Ο κατάλληλος υπουργός

Η ιστορία είναι παλιά. Iσως και να μην είναι αληθινή, αλλά έχει ακουστεί τόσες φορές, που θεωρείται πραγματικότητα. Πριν από πολλά χρόνια, η ομάδα της Γεωπονικής είχε φθάσει στον τελικό του πανεπιστημιακού πρωταθλήματος μπάσκετ.

Ο κατάλληλος υπουργός | tovima.gr

Η ιστορία είναι παλιά. Iσως και να μην είναι αληθινή, αλλά έχει ακουστεί τόσες φορές, που θεωρείται πραγματικότητα. Πριν από πολλά χρόνια, η ομάδα της Γεωπονικής είχε φθάσει στον τελικό του πανεπιστημιακού πρωταθλήματος μπάσκετ. Θα έπαιζε με τη σαφώς ανώτερη ομάδα της Γυμναστικής Ακαδημίας. Δεν έπαιξε ποτέ όμως. Ο τότε προπονητής της Γεωπονικής, Γιάννης Ιωαννίδης, τη διηγείται με τέτοια αυταρέσκεια, που στο πρώτο άκουσμα την κάνει να φαίνεται γοητευτική: «Ηξερα ότι ήταν καλύτεροι. Πήγαινα κάθε μέρα και τους έλεγα: “Το Σάββατο θα σας πατήσουμε, το Σάββατο θα σας πατήσουμε”. Το Σάββατο μπήκαν στο γήπεδο έτοιμοι να μας κερδίσουν. Θα το έκαναν, αλλά ο αγώνας ήταν προγραμματισμένος για την Παρασκευή. Ο αγώνας δεν έγινε ποτέ, τους ξεγέλασα. Πήρα το κύπελλο άνευ αγώνος». Τα χάχανα των κολαούζων υπογράμμιζαν την αξία του νικητή. Προφανώς, ούτε στα χρόνια της απόλυτης αθλητικής κυριαρχίας του ούτε στα χρόνια της πολιτικής καριέρας του ο νυν υφυπουργός Αθλητισμού σκέφτηκε ότι η κουτοπόνηρη ιστορία κακώς νοούμενης μαγκιάς δεν θα έπρεπε να λέγεται με υπερηφάνεια, αλλά να κρυφτεί στη λήθη. Ή μήπως όχι;

Η ιστορία αυτή είναι μια αλληγορία ενδεικτική των θεμελίων του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού. Δεν έχει σημασία να χαίρεσαι, να αγωνίζεσαι, να παίζεις, να μάχεσαι. Πρέπει μόνο να υποφέρεις και να μειώνεις τις φυσικές και ηθικές αντιστάσεις σου για να κερδίσεις με κάθε τίμημα. Και ο αντιφατικός Γιάννης Ιωαννίδης, ο προπονητής που μιλούσε για την Ελλάδα με λατρεία μακεδονομάχου πολιτευτή και αργότερα εξελλήνιζε όποιον ταλαντούχο Σέρβο έβρισκε, ο θρήσκος που έριχνε Παναγίες στα τάιμ άουτ, ο άνθρωπος που ένιωθε ότι είχε μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις ήταν ο ιδανικός εκφραστής της στρεβλής αυτής ιστορίας. Αυτές τις ημέρες, ως υφυπουργός Αθλητισμού, βρίσκεται στο Λονδίνο, επίσημος εκπρόσωπος της ελληνικής πολιτείας. Αν και οι μονόλογοί του είναι μνημειώδεις, τις πρώτες κρίσιμες ημέρες του σκανδάλου Παπαχρήστου έμεινε πιο σιωπηλός από ποτέ. Μήπως θα έπρεπε να πάρει κάποια θέση; Είναι, άλλωστε, ο μοναδικός που δεν το έχει κάνει ακόμη.

Η ιστορία της Παπαχρήστου ήταν μια δημοφιλής διήγηση που είχε κάτι από Ακροδεξιά, τεχνολογία, μια όμορφη κοπέλα και μια βαριά τιμωρία. Ηταν από τις διηγήσεις που ξεσηκώνουν εκατομμύρια διαφορετικές απόψεις. Εγινε αφορμή για να συζητήσουμε πάλι τις αναπηρίες μας ως λαός: Μια αθλήτρια τιμωρήθηκε σωστά βάσει του γράμματος του νόμου, σωστά και από ηθικής απόψεως, αλλά, στην ουσία, για την ίδια ακριβώς ρητορική που ακούγεται από ένα νόμιμο και χρηματοδοτούμενο από το κράτος πολιτικό κόμμα, τη Χρυσή Αυγή. Και αυτό δεν πρέπει να απασχολήσει την ΕΟΕ, αλλά την ελληνική πολιτεία. Ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία δεν χωράνε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην ελληνική Βουλή, είναι μια νόμιμη ρητορική. Αυτό δεν είναι ωραίο θέμα συζήτησης ή ενοχλεί τον υφυπουργό;

Η Βούλα Παπαχρήστου οδήγησε τη μουδιασμένη χώρα σε έναν οργασμό δημοσίου διαλόγου γεμάτου κραυγές, ανούσια επιχειρήματα και άσχετες ατάκες («Ναι, αλλά όλοι ντοπάρονται!», «Ναι, αλλά η ΔΟΕ είναι διεφθαρμένη!», «Ναι, αλλά τα κουνούπια τσιμπάνε!») και απέδειξε το μέγεθος της σύγχυσής μας, εντός και εκτός αθλητισμού.

Αν και στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια, ο ελληνικός αθλητισμός έχει παραδοθεί στη δικτατορία των μετρίων, δεν περιμέναμε το φλερτ μιας νεαρής αθλήτριας με τη Χρυσή Αυγή για να το καταλάβουμε. Δεν είναι μόνο οι ιστορίες για τις επιδοτούμενες ντόπες που τώρα, στον καιρό της κρίσης, έχουν γίνει όλο και πιο φτηνές και άρα ανιχνεύσιμες, δεν είναι μόνο ο μεγαλοϊδεατισμός που σκότωνε κάθε έννοια αθλητισμού και προσπάθειας, στον βωμό μιας νίκης που θα φέρει λεζάντα, που θα φέρει άδεια ΠΡΟ-ΠΟ, που θα φέρει φτηνή δημοσιογραφία, που θα φέρει λοβοτομή.

Είναι πολλά μαζεμένα: Με τις απαραίτητες εξαιρέσεις, οι παράγοντες του ελληνικού αθλητισμού για χρόνια ήταν ένας κακός θίασος μαφιόζικης ταινίας, τόσο απροκάλυπτος, που έμοιαζε να είναι στο τέλος πολύ πιο ενδιαφέρον να τον παρατηρείς σημειολογικά από το να βλέπεις έναν στημένο αγώνα σε ένα κακοτράχαλο γήπεδο. Ο τρόπος με τον οποίο στήνονταν οι αγώνες (ακόμη και παλαίμαχος διαιτητής θησαύριζε, κρατώντας πέντε λεπτά καθυστερήσεις, ενώ προηγουμένως είχε παίξει σε στοιχηματικό σάιτ), ο τρόπος με τον οποίο υμνούνταν οι νικητές, πλήρως ενταγμένοι στη διαφθορά, θα ήταν αηδιαστικός, αν δεν ήταν αθλητισμός και μιλούσαμε για κάτι σοβαρότερο.

Αλλά ο αθλητισμός είναι κάτι σοβαρό. Αποδείχθηκε από τους Ολυμπιακούς, την τελετή έναρξής τους και τον τρόπο με τον οποίο ερέθισαν την ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που έχει τον υφυπουργό Αθλητισμού που της ταιριάζει. Πάντα νικητής, με κάθε τρόπο. Ακόμη και αν η νίκη στην πραγματικότητα είναι ήττα.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk