Ρίο ντε Τζανέιρο, ολέ!

Το Ρίο ντε Τζανέιρο (ποταμός του Ιανουαρίου στα πορτογαλικά) μυρίζει καφέ, πάθος και ωκεανό. Iσως έτσι να μυρίζει και ο παράδεισος. Ή να μοιάζει. Αυτή η πόλη είναι τόσο κινηματογραφική, που όποια ταινία έχει γυριστεί εδώ, από τα μιούζικαλ της Κάρμεν Μιράντα και το Cinema Novo στα 60s μέχρι το πρόσφατο «Rio» της Fox, μοιάζει λίγη. Τόσο όμορφη, που οι Καριόκας, οι ντόπιοι, πιστεύουν πως ο Θεός έφτιαξε σε έξι ημέρες τον κόσμο και την έβδομη ξεκουράστηκε εδώ. Τόσο ιδιαίτερη, που πάλλεται από ενέργεια χωρίς να προδίδει ποτέ τη γλυκιά ραθυμία της (αρκεί να παρατηρήσεις τους κατοίκους πώς περπατούν ή ότι το ωράριο των τραπεζών είναι 10.00-16.30). Εδώ γίνεται κάθε χρόνο το μεγαλύτερο καρναβάλι του κόσμου και το πιο φημισμένο πρωτοχρονιάτικο πάρτι, εδώ γεννήθηκαν μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά και ποδοσφαιρικά ταλέντα όλων των εποχών. Εδώ βρίσκεται το Στάδιο του Μαρακανά. Και η καρδιά του τζετ σετ.

Another bric(k) in the wall

Το Ρίο ήταν πάντα μια συναρπαστική μητρόπολη, αλλά τα τελευταία χρόνια με την είσοδο της Βραζιλίας στις ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες (BRICS) γνωρίζει μια άνευ προηγουμένου δημοφιλία. Βοηθούν και το Μουντιάλ του 2014 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2016. Οι τιμές ήδη έχουν ανέβει στα ύψη, οι εκατοντάδες πλαστικοί χειρουργοί της πόλης είναι πιο απασχολημένοι από ποτέ και μεγάλα έργα χτίζονται το ένα μετά το άλλο. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι οι φαβέλες. Η πιο γνωστή είναι η Ροσίνια, την οποία μπορείτε να επισκεφθείτε οργανωμένα, ενώ το αντίτιμο διατίθεται για τις ανάγκες της κοινότητας. Εγκληματικότητα, όπως παλιά, μπορεί να μην υπάρχει μετά τα μέτρα καταστολής της από τον προηγούμενο πρόεδρο Λούλα ντα Σίλβα, αλλά στο κέντρο του Ρίο, το οποίο θα επισκεφθείτε, μεταξύ άλλων, για τον μοντέρνο καθεδρικό του, τα χρωματιστά σκαλοπάτια Escadaria Selarón και για μια βόλτα με τραμ μέχρι τη μαγευτική Σάντα Τερέζα, είναι φρόνιμο μετά τη δύση του ηλίου να κρύψετε οτιδήποτε προδίδει πως είστε τουρίστες.

Garota de Ipanema

Η Ιπανέμα της μπόσα νόβα και του Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ είναι το ιδανικό μέρος για τη διαμονή σας (έχει και στάση μετρό). Σκεφτείτε και τη λύση της ενοικίασης διαμερίσματος, μπορεί να είναι πιο συμφέρουσα οικονομικά από ξενοδοχείο. Οποτε έχετε διάθεση για ψώνια, στη Rua Maria Quitéria, στον αριθμό 85, θα βρείτε την Osklen, τοπική φίρμα παγκόσμιας εμβέλειας, και στη Rua Visconde de Pirajá 462B τις γνωστές δημιουργίες του Gilson Martins με σήμα κατατεθέν τη βραζιλιάνικη σημαία, ενώ Havaianas πουλούν σχεδόν παντού. Το βράδυ όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Λεμπλόν, την πιο σικάτη γειτονιά του Ρίο. Στο Sushi Leblon (Rua Dias Ferreira 256) μπορεί να πέσετε τυχαία πάνω σε κάποιο μέλος της κοσμοπολίτικης οικογένειας Ντελάλ. Εδώ μπορείτε να δοκιμάσετε και μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του Bloody Mary, με wasabi αντί για ταμπάσκο. Η Ζιζέλ, πάλι, είναι πολύ πιθανό να βγαίνει από το ξενοδοχείο Fasano τη στιγμή που εσείς περνάτε τον δρόμο το άλλο πρωί για την πλαζ, πάντα γεμάτη κόσμο που χαλαρώνει πίνοντας το εθνικό ποτό, την καϊπιρίνια, αλλά κανείς δεν κολυμπάει. Ιπανέμα, άλλωστε, στα ινδιάνικα σημαίνει «επικίνδυνα νερά». Στη διπλανή Κοπακαμπάνα, με τα περίφημα ψηφιδωτά calcadao, θα δείτε πολλούς να κάνουν καποέιρα και να παίζουν ποδόσφαιρο στην άμμο. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο οι Βραζιλιάνοι είναι εξοικειωμένοι με το σώμα τους.

Oh, Jesus

Αρχιτεκτονική και Βραζιλία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, κυρίως λόγω του θρυλικού Οσκαρ Νιμάγερ. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MAC) που σχεδίασε στα 89 του χρόνια και βρίσκεται στο Νιτερόι, απέναντι από το Ρίο, μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο και είναι vaut le voyage από μόνο του. Περνώντας και πάλι απέναντι (είτε οδικώς είτε με καραβάκι) στο κέντρο, δείτε το Σαμπόδρομο όπου λαμβάνουν χώρα οι φαντασμαγορικές αποκριάτικες παρελάσεις και το Palácio Gustavo Capanema, το πρώτο μοντέρνο κτίριο στην Αμερική και υποψήφιο για τη λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Επιβάλλεται να ανεβείτε και με τελεφερίκ στον Λόφο της Ζάχαρης. Αλλά τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με μια βόλτα με ελικόπτερο πάνω από το Μποταφόνγκο (το παλιό λιμάνι), το εθνικό πάρκο Tijuca (τέλειο για trekking) και, φυσικά, τον Χριστό Λυτρωτή, το άγαλμα-σύμβολο της πόλης και ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου που ορθώνεται επιβλητικά στο όρος Κορκοβάδο (εννοείται πως υπάρχει και ειδικό τρενάκι για εκεί). Με περίπου 100 ευρώ μπορείτε να δείτε το Ρίο ντε Τζανέιρο από ψηλά. Σαν ταινία.

Οσο για την τελευταία βραδιά εδώ, θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι: παραδοσιακά πιάτα όπως μια feijoada (μαύρα φασόλια με λουκάνικα) και μετά γραμμή για την περιοχή Λάπα και το Scenarium, όπου οι θαμώνες χορεύουν σάμπα και εσείς, ακόμη κι αν δεν ξέρετε τα βήματα, τους ακολουθείτε. Χαλαρά.

– Χριστίνα Μπίθα

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
BHMAgazino
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk