕ μέσω της μείωσης των μισθών και όχι μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας, και (γ) γιατί προεξοφλείται ότι η μεταφορά δραστηριοτήτων στον λιγότερο ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα (ιδιωτικοποιήσεις) θα συμβάλει στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Ισως δεν πρέπει να απορούμε με τίποτα πλέον. Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι, ενάντια στις ιδεοληψίες και στα φαντάσματα της εποχής, η ανταγωνιστικότητα της χώρας υποχωρεί λόγω των επιδόσεων του ιδιωτικού και όχι του δημόσιου τομέα, και ότι το στοίχημα για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μπορεί να κερδηθεί όχι μέσα από την περαιτέρω συρρίκνωση των μισθών αλλά μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk